Johnnie
1 september 2008, 16:06
Onderzoekers onderschatten stelselmatig de omvang van de christenslavernij in Noord-Afrika in de zestiende tot achttiende eeuw, zegt arabist Maurice Blessing. Vaak wordt alleen gedacht aan zwarte slaven, maar ook het aantal Europese slaven in Afrika liep in de miljoenen.
Het beeld van slavernij wordt in Nederland echter vooral bepaald door de transatlantische slavenhandel, het brengen van zwarte slaven uit Afrika naar Amerika. Maar volgens arabist Maurice Blessing is het aantal slaven dat in diezelfde periode in de islamitische wereld gehouden werd, vele malen groter. Een deel daarvan bestond uit West-Europeanen, de zogenaamde christenslaven, die in Noord-Afrika moesten dienen. ‘Hun precieze aantallen zijn heel moeilijk vast te stellen’, zegt Blessing. ‘Maar volgens recente schattingen gaat het om miljoenen mensen.’
Blessing deed onderzoek naar de aard en omvang van deze christenslavernij. Nederlandse historici hebben volgens de arabist een politiek correcte plank voor de kop om de werkelijke omvang van de christenslavernij te benoemen. ‘Enerzijds heeft dat te maken met het feit dat tot in de negentiende eeuw vooral de kerken deze vorm van slavernij benoemden. In het negeren hiervan kan dus een antiklericaal element zitten. Daarnaast is de christenslavernij altijd als motief voor de kolonisatie aangevoerd. Na de dekolonisatie is men ervan uitgegaan dat dit motief niet klopte.’
Hun thuisbases lagen op de Barbarijse kust, aan de voet van het Marokkaanse Rifgebergte en op de kust van de meer oostelijke Maghreb. Naast materiële buit van overvallen schepen en kustdorpen was een belangrijk doel van de piraten om slaven te verkrijgen. Talrijke kustplaatsen in Spanje, Italië en op de eilanden in de Middellandse zee werden hiervoor eeuwenlang ‘bezocht’ door de zeerovers. De Franse zuidkust was ook niet veilig voor hen en zelfs op de Ierse, Engelse en Nederlandse kusten werden mensen gegrepen en tot slaaf gemaakt. Hun strooptochten reikten echter nog veel verder, van IJsland in het noorden tot de gehele Afrikaanse westkust. Zelfs stak men de Atlantische oceaan over voor tochten naar Amerika. Behalve de talrijke koopvaardijschepen werden ook de Europese kolonies in dit gebied prooi voor de zeerovers. Op de eilanden van de Caraïbische zee en aan de Noord en Zuid-Amerikaanse kusten werd soms eveneens, zoals gebruikelijk in de Middellandse Zee, een afgelegen dorp omsingeld en de bevolking gevangen genomen en tot slaaf gemaakt. Vaak werden grote aantallen christenslaven bij deze acties gevangen genomen, die dan werden verkocht op Marokkaanse slavenmarkten. Sultan Moulay Ismail bezat een uitgebreid paleis met versterkte muren, dat vrijwel geheel door deze christenslaven was aangelegd. Ook westerse zeerovers verkochten gevangen genomen christenen vaak in Marokko. De schepen waren meestal galeien met slaven of gevangenen aan de roeiriemen.
In het bagatelliseren van de christenslavernij speelt mogelijk ook een aangepraat postkoloniaal ’schuldgevoel’ mee. Blessing: ‘Onderzoekers hebben zich helemaal op de transatlantische slavenhandel gericht als een unieke, schrijnende gebeurtenis. Daarbij is slavenhandel in andere regio’s gemakshalve veronachtzaamd.’ Nog steeds is het volgens de arabist een heel gevoelig onderwerp in sommige kringen. ‘Dat heeft ermee te maken dat het over moslims gaat en daar reageren bepaalde mensen tegenwoordig erg overspannen op.’
Arabische Arikaanse slavenhandel is ouder dan de Europese en heeft eveneens een zeer grote omvang gekend. De Arabisch Afrikaanse slavenhandel startte rond de 6e eeuw n. Chr. en eindigde in de 20e eeuw. Exacte cijfers over het aantal gevangen genomen Afrikanen zijn niet voor handen, schattingen liggen tussen de 15 en 28 miljoen mensen. De Arabieren haalden hun Afrikaanse slaven uit Noord- en Oost-Afrika (het Westen richtte zich op West-Afrika). Zanzibar was een bekend centrum voor slavenhandel. Het was in de Arabische wereld gebruikelijk dat bij rivaliserende stammen die met elkaar in conflict raakten de ‘winnaar’ de mannen doodde en de vrouwen en kinderen tot bezit maakten. Dat was in conflicten tussen Arabieren en Afrikanen niet anders. De buitgemaakte vrouwen en kinderen werden per schip of middels een karavaan (lopend) naar de Arabische wereld gebracht. Zo’n 60 procent van de door de Arabieren veroverde Afrikaanse slaven stierf tijdens dit transport. Waar de Westerlingen zich concentreerde op mannelijke slaven (voor arbeid), richtte de Arabieren zich op vrouwen, de Arabieren importeerden ongeveer 65% vrouwen tegen 35% mannen - deze vrouwen kwamen veelal in harems terecht. De mannen werden vooral ingezet in het leger (zie ook: Mamelukken). Jongetjes werden vaak omgevormd tot eunuch.
Een vergelijking tussen de handel in Afrikaanse slaven en Europese is juist bijzonder nuttig, meent Blessing. ‘Veel wrok van moslims ten opzichte van het Westen komt voort uit een eenzijdig beeld van de geschiedenis: alsof alleen westerse landen imperialistisch waren en mensen hebben uitgebuit. Door een eerlijke vergelijking tussen slavenhandel door westerse en Noord-Afrikaanse landen, kun je die wrok misschien wegnemen.’
Wat de discussie ook gevoelig maakt, is dat de sharia, de islamitische wet, het houden van slaven toestaat. Moslims tekenen daarbij aan dat allerlei regels gelden voor een goede behandeling van slaven. Sommigen beweren daarom dat christelijke slaven in Noord-Afrika behoorlijk goed behandeld werden. Blessing: ‘Er is op basis van de bronnen geen aanleiding dat te denken. Ook de VOC had regels voor de behandeling van slaven. Maar in de praktijk werd de meerderheid van de slaven, waar ook ter wereld, uitgebuit en onderdrukt.’
Noot NederKrant: Miljarden mensen zijn totaal in het ongewis inzake de blanke slavenhanden. Evenals men in het ongewis is over het feit dat de meeste zwarte slaven door (noord) Afrikaners en Arabieren werden verhandeld. Vermoedelijk bedroeg het aantal blanke (christen) slaven minstens net zoveel, zo niet meer als er zwarte slaven waren. Je kunt je afvragen waarom over deze feiten gezwegen wordt.
Je kunt je ook afvragen waarom er niet zoiets bestaat als een slavenmonument voor blanke (christen) slaven. Je kunt je afvragen waarom onze kinderen op school geen evenwichtig beeld wordt voorgeschoteld inzake slavernij in het algemeen. Dus zowel blanke, zwarte en andere vormen van slavernij die bestonden en in sommige (met name Afrikaanse en Arabische) werelddelen nog bestaan.
Het antwoord is simple maar schokkend en bizar te noemen. Het heeft alles te maken met het voornamelijk linkse fetisjisme van de blanke erfzonde en de idiotie dat het blanke ras tot in lengte der dagen en generatie na generatie boete zou moeten doen voor haar zonden jegens niet-westerse en niet-blanke mensen. De blanke mens zou haar geprivileerde positie danken aan onderdrukking en uitbuiting.
Zoals blijkt is dit volstrekt onjuist. Heeft u evenwel wel eens een Afrikaans zijn oprechte excuus horen maken voor het feit dat hij zijn broeders en zusters verhandelden? Heeft u wel eens een Arabier, Marokkaan of moslims zijn excuus horen maken voor de blanke slavenhandel, het onderdrukken en welhaast uitroeien van minderheden op hun continent en het koloniseren van de westerse wereld?
Integendeel. Het zijn juist deze bevolkingsgroepen die zich beroepen op de slavernij en kolonisatie van Azië en Afrika om daarmee hun voordeel te doen en als excuus te dienen waarom men in ieder opzicht, zowel qua economie, mensenrechten, democratie, moderniteit of wat dan ook, achter blijft bij het westen. Het zou allemaal de schuld zijn van de witmensen. De socialisten hebben van deze leugen hun voornaamste agendapunt gemaakt.
Als er al zoiets zou bestaan als een verwijtbaarheid aan huidige generaties voor hetgeen voorgaande generaties hebben gedaan of hebben gelaten dan is dit wederzijds. Het is pas als deze hypocrisie geslecht wordt dat we verder kunnen met ons leven. Dat, en dat alleen is de reden dat ik bovenstaande publiceer. Het is mijn inziens overbodig om te melden, maar ik heb daar geen enkele andere intentie mee. Zeker geen racistische. Integendeel…
http://nederkrant.wordpress.com/2008/09/01/blanke-slaven-het-politiekcorrecte-taboe/#more-3470
Het beeld van slavernij wordt in Nederland echter vooral bepaald door de transatlantische slavenhandel, het brengen van zwarte slaven uit Afrika naar Amerika. Maar volgens arabist Maurice Blessing is het aantal slaven dat in diezelfde periode in de islamitische wereld gehouden werd, vele malen groter. Een deel daarvan bestond uit West-Europeanen, de zogenaamde christenslaven, die in Noord-Afrika moesten dienen. ‘Hun precieze aantallen zijn heel moeilijk vast te stellen’, zegt Blessing. ‘Maar volgens recente schattingen gaat het om miljoenen mensen.’
Blessing deed onderzoek naar de aard en omvang van deze christenslavernij. Nederlandse historici hebben volgens de arabist een politiek correcte plank voor de kop om de werkelijke omvang van de christenslavernij te benoemen. ‘Enerzijds heeft dat te maken met het feit dat tot in de negentiende eeuw vooral de kerken deze vorm van slavernij benoemden. In het negeren hiervan kan dus een antiklericaal element zitten. Daarnaast is de christenslavernij altijd als motief voor de kolonisatie aangevoerd. Na de dekolonisatie is men ervan uitgegaan dat dit motief niet klopte.’
Hun thuisbases lagen op de Barbarijse kust, aan de voet van het Marokkaanse Rifgebergte en op de kust van de meer oostelijke Maghreb. Naast materiële buit van overvallen schepen en kustdorpen was een belangrijk doel van de piraten om slaven te verkrijgen. Talrijke kustplaatsen in Spanje, Italië en op de eilanden in de Middellandse zee werden hiervoor eeuwenlang ‘bezocht’ door de zeerovers. De Franse zuidkust was ook niet veilig voor hen en zelfs op de Ierse, Engelse en Nederlandse kusten werden mensen gegrepen en tot slaaf gemaakt. Hun strooptochten reikten echter nog veel verder, van IJsland in het noorden tot de gehele Afrikaanse westkust. Zelfs stak men de Atlantische oceaan over voor tochten naar Amerika. Behalve de talrijke koopvaardijschepen werden ook de Europese kolonies in dit gebied prooi voor de zeerovers. Op de eilanden van de Caraïbische zee en aan de Noord en Zuid-Amerikaanse kusten werd soms eveneens, zoals gebruikelijk in de Middellandse Zee, een afgelegen dorp omsingeld en de bevolking gevangen genomen en tot slaaf gemaakt. Vaak werden grote aantallen christenslaven bij deze acties gevangen genomen, die dan werden verkocht op Marokkaanse slavenmarkten. Sultan Moulay Ismail bezat een uitgebreid paleis met versterkte muren, dat vrijwel geheel door deze christenslaven was aangelegd. Ook westerse zeerovers verkochten gevangen genomen christenen vaak in Marokko. De schepen waren meestal galeien met slaven of gevangenen aan de roeiriemen.
In het bagatelliseren van de christenslavernij speelt mogelijk ook een aangepraat postkoloniaal ’schuldgevoel’ mee. Blessing: ‘Onderzoekers hebben zich helemaal op de transatlantische slavenhandel gericht als een unieke, schrijnende gebeurtenis. Daarbij is slavenhandel in andere regio’s gemakshalve veronachtzaamd.’ Nog steeds is het volgens de arabist een heel gevoelig onderwerp in sommige kringen. ‘Dat heeft ermee te maken dat het over moslims gaat en daar reageren bepaalde mensen tegenwoordig erg overspannen op.’
Arabische Arikaanse slavenhandel is ouder dan de Europese en heeft eveneens een zeer grote omvang gekend. De Arabisch Afrikaanse slavenhandel startte rond de 6e eeuw n. Chr. en eindigde in de 20e eeuw. Exacte cijfers over het aantal gevangen genomen Afrikanen zijn niet voor handen, schattingen liggen tussen de 15 en 28 miljoen mensen. De Arabieren haalden hun Afrikaanse slaven uit Noord- en Oost-Afrika (het Westen richtte zich op West-Afrika). Zanzibar was een bekend centrum voor slavenhandel. Het was in de Arabische wereld gebruikelijk dat bij rivaliserende stammen die met elkaar in conflict raakten de ‘winnaar’ de mannen doodde en de vrouwen en kinderen tot bezit maakten. Dat was in conflicten tussen Arabieren en Afrikanen niet anders. De buitgemaakte vrouwen en kinderen werden per schip of middels een karavaan (lopend) naar de Arabische wereld gebracht. Zo’n 60 procent van de door de Arabieren veroverde Afrikaanse slaven stierf tijdens dit transport. Waar de Westerlingen zich concentreerde op mannelijke slaven (voor arbeid), richtte de Arabieren zich op vrouwen, de Arabieren importeerden ongeveer 65% vrouwen tegen 35% mannen - deze vrouwen kwamen veelal in harems terecht. De mannen werden vooral ingezet in het leger (zie ook: Mamelukken). Jongetjes werden vaak omgevormd tot eunuch.
Een vergelijking tussen de handel in Afrikaanse slaven en Europese is juist bijzonder nuttig, meent Blessing. ‘Veel wrok van moslims ten opzichte van het Westen komt voort uit een eenzijdig beeld van de geschiedenis: alsof alleen westerse landen imperialistisch waren en mensen hebben uitgebuit. Door een eerlijke vergelijking tussen slavenhandel door westerse en Noord-Afrikaanse landen, kun je die wrok misschien wegnemen.’
Wat de discussie ook gevoelig maakt, is dat de sharia, de islamitische wet, het houden van slaven toestaat. Moslims tekenen daarbij aan dat allerlei regels gelden voor een goede behandeling van slaven. Sommigen beweren daarom dat christelijke slaven in Noord-Afrika behoorlijk goed behandeld werden. Blessing: ‘Er is op basis van de bronnen geen aanleiding dat te denken. Ook de VOC had regels voor de behandeling van slaven. Maar in de praktijk werd de meerderheid van de slaven, waar ook ter wereld, uitgebuit en onderdrukt.’
Noot NederKrant: Miljarden mensen zijn totaal in het ongewis inzake de blanke slavenhanden. Evenals men in het ongewis is over het feit dat de meeste zwarte slaven door (noord) Afrikaners en Arabieren werden verhandeld. Vermoedelijk bedroeg het aantal blanke (christen) slaven minstens net zoveel, zo niet meer als er zwarte slaven waren. Je kunt je afvragen waarom over deze feiten gezwegen wordt.
Je kunt je ook afvragen waarom er niet zoiets bestaat als een slavenmonument voor blanke (christen) slaven. Je kunt je afvragen waarom onze kinderen op school geen evenwichtig beeld wordt voorgeschoteld inzake slavernij in het algemeen. Dus zowel blanke, zwarte en andere vormen van slavernij die bestonden en in sommige (met name Afrikaanse en Arabische) werelddelen nog bestaan.
Het antwoord is simple maar schokkend en bizar te noemen. Het heeft alles te maken met het voornamelijk linkse fetisjisme van de blanke erfzonde en de idiotie dat het blanke ras tot in lengte der dagen en generatie na generatie boete zou moeten doen voor haar zonden jegens niet-westerse en niet-blanke mensen. De blanke mens zou haar geprivileerde positie danken aan onderdrukking en uitbuiting.
Zoals blijkt is dit volstrekt onjuist. Heeft u evenwel wel eens een Afrikaans zijn oprechte excuus horen maken voor het feit dat hij zijn broeders en zusters verhandelden? Heeft u wel eens een Arabier, Marokkaan of moslims zijn excuus horen maken voor de blanke slavenhandel, het onderdrukken en welhaast uitroeien van minderheden op hun continent en het koloniseren van de westerse wereld?
Integendeel. Het zijn juist deze bevolkingsgroepen die zich beroepen op de slavernij en kolonisatie van Azië en Afrika om daarmee hun voordeel te doen en als excuus te dienen waarom men in ieder opzicht, zowel qua economie, mensenrechten, democratie, moderniteit of wat dan ook, achter blijft bij het westen. Het zou allemaal de schuld zijn van de witmensen. De socialisten hebben van deze leugen hun voornaamste agendapunt gemaakt.
Als er al zoiets zou bestaan als een verwijtbaarheid aan huidige generaties voor hetgeen voorgaande generaties hebben gedaan of hebben gelaten dan is dit wederzijds. Het is pas als deze hypocrisie geslecht wordt dat we verder kunnen met ons leven. Dat, en dat alleen is de reden dat ik bovenstaande publiceer. Het is mijn inziens overbodig om te melden, maar ik heb daar geen enkele andere intentie mee. Zeker geen racistische. Integendeel…
http://nederkrant.wordpress.com/2008/09/01/blanke-slaven-het-politiekcorrecte-taboe/#more-3470