hirihiri123
27 maart 2007, 19:16
Moeten we dat vluchtelingenverdrag niet opzeggen?
Hans Besseling 19 februari 2007
Het Handvest van de Verenigde Naties, opgericht door de gealliëerde leiders uit WO II aangevoerd door de President van de USA, en de op 10 december 1948 door de Algemene Vergadering goedgekeurde Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, hebben het beginsel bevestigd, dat de menselijke wezens, zonder onderscheid, de fundamentele rechten van de mens en vrijheden dienen te genieten. Dit leidde op 28 juli 1951 tot het Verdrag betreffende de Status van Vluchtelingen.
http://www.hetvrijevolk.com/files/diversen2/refugee20camp2020baghdad20november2016202004_jpg.j pg
[Redactie: bijgaande foto is genomen in een vluchtelingenkamp in Bagdad, 16 november 2004]
Vluchteling is de persoon, die zich bevindt buiten het land waarvan hij de nationaliteit bezit, en die de bescherming van dat land wegens vervolging wegens zijn ras, godsdienst, het behoren tot een bepaalde sociale groep of zijn politieke overtuiging, niet kan inroepen.
In 1951, en helemaal in 1948, was de illusie de wereld een ander aanzien te kunnen geven, wijd verbreid. In de communistische landen las men in door de Sovjet Unie verspreide bladen (wij hadden als curiositeit zo'n blad op de sociéteit in Delft): 'Op het Leidseplein in Amsterdam wordt door de arbeiders blootsvoets gedemonstreerd voor meer brood!' Er waren nog geen vluchtelingen uit het Oostblok. Afrika werd nog vrijwel geheel bestuurd door de koloniale mogendheden en was geen bron van vluchtelingen. Japan werd gedemocratiseerd. China kende allang een zekere emigratie, doch deze emigranten beschouwden zich niet als vluchtelingen en konden zich over het algemeen best redden in vreemde landen. De dekolonisatie (b.v. van Nederlands Indië) stond echter voor de deur, doch waar dit met geweld gepaard ging leidde het niet tot grote vluchtelingenstromen (Nederland moest wel een grote groep Molukkers opvangen). Ook de dekolonisatie met de vorming van India en Pakistan ging gepaard met migratie, doch slechts met een zeer beperkte vlucht naar Engeland.
Het tragische lot van de Arabische vluchtelingen, die het Palestijnse Mandaatgebied ontvluchtten vóór en gedurende de1948 oorlog, overheerst het debat over het Midden-Oosten conflict, waarbij het bijna als een gegeven wordt beschouwd dat de stichting van de staat Israël de enige oorzaak van de vlucht van een kleine miljoen ongelukkige, hulpeloze en hopeloze arabieren is geweest.
Vóór WO I werd het grote Ottomaanse rijk gedurende vier honderd jaar geregeerd door de Turken, die het verloren toen ze in WO I waren verslagen. Toen na WO I de landen Jordanië, Syrië, Libanon en Irak kunstmatig door de Britse en Franse overwinnaars werden gecreëerd uit het grote Turkse rijk, werd aan Jordanië 80% van het zogenaamde Palestina Mandaatgebied toegekend. Dit Mandaatgebied was door de Volkenbond aanvankelijk bedoeld als thuisland voor de joden (nu is het aan joden verboden in Jordanië bezittingen te hebben). De inwoners van Jordanië werden onder het bestuur van een Hashemitische monarchie geplaatst. Ook de andere Arabische landen kregen een door Engeland en Frankrijk gesanctioneerd dictatoriaal bestuur.
In 1947 gaf het UN verdelingsplan een mandaat voor de stichting van twee staten op de resterende 20% van het Palestina Mandaatgebied: de staat Israël voor de joden en een andere staat voor de arabieren. De arabieren accepteerden dit niet en de Arabische staten begonnen een oorlog tegen Israël, dat volgens hen moest verdwijnen, omdat ze geen joodse, en zeker geen democratische staat in het Midden Oosten konden toestaan. In mei 1948 hadden de Britten al hun troepen uit het hun Mandaatgebied Palestina teruggetrokken and de joodse strijdkrachten kregen de vrije hand.
In tegenstelling tot de Arabische propaganda is er nooit sprake geweest van massamoord op arabieren. Zonder de Arabische agressie, die wel openlijk een genocidale bedoeling had, zouden er sinds 1948 twee staten zijn geweest, Israël en Palestina. Wel was het grondgebied van Palestina gesplitst in de West Bank en Gaza, hetgeen een weinig aantrekkelijke optie was en is. De oorlog had de vlucht van circa 725.000 arabieren tot gevolg, voor een deel hiertoe aangemoedigd door de Arabische staten. Zelfs na de wapenstilstand van februari 1949, afgedwongen door de UN, hield de vluchtelingenstroom nog aan, zonder enige aandrang van Israël, omdat velen weigerden onder joods gezag te leven. Na de overwinning op de ogenschijnlijke Arabische overmacht werd door de Israëliërs bij de wapenstilstandsonderhandelingen aangeboden bezet gebied terug te geven in ruil voor vrede. De Arabische staten weigerden en behalve Jordanië en Egypte hebben ze nog steeds de oorlog verklaard aan Israël. Inmiddels hebben de vluchtelingen zich vermenigvuldigd tot enige miljoenen, die het land van herkomst nooit hebben gezien en die niet zelf in hun onderhoud kunnen voorzien, maar afhankelijk zijn van de steun uit Arabische en Westerse landen.
Terwijl het vluchtelingen probleem in het Midden Oosten verreweg de meeste aandacht krijgt (zou dat soms iets te maken kunnen hebben met propaganda van bepaalde zijde?), zijn er sinds het aannemen van het vluchtelingenverdrag in 1951 in de wereld vluchtelingenproblemen ontstaan van een totaal andere oorsprong en omvang. De UN heeft een organisatie met een Hoge Commissaris voor de vluchtelingen. Wie herinnert zich niet de plaatjes van Lubbers, temidden van de talloze, vrijwel zeker ten dode opgeschreven vluchtelingen, die wij weliswaar niet hier willen hebben, maar voor wie wij wel een goede opvang in hun eigen regio eisen. Het zijn veelal wel vluchtelingen, ontsnapt aan massamoord. Sommigen slagen er in wat geld bijeen te schrapen (hoe dan ook) voor de reis hier naartoe. Dan kijken wij voor elk van hen in onze regeltjes, en bijgestaan door daarvoor door ons betaalde advocaten slagen ze op grond van het door ons ondertekende vluchtelingenverdrag er wel in zich hier te vestigen, om vervolgens naar huis te schrijven: 'zorg dat je ook hier komt'.
Het duo Vogelaar, Albayrak gaat nu over de toepassing van de vreemdelingenwet. Ze gaan dit nu eens echt sociaal aanpakken. De wet kent het begrip 'verdragsvluchteling' (Artikel 29-1a), op grond waarvan vele miljoenen verschoppelingen in vluchtelingen kampen, ter nauwer nood aan de dood ontsnapt, elke dag door ontbering met de dood bedreigd, hier asiel moet worden aangeboden. Artikel 23 van het vluchtelingenverdrag zegt: 'De Verdragsluitende Staten zullen de rechtmatig op hun grondgebied verblijvende vluchtelingen, wat de ondersteuning en bijstand van overheidswege ter voorziening in het levensonderhoud betreft, op dezelfde wijze als hun onderdanen behandelen'. Hoe ga je hier sociaal mee om? Oh, ze kunnen hier toch niet komen? En als Bill Gates ze nu eens van vliegtickets voorziet? Maar inderdaad we kunnen ze hier niet hebben. Onze nieuwkomers, weliswaar geen asielzoekers maar in hoofdzaak immigranten uit Turkije en Marokko, leggen nu al beslag op 40% van het belastinggeld voor sociale voorzieningen.
Ik weet niets beters te verzinnen dan onze nieuwe bewindslieden de raad te geven snel mijn stukje te lezen: 'Wie willen we hier nu wel en wie niet'. En laten we snel, voor het te laat is, gebruik maken van Artikel 44-1 van het vluchtelingenverdrag: 'Elke Verdragsluitende Partij mag dit verdrag te allen tijde opzeggen door middel van een tot de Secretaris-Generaal van de UN gerichte kennisgeving'. Anders moeten we ook hier in Nederland heel a-sociaal worden tegenover de minst bedeelden. En dat willen we toch niet!
Hans Besseling
19 februari 2007
het VRIJE VOLK
Hans Besseling 19 februari 2007
Het Handvest van de Verenigde Naties, opgericht door de gealliëerde leiders uit WO II aangevoerd door de President van de USA, en de op 10 december 1948 door de Algemene Vergadering goedgekeurde Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, hebben het beginsel bevestigd, dat de menselijke wezens, zonder onderscheid, de fundamentele rechten van de mens en vrijheden dienen te genieten. Dit leidde op 28 juli 1951 tot het Verdrag betreffende de Status van Vluchtelingen.
http://www.hetvrijevolk.com/files/diversen2/refugee20camp2020baghdad20november2016202004_jpg.j pg
[Redactie: bijgaande foto is genomen in een vluchtelingenkamp in Bagdad, 16 november 2004]
Vluchteling is de persoon, die zich bevindt buiten het land waarvan hij de nationaliteit bezit, en die de bescherming van dat land wegens vervolging wegens zijn ras, godsdienst, het behoren tot een bepaalde sociale groep of zijn politieke overtuiging, niet kan inroepen.
In 1951, en helemaal in 1948, was de illusie de wereld een ander aanzien te kunnen geven, wijd verbreid. In de communistische landen las men in door de Sovjet Unie verspreide bladen (wij hadden als curiositeit zo'n blad op de sociéteit in Delft): 'Op het Leidseplein in Amsterdam wordt door de arbeiders blootsvoets gedemonstreerd voor meer brood!' Er waren nog geen vluchtelingen uit het Oostblok. Afrika werd nog vrijwel geheel bestuurd door de koloniale mogendheden en was geen bron van vluchtelingen. Japan werd gedemocratiseerd. China kende allang een zekere emigratie, doch deze emigranten beschouwden zich niet als vluchtelingen en konden zich over het algemeen best redden in vreemde landen. De dekolonisatie (b.v. van Nederlands Indië) stond echter voor de deur, doch waar dit met geweld gepaard ging leidde het niet tot grote vluchtelingenstromen (Nederland moest wel een grote groep Molukkers opvangen). Ook de dekolonisatie met de vorming van India en Pakistan ging gepaard met migratie, doch slechts met een zeer beperkte vlucht naar Engeland.
Het tragische lot van de Arabische vluchtelingen, die het Palestijnse Mandaatgebied ontvluchtten vóór en gedurende de1948 oorlog, overheerst het debat over het Midden-Oosten conflict, waarbij het bijna als een gegeven wordt beschouwd dat de stichting van de staat Israël de enige oorzaak van de vlucht van een kleine miljoen ongelukkige, hulpeloze en hopeloze arabieren is geweest.
Vóór WO I werd het grote Ottomaanse rijk gedurende vier honderd jaar geregeerd door de Turken, die het verloren toen ze in WO I waren verslagen. Toen na WO I de landen Jordanië, Syrië, Libanon en Irak kunstmatig door de Britse en Franse overwinnaars werden gecreëerd uit het grote Turkse rijk, werd aan Jordanië 80% van het zogenaamde Palestina Mandaatgebied toegekend. Dit Mandaatgebied was door de Volkenbond aanvankelijk bedoeld als thuisland voor de joden (nu is het aan joden verboden in Jordanië bezittingen te hebben). De inwoners van Jordanië werden onder het bestuur van een Hashemitische monarchie geplaatst. Ook de andere Arabische landen kregen een door Engeland en Frankrijk gesanctioneerd dictatoriaal bestuur.
In 1947 gaf het UN verdelingsplan een mandaat voor de stichting van twee staten op de resterende 20% van het Palestina Mandaatgebied: de staat Israël voor de joden en een andere staat voor de arabieren. De arabieren accepteerden dit niet en de Arabische staten begonnen een oorlog tegen Israël, dat volgens hen moest verdwijnen, omdat ze geen joodse, en zeker geen democratische staat in het Midden Oosten konden toestaan. In mei 1948 hadden de Britten al hun troepen uit het hun Mandaatgebied Palestina teruggetrokken and de joodse strijdkrachten kregen de vrije hand.
In tegenstelling tot de Arabische propaganda is er nooit sprake geweest van massamoord op arabieren. Zonder de Arabische agressie, die wel openlijk een genocidale bedoeling had, zouden er sinds 1948 twee staten zijn geweest, Israël en Palestina. Wel was het grondgebied van Palestina gesplitst in de West Bank en Gaza, hetgeen een weinig aantrekkelijke optie was en is. De oorlog had de vlucht van circa 725.000 arabieren tot gevolg, voor een deel hiertoe aangemoedigd door de Arabische staten. Zelfs na de wapenstilstand van februari 1949, afgedwongen door de UN, hield de vluchtelingenstroom nog aan, zonder enige aandrang van Israël, omdat velen weigerden onder joods gezag te leven. Na de overwinning op de ogenschijnlijke Arabische overmacht werd door de Israëliërs bij de wapenstilstandsonderhandelingen aangeboden bezet gebied terug te geven in ruil voor vrede. De Arabische staten weigerden en behalve Jordanië en Egypte hebben ze nog steeds de oorlog verklaard aan Israël. Inmiddels hebben de vluchtelingen zich vermenigvuldigd tot enige miljoenen, die het land van herkomst nooit hebben gezien en die niet zelf in hun onderhoud kunnen voorzien, maar afhankelijk zijn van de steun uit Arabische en Westerse landen.
Terwijl het vluchtelingen probleem in het Midden Oosten verreweg de meeste aandacht krijgt (zou dat soms iets te maken kunnen hebben met propaganda van bepaalde zijde?), zijn er sinds het aannemen van het vluchtelingenverdrag in 1951 in de wereld vluchtelingenproblemen ontstaan van een totaal andere oorsprong en omvang. De UN heeft een organisatie met een Hoge Commissaris voor de vluchtelingen. Wie herinnert zich niet de plaatjes van Lubbers, temidden van de talloze, vrijwel zeker ten dode opgeschreven vluchtelingen, die wij weliswaar niet hier willen hebben, maar voor wie wij wel een goede opvang in hun eigen regio eisen. Het zijn veelal wel vluchtelingen, ontsnapt aan massamoord. Sommigen slagen er in wat geld bijeen te schrapen (hoe dan ook) voor de reis hier naartoe. Dan kijken wij voor elk van hen in onze regeltjes, en bijgestaan door daarvoor door ons betaalde advocaten slagen ze op grond van het door ons ondertekende vluchtelingenverdrag er wel in zich hier te vestigen, om vervolgens naar huis te schrijven: 'zorg dat je ook hier komt'.
Het duo Vogelaar, Albayrak gaat nu over de toepassing van de vreemdelingenwet. Ze gaan dit nu eens echt sociaal aanpakken. De wet kent het begrip 'verdragsvluchteling' (Artikel 29-1a), op grond waarvan vele miljoenen verschoppelingen in vluchtelingen kampen, ter nauwer nood aan de dood ontsnapt, elke dag door ontbering met de dood bedreigd, hier asiel moet worden aangeboden. Artikel 23 van het vluchtelingenverdrag zegt: 'De Verdragsluitende Staten zullen de rechtmatig op hun grondgebied verblijvende vluchtelingen, wat de ondersteuning en bijstand van overheidswege ter voorziening in het levensonderhoud betreft, op dezelfde wijze als hun onderdanen behandelen'. Hoe ga je hier sociaal mee om? Oh, ze kunnen hier toch niet komen? En als Bill Gates ze nu eens van vliegtickets voorziet? Maar inderdaad we kunnen ze hier niet hebben. Onze nieuwkomers, weliswaar geen asielzoekers maar in hoofdzaak immigranten uit Turkije en Marokko, leggen nu al beslag op 40% van het belastinggeld voor sociale voorzieningen.
Ik weet niets beters te verzinnen dan onze nieuwe bewindslieden de raad te geven snel mijn stukje te lezen: 'Wie willen we hier nu wel en wie niet'. En laten we snel, voor het te laat is, gebruik maken van Artikel 44-1 van het vluchtelingenverdrag: 'Elke Verdragsluitende Partij mag dit verdrag te allen tijde opzeggen door middel van een tot de Secretaris-Generaal van de UN gerichte kennisgeving'. Anders moeten we ook hier in Nederland heel a-sociaal worden tegenover de minst bedeelden. En dat willen we toch niet!
Hans Besseling
19 februari 2007
het VRIJE VOLK