admin
20 januari 2007, 21:25
http://www.rexcurry.net/swastika4b.gif
Pro Logo
Onderschat nooit de kracht van domme mensen in grote groepen. Wanneer we het clubje negatief ingestelde tobbers, dat zich de Internationale Socialisten noemt, weer eens het centrum van een oude Europese cultuurstad op de schop zien nemen, omdat deze jongelui van hun uitkering hun eigen krantje en posters niet kunnen bekostigen, lijkt deze stelling niet eens zo gek nog niet.
Telkens wanneer deze jonge idealisten met een paar ijzeren staven en wat Molotov cocktails een historische binnenstad aan het slopen zijn, bekruipt je een onbehagelijk gevoel. Een gevoel dat hoort bij het gedreun van laarzen. Als Peyman Jafari en zijn vrinden elders in Europa geestdriftig een telefooncel door een pui smijten, valt het ook niet zo moeilijk je zo'n levendige bijeenkomst van deze vertraagde primaten voor te stellen. Zo'n bijeenkomst waarop Jafari, staande op enkele gejatte pallets, zijn makkers met een piepende megafoon toespreekt: 'Iedereen zegt mij tegelijk na: wij zijn allemaal individuen.' Iemand die wel een opvoeding heeft gehad weet dat iets kapot maken oneindig veel makkelijker is dan iets opbouwen.
Waar de Internationale Socialisten voor staan is bekend. Er moeten vijf miljard bomen worden gepland, iedereen moet vijf miljoen piek krijgen en voor de rest moet iedereen zijn gore kapitalistische bek houden. Vliegtuigen en legers moeten worden afgeschaft en alle overheden ook. Alles moet pleite behalve zijzelf. Dat is natuurlijk het leuke aan die vrijblijvende leuzen: alles is mogelijk als je niet weet waarover je praat. Het was dan ook een fijne ervaring om zoveel domheid eens in levende lijve te mogen ontmoeten. Peyman Jafari, kopman van dat brandhout, stormde vorige week ongenood de PC redactie binnen.
Vergis u niet lezer, we hebben het hier over een heuse revolutionair. Deze hitser kwam om ons te bedreigen. Of wij even dat stuk over zijn socialistenclubje wilden rectificeren, en nog een ander stuk, want dat was volgens Jafari ronduit racistisch. Met een uitgestreken smoelwerk, waarop het minzame glimlachje te bekennen viel van iemand die denkt dat het grote gelijk aan zijn kant staat, voegde Jafari daar nog fijntjes aan toe: 'En als jullie dat niet doen, krijgt deze zaak nog een staartje.'
Dat laatste kon natuurlijk niet anders dan komisch bedoeld zijn. Welaan, hij die het laatst lacht, denkt het langzaamst.
Peyman Jafari, 's Neerlands eigen Beria (maar met een al te belabberde organisatie, aangezien deze platluis, getuige zijn bezoekje aan de redactie in hoogsteigen persoon, alles kennelijk zelf moet doen), is een ondermaatse blaftekkel die zich voor de rest van zijn leven heeft gediskwalificeerd voor welke openbare functie dan ook. Ik citeer dit genie nog maar eens uit de Folia Civitatis van enkele weken geleden: 'Ik ben voor het geweld van onderdrukten die in verzet komen tegen onrecht.'
De haak aan deze zo op het oog onschuldige, wellicht zelfs sympathieke gedachte is dat Jafari de term 'onderdrukten' nogal ruim interpreteert. Jafari doelt hier niet slechts op zeg een etnische minderheid, die op een Indonesisch schiereiland stelselmatig wordt vervolgd en dientengevolge het recht heeft op te staan tegen haar tiran, nee, volgens Jafari wordt iedereen onderdrukt, omdat wij allen collectief gehersenspoeld zijn. Als we cola willen, moet dat Coca Cola zijn; als we willen roken, moet dat Marlboro zijn; als we willen tanken, moet dat bij Shell en als we willen vliegen - wat we eigenlijk helemaal al niet eens willen - doen we dat bij zo'n verachtelijke luchtvaartmaatschappij. Enzovoort. Dat doen we allemaal omdat we zo geprogrammeerd zijn! Het zijn de slinkse internationale conglomeraten, de grote multinationals, die ons allen tot slaaf hebben gemaakt en waartegen wij in opstand dienen te komen. (Dat iemand Coca-cola koopt, omdat die persoon dat misschien gewoon lekker vindt, doet er niet toe).
Het ideële gedachtegoed van deze club is van een verfrissende kwaliteit. Naomi Klein, auteur van No Logo, het boek dat zo onderhand de bijbel is geworden van anti-globalisten als de IS, laat er geen misverstand over bestaan in welk troebel ideologisch water wordt gevist. Volgens Klein zijn de grote multinationals verantwoordelijk voor: a fascist state where we all salute the logo and have little opportunity for criticism because our newspapers, television stations, Internet servers, streets and retail spaces are controlled by multinational corporate interests. Jawel, daar is hij weer, het alleraardigste beeld van de fascistische staat waar grootindustriëlen volgens een duister masterplan langzaam maar zeker de vrije wil van iedere burger knecht. Bush, Blair, Warner Bros, Dell, Lockheed, Microsoft, Kok: allemaal vuile fascisten. We leven allen in een Orwelliaanse wereld en we zijn allemaal hersendood. Behalve de Internationale Socialisten. Applaus mensen! Herbert Marcuse is weer terug van weggeweest!
Dat 'little opportunity for criticism' dient overigens wel goed gelezen te worden. Natuurlijk is er in een democratie als de onze ruimte voor kritiek. Men kan demonstreren (bij rechte gegarandeerd!), men kan ingezonden stukken schrijven, men kan pressiegroepen starten, verenigingen oprichten, briefkaarten acties beginnen, debatavonden organiseren; er zijn talloze manieren waarop men in een democratische rechtstaat onvrede kan etaleren. Maar daar gaat het Klein en Jafari helemaal niet om. Als het ze daar om ging, was er helemaal geen reden om het plaveisel door winkelruiten te gooien. Nee, zij willen dat hetgeen zij voorstaan algemene praktijk wordt, dat ze - linksom of rechtsom - hun zin krijgen, en voor de rest, tja, niks.
Toch wordt zo bezien Jafari's roep tot geweld wel iets minder onschuldig. Het valt theoretisch niet uit te sluiten dat een van Jafari's epigonen de eerste de beste CEO voor zijn huis opwacht en nietsvermoedend van zijn karretje afknalt. Want dat is de uiterste consequentie. Denk bijvoorbeeld aan het Duitsland van de jaren zeventig. Maar zover reikt het historisch besef van deze revolutionair, die wel vaker heeft bewezen over een halsstarrige stomheid te beschikken, kennelijk niet. Als Jafari één ding duidelijk maakt, dan is het wel dat de helft van alle mensen die je kent onder het gemiddelde zit. Daarom: een weekje achter de tralies met deze geboren tuchthuisboef.
Maar stel dat Nederland inderdaad de repressieve politiestaat is die een bushokjessloper als Peyman Jafari meent dat ze is. Dan mag Jafari van geluk spreken dat na zijn Stasi-praktijken op de PC redactie de IND niet is gebeld. Die zou hem namelijk meteen hebben teruggestuurd naar Iran, Jafari's geboortegrond. Zouden ze daar net zo tolerant zijn tegenover hitsers als Jafari als wij hier?
Ha, daar ga ik al, nu stel ik net zo'n retorische vraag als waar Jafari zo'n patent op heeft. Maar het antwoord luidt natuurlijk: vast niet. De rotte plek met een tekkel als Jafari is dat hij een wegbereider is van onfris populistisch gedachtegoed, dat net zo lang is als het breed is, en dat hij iedereen een smerige westerse imperialistische hondenlul noemt die niet meteen zonder na te denken zijn populistische meninkjes nablaat, maar dat hij ondertussen zelf weigert ook maar een beetje waardering te tonen voor de notie 'burgelijke vrijheid' die wij hier door de eeuwen heen hebben opgebouwd (en waar hijzelf, net als ondergetekende, dankbaar gebruik van maakt).
Dat valt slecht te verkopen. Argumenten hebben geen zin. Daarvoor hebben revolutionairen als Jafari geen tijd. Goethe merkte al op: 'een onware leer kan niet worden weerlegt, want zij berust op de overtuiging dat het onware waar is'. Maar toch. Telkens wanneer er ergens weer eens een McDonalds in de poeier wordt geslagen vraag ik me af of men beseft dat deze fast food gigant voor 70% een franchise onderneming is. Twee tegen drie dat het etablissement, dat op dat moment wordt verbouwd, juridisch gezien een doodgewone eenmanszaak is, waarvoor de eigenaar van eigen geld (lees: zelf verdiend) op zijn minst een paar tienduizendjes heeft moeten neerleggen om de door hem felbegeerde gele 'M' aan zijn gevel te mogen hangen. Met welk recht wordt zo'n tent dan kortgeslagen? Waar slaat dat op? Te vrezen valt dat het uiten van enige bedenkingen omtrent deze praktijken je ogenblikkelijk op het welbekende predikaat 'gore kapitalist' komt te staan.
Dat de Internationale Socialisten geestelijk invalide zijn blijkt wel uit het aardigste programmapunt van deze club. Dat luidt dat iedereen het onvervreemdbare recht heeft op het weigeren van werk, terwijl men (volgens deze socialisten dan) tegelijkertijd beschikt over een net zo onvervreemdbaar recht op een riant basisinkomen. Wat nu als iedereen zijn onvervreemdbare rechten gaat uitoefenen? Wie betaalt dat basisinkomen als iedereen weigert te werken? Ik zeg niets meer.
Dat de Universiteit van Amsterdam al jaren ruimhartig faciliteiten beschikbaar stelt aan dit ondemocratisch gewelddadig orgaan is een bijzonder slechte zaak. Ik pleit voor het heropenen van de Limburgse staatsmijnen. Hier kunnen ruimschoots alle internationale socialisten te werk worden gesteld. Opdat ze zich nuttig kunnen maken.
RvR
29-09-02
Copyright © 2007 Propria Cures
Pro Logo
Onderschat nooit de kracht van domme mensen in grote groepen. Wanneer we het clubje negatief ingestelde tobbers, dat zich de Internationale Socialisten noemt, weer eens het centrum van een oude Europese cultuurstad op de schop zien nemen, omdat deze jongelui van hun uitkering hun eigen krantje en posters niet kunnen bekostigen, lijkt deze stelling niet eens zo gek nog niet.
Telkens wanneer deze jonge idealisten met een paar ijzeren staven en wat Molotov cocktails een historische binnenstad aan het slopen zijn, bekruipt je een onbehagelijk gevoel. Een gevoel dat hoort bij het gedreun van laarzen. Als Peyman Jafari en zijn vrinden elders in Europa geestdriftig een telefooncel door een pui smijten, valt het ook niet zo moeilijk je zo'n levendige bijeenkomst van deze vertraagde primaten voor te stellen. Zo'n bijeenkomst waarop Jafari, staande op enkele gejatte pallets, zijn makkers met een piepende megafoon toespreekt: 'Iedereen zegt mij tegelijk na: wij zijn allemaal individuen.' Iemand die wel een opvoeding heeft gehad weet dat iets kapot maken oneindig veel makkelijker is dan iets opbouwen.
Waar de Internationale Socialisten voor staan is bekend. Er moeten vijf miljard bomen worden gepland, iedereen moet vijf miljoen piek krijgen en voor de rest moet iedereen zijn gore kapitalistische bek houden. Vliegtuigen en legers moeten worden afgeschaft en alle overheden ook. Alles moet pleite behalve zijzelf. Dat is natuurlijk het leuke aan die vrijblijvende leuzen: alles is mogelijk als je niet weet waarover je praat. Het was dan ook een fijne ervaring om zoveel domheid eens in levende lijve te mogen ontmoeten. Peyman Jafari, kopman van dat brandhout, stormde vorige week ongenood de PC redactie binnen.
Vergis u niet lezer, we hebben het hier over een heuse revolutionair. Deze hitser kwam om ons te bedreigen. Of wij even dat stuk over zijn socialistenclubje wilden rectificeren, en nog een ander stuk, want dat was volgens Jafari ronduit racistisch. Met een uitgestreken smoelwerk, waarop het minzame glimlachje te bekennen viel van iemand die denkt dat het grote gelijk aan zijn kant staat, voegde Jafari daar nog fijntjes aan toe: 'En als jullie dat niet doen, krijgt deze zaak nog een staartje.'
Dat laatste kon natuurlijk niet anders dan komisch bedoeld zijn. Welaan, hij die het laatst lacht, denkt het langzaamst.
Peyman Jafari, 's Neerlands eigen Beria (maar met een al te belabberde organisatie, aangezien deze platluis, getuige zijn bezoekje aan de redactie in hoogsteigen persoon, alles kennelijk zelf moet doen), is een ondermaatse blaftekkel die zich voor de rest van zijn leven heeft gediskwalificeerd voor welke openbare functie dan ook. Ik citeer dit genie nog maar eens uit de Folia Civitatis van enkele weken geleden: 'Ik ben voor het geweld van onderdrukten die in verzet komen tegen onrecht.'
De haak aan deze zo op het oog onschuldige, wellicht zelfs sympathieke gedachte is dat Jafari de term 'onderdrukten' nogal ruim interpreteert. Jafari doelt hier niet slechts op zeg een etnische minderheid, die op een Indonesisch schiereiland stelselmatig wordt vervolgd en dientengevolge het recht heeft op te staan tegen haar tiran, nee, volgens Jafari wordt iedereen onderdrukt, omdat wij allen collectief gehersenspoeld zijn. Als we cola willen, moet dat Coca Cola zijn; als we willen roken, moet dat Marlboro zijn; als we willen tanken, moet dat bij Shell en als we willen vliegen - wat we eigenlijk helemaal al niet eens willen - doen we dat bij zo'n verachtelijke luchtvaartmaatschappij. Enzovoort. Dat doen we allemaal omdat we zo geprogrammeerd zijn! Het zijn de slinkse internationale conglomeraten, de grote multinationals, die ons allen tot slaaf hebben gemaakt en waartegen wij in opstand dienen te komen. (Dat iemand Coca-cola koopt, omdat die persoon dat misschien gewoon lekker vindt, doet er niet toe).
Het ideële gedachtegoed van deze club is van een verfrissende kwaliteit. Naomi Klein, auteur van No Logo, het boek dat zo onderhand de bijbel is geworden van anti-globalisten als de IS, laat er geen misverstand over bestaan in welk troebel ideologisch water wordt gevist. Volgens Klein zijn de grote multinationals verantwoordelijk voor: a fascist state where we all salute the logo and have little opportunity for criticism because our newspapers, television stations, Internet servers, streets and retail spaces are controlled by multinational corporate interests. Jawel, daar is hij weer, het alleraardigste beeld van de fascistische staat waar grootindustriëlen volgens een duister masterplan langzaam maar zeker de vrije wil van iedere burger knecht. Bush, Blair, Warner Bros, Dell, Lockheed, Microsoft, Kok: allemaal vuile fascisten. We leven allen in een Orwelliaanse wereld en we zijn allemaal hersendood. Behalve de Internationale Socialisten. Applaus mensen! Herbert Marcuse is weer terug van weggeweest!
Dat 'little opportunity for criticism' dient overigens wel goed gelezen te worden. Natuurlijk is er in een democratie als de onze ruimte voor kritiek. Men kan demonstreren (bij rechte gegarandeerd!), men kan ingezonden stukken schrijven, men kan pressiegroepen starten, verenigingen oprichten, briefkaarten acties beginnen, debatavonden organiseren; er zijn talloze manieren waarop men in een democratische rechtstaat onvrede kan etaleren. Maar daar gaat het Klein en Jafari helemaal niet om. Als het ze daar om ging, was er helemaal geen reden om het plaveisel door winkelruiten te gooien. Nee, zij willen dat hetgeen zij voorstaan algemene praktijk wordt, dat ze - linksom of rechtsom - hun zin krijgen, en voor de rest, tja, niks.
Toch wordt zo bezien Jafari's roep tot geweld wel iets minder onschuldig. Het valt theoretisch niet uit te sluiten dat een van Jafari's epigonen de eerste de beste CEO voor zijn huis opwacht en nietsvermoedend van zijn karretje afknalt. Want dat is de uiterste consequentie. Denk bijvoorbeeld aan het Duitsland van de jaren zeventig. Maar zover reikt het historisch besef van deze revolutionair, die wel vaker heeft bewezen over een halsstarrige stomheid te beschikken, kennelijk niet. Als Jafari één ding duidelijk maakt, dan is het wel dat de helft van alle mensen die je kent onder het gemiddelde zit. Daarom: een weekje achter de tralies met deze geboren tuchthuisboef.
Maar stel dat Nederland inderdaad de repressieve politiestaat is die een bushokjessloper als Peyman Jafari meent dat ze is. Dan mag Jafari van geluk spreken dat na zijn Stasi-praktijken op de PC redactie de IND niet is gebeld. Die zou hem namelijk meteen hebben teruggestuurd naar Iran, Jafari's geboortegrond. Zouden ze daar net zo tolerant zijn tegenover hitsers als Jafari als wij hier?
Ha, daar ga ik al, nu stel ik net zo'n retorische vraag als waar Jafari zo'n patent op heeft. Maar het antwoord luidt natuurlijk: vast niet. De rotte plek met een tekkel als Jafari is dat hij een wegbereider is van onfris populistisch gedachtegoed, dat net zo lang is als het breed is, en dat hij iedereen een smerige westerse imperialistische hondenlul noemt die niet meteen zonder na te denken zijn populistische meninkjes nablaat, maar dat hij ondertussen zelf weigert ook maar een beetje waardering te tonen voor de notie 'burgelijke vrijheid' die wij hier door de eeuwen heen hebben opgebouwd (en waar hijzelf, net als ondergetekende, dankbaar gebruik van maakt).
Dat valt slecht te verkopen. Argumenten hebben geen zin. Daarvoor hebben revolutionairen als Jafari geen tijd. Goethe merkte al op: 'een onware leer kan niet worden weerlegt, want zij berust op de overtuiging dat het onware waar is'. Maar toch. Telkens wanneer er ergens weer eens een McDonalds in de poeier wordt geslagen vraag ik me af of men beseft dat deze fast food gigant voor 70% een franchise onderneming is. Twee tegen drie dat het etablissement, dat op dat moment wordt verbouwd, juridisch gezien een doodgewone eenmanszaak is, waarvoor de eigenaar van eigen geld (lees: zelf verdiend) op zijn minst een paar tienduizendjes heeft moeten neerleggen om de door hem felbegeerde gele 'M' aan zijn gevel te mogen hangen. Met welk recht wordt zo'n tent dan kortgeslagen? Waar slaat dat op? Te vrezen valt dat het uiten van enige bedenkingen omtrent deze praktijken je ogenblikkelijk op het welbekende predikaat 'gore kapitalist' komt te staan.
Dat de Internationale Socialisten geestelijk invalide zijn blijkt wel uit het aardigste programmapunt van deze club. Dat luidt dat iedereen het onvervreemdbare recht heeft op het weigeren van werk, terwijl men (volgens deze socialisten dan) tegelijkertijd beschikt over een net zo onvervreemdbaar recht op een riant basisinkomen. Wat nu als iedereen zijn onvervreemdbare rechten gaat uitoefenen? Wie betaalt dat basisinkomen als iedereen weigert te werken? Ik zeg niets meer.
Dat de Universiteit van Amsterdam al jaren ruimhartig faciliteiten beschikbaar stelt aan dit ondemocratisch gewelddadig orgaan is een bijzonder slechte zaak. Ik pleit voor het heropenen van de Limburgse staatsmijnen. Hier kunnen ruimschoots alle internationale socialisten te werk worden gesteld. Opdat ze zich nuttig kunnen maken.
RvR
29-09-02
Copyright © 2007 Propria Cures