Johnnie
3 februari 2009, 19:49
Hans Besseling 3 februari 2009
Mocht U toevallig kandidaten voor de a.s. verkiezingen tegen komen, vraag ze dan eens naar kwesties, waar het EP in de afgelopen jaren echt van betekenis is geweest. Als ze eerlijk zijn zullen ze vrijwel allemaal moeten bekennen dat ze dat niet zo hebben gevolgd!
Binnenkort, van 4 tot en met 7 juni, vinden er in de EU parlementsverkiezingen plaats; verkiezingen voor een parlement dat geen enkele invloed heeft op het beleid, waarover na voorbereiding door de Europese Commissie (EC) de regeringsleiders overeenstemming moeten zien te bereiken, waarbij adviezen vanuit het Europese Parlement (EP) niet echt gewicht in de schaal leggen. Het is dan ook wel begrijpelijk dat de nationale parlementariërs niet volgen wat hun afgevaardigden in Brussel aan het doen zijn. Ziet U ooit een bericht over discussies in het EP? Nee, want die discussies zijn er ook niet. Alvorens de fracties op de in de eigen fractie afgesproken wijze hun stem uitbrengen over voorstellen, die vrijwel zonder uitzondering over ditjes en datjes gaan, mogen leden van het parlement in het door de voorzitter toegewezen aantal minuten een verklaring voorlezen. Iedere nitwit kan zonder op te vallen als lid van het EP zijn fraaie salaris incasseren met extra vergoedingen, die tot 100 000 euro per jaar kunnen oplopen. Mijn conclusie van een bezoek aan het Europese Parlement is dat er daar een parodie van democratie wordt opgevoerd, omdat de regeringsleiders van de democratische lidstaten de schijn van democratie wel moeten ophouden. www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=6571
Voor het parlementsgebouw in Brussel zijn kosten noch moeite gespaard. Zonder openbare aanbesteding is er een riant onderkomen geschapen voor al die uit de nationale politiek verwijderde partijgangers. Zoals bekend is er in Straatsburg nog zo’n parlementsgebouw van de EU. Elke maand vindt er voor een week een grote verhuizing plaats van Brussel naar Straatsburg en terug. Deze merkwaardige tegemoetkoming aan de Franse grandeur leek laatst even discutabel te worden toen in Straatsburg het dak dreigde in te storten. Misschien heeft daar wel een openbare aanbesteding plaats gevonden en waren alleen de opdrachtgevers niet deskundig genoeg om de technische merites van de aanbiedingen te beoordelen. Maar er was natuurlijk genoeg geld om het dak te repareren. De parlementsleden zelf lijden niet onder de verhuizingen. Het biedt weer aparte mogelijkheden voor onkostenvergoedingen.
Toen in 2004 de Nederlandse kiezers plotseling wat te kiezen kregen, toen Paul van Buitenen met zijn lijst ‘Europa Transparant’ de fraude in de EU wilde gaan aanpakken, kwam hij meteen met een vergrote opkomst van kiezers met twee zetels in het Parlement. De Nederlandse parlementsleden ontvangen van de Nederlandse overheid een aanzienlijke financiële ondersteuning, mits zij via een in het Nederlandse parlement vertegenwoordigde partij in het Europese Parlement zijn gekomen. Van Buitenen moest het dus zonder deze extra financiën doen. De partijen in Nederland willen natuurlijk geen concurrentie door ‘onbevoegden’ voor hun leden bij het dingen naar zo’n begerenswaardige Europese functie. Een vertegenwoordiging van Nederland door een speciaal op de Europese problemen gerichte partij is hen een gruwel! Van Buitenen werd genoodzaakt zich los te maken van de tweede op zijn lijst, een mevrouw, die bleek als Groen-Links activiste, gesteund door haar man, in het EP te willen gaan optreden, omdat ‘alles, dus ook fraudebestrijding politiek is’. Van Buitenen bleef zijn kiezers trouw door zich uitsluitend uit te spreken over fraudekwesties.
Van Buitenen heeft uitgerekend dat er wel een honderd regelingen zijn, die door de parlementsleden kunnen worden benut ter vergroting van hun inkomen. Zelfs zijn er naar zijn schatting een vijftigtal politici, die alleen voor financieel gewin naar het parlement zijn gekomen en die er in slagen aan hun reeds riante salariëring jaarlijks zo’n 100 000 euro aan extra vergoedingen toe te voegen. Maar dit is geen fraude. Tegen fraude moet de EU worden beschermd door OLAF (Het Europese Antifraude Instituut). Bij de vele miljarden, die er in de EU omgaan is het toezicht van een onkreukbaar, onafhankelijk lichaam natuurlijk onmisbaar, maar is de OLAF dat? Lees de samenvatting van zijn uitvoerig gedocumenteerde verslagen van zijn onderzoekingen, zoals die door Van Buitenen op een persconferentie op 9 december 2008 bekend werd gemaakt:
Van Buitenen wants parliamentary enquiry on EU Anti-fraud Office
During the press conference Paul van Buitenen (MEP), presented a selection of cases that illustrated the lack of functioning of the European Anti-fraud Office (OLAF). Political appointments, irregular selection procedures, ignoring information from whistleblowers and eliminating critical journalists are examples occuring in OLAF´s management. After addressing these problems year after year within the European institutions, Paul van Buitenen is now going public with his findings and calls upon the European Parliament to launch a parliamentary enquiry.
After the fall of the European Commission in 1999—opm.: door het optreden van Van Buitenen—, the European Anti-fraud office was created but this organisation is still not functioning as it should be. On the one hand, OLAF is still a department of the Commission but on the other hand it should be operationally independent, such that it prevents the Commission to intervene when things go wrong. Moreover, both the investigations performed by OLAF and the selection procedures in OLAF are politically influenced.
There are two clear solutions that MEP Van Buitenen introduces to improve the functioning of OLAF. Either of them could be followed until a European Public Prosecutor will be created. The first solution is to make OLAF independent from the European Commission by making it a separate organisation. OLAF could consequently have more competencies but only when there is adequate supervision. The latter means that the Supervisory Committee should not be politically appointed but it should rather be based on appointments made by the public prosecutors in the member states. The second solution is that OLAF should be dissolved and that its tasks should be spread among existing institutions within the European Union which have more expertise on the areas currently covered by OLAF.
For both structural solutions the prerequisite is that all of the current irregularities within OLAF should be examined first. Next to the cases that Paul van Buitenen presented today there are several other cases which OLAF did not follow up. Paul van Buitenen therefore calls upon the European Parliament to launch a parliamentary enquiry where the functioning of OLAF can be examined.
Paul van Buitenen: 'If no further investigation is being done on the cause of these indications, the irregularities will continue to exist, several cases will remain unsolved and the Anti-fraud office will not be reformed.´
Hoe zou onze Tweede Kamer reageren als ons OM fraudegevallen, zoals van Hubert Möllenkamp met zijn vrienden in de PvdA in de woningcorporatie Rochdale, terzijde zou leggen? Een parlementaire enquête, zoals bij de bouwfraude, is natuurlijk slechts nodig als een hele bedrijfstak zich schuldig heeft gemaakt aan frauduleuze praktijken. Maar er is geen Europees OM, waar Van Buitenen zich toe kan wenden. Bovendien valt OLAF direct onder de verantwoordelijkheid van de EC. Maar Van Buitenen wordt in zijn voorstel voor een parlementair onderzoek natuurlijk niet bijgestaan door zijn Nederlandse collega’s in het EP. Toen ik in 2004 het Parlementslid Jules Maaten van de VVD aansprak over fraudeonderzoek in de EU met de vraag of Van Buitenen op zijn steun kon rekenen, kreeg ik slechts ten antwoord dat hij zich niet hiermee bezig hield, maar dat hij zijn VVD collega in het EP zou vragen contact met mij op te nemen. Dat is nooit gebeurd.
Het heeft geen enkele zin straks voor het EP naar de stembus te gaan. Het idee dat leden van gevestigde partijen U daar zouden vertegenwoordigen is een kinderlijke illusie en Paul van Buitenen zal het wel voor gezien houden! En de redelijk onafhankelijke Europese rekenkamer heeft de boeken van de EU al jaren niet kunnen goedkeuren. Mocht U toevallig kandidaten voor de a.s. verkiezingen tegen komen, vraag ze dan eens naar kwesties, waar het EP in de afgelopen jaren echt van betekenis is geweest. Als ze eerlijk zijn zullen ze vrijwel allemaal moeten bekennen dat ze dat niet zo hebben gevolgd!
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=7840
Mocht U toevallig kandidaten voor de a.s. verkiezingen tegen komen, vraag ze dan eens naar kwesties, waar het EP in de afgelopen jaren echt van betekenis is geweest. Als ze eerlijk zijn zullen ze vrijwel allemaal moeten bekennen dat ze dat niet zo hebben gevolgd!
Binnenkort, van 4 tot en met 7 juni, vinden er in de EU parlementsverkiezingen plaats; verkiezingen voor een parlement dat geen enkele invloed heeft op het beleid, waarover na voorbereiding door de Europese Commissie (EC) de regeringsleiders overeenstemming moeten zien te bereiken, waarbij adviezen vanuit het Europese Parlement (EP) niet echt gewicht in de schaal leggen. Het is dan ook wel begrijpelijk dat de nationale parlementariërs niet volgen wat hun afgevaardigden in Brussel aan het doen zijn. Ziet U ooit een bericht over discussies in het EP? Nee, want die discussies zijn er ook niet. Alvorens de fracties op de in de eigen fractie afgesproken wijze hun stem uitbrengen over voorstellen, die vrijwel zonder uitzondering over ditjes en datjes gaan, mogen leden van het parlement in het door de voorzitter toegewezen aantal minuten een verklaring voorlezen. Iedere nitwit kan zonder op te vallen als lid van het EP zijn fraaie salaris incasseren met extra vergoedingen, die tot 100 000 euro per jaar kunnen oplopen. Mijn conclusie van een bezoek aan het Europese Parlement is dat er daar een parodie van democratie wordt opgevoerd, omdat de regeringsleiders van de democratische lidstaten de schijn van democratie wel moeten ophouden. www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=6571
Voor het parlementsgebouw in Brussel zijn kosten noch moeite gespaard. Zonder openbare aanbesteding is er een riant onderkomen geschapen voor al die uit de nationale politiek verwijderde partijgangers. Zoals bekend is er in Straatsburg nog zo’n parlementsgebouw van de EU. Elke maand vindt er voor een week een grote verhuizing plaats van Brussel naar Straatsburg en terug. Deze merkwaardige tegemoetkoming aan de Franse grandeur leek laatst even discutabel te worden toen in Straatsburg het dak dreigde in te storten. Misschien heeft daar wel een openbare aanbesteding plaats gevonden en waren alleen de opdrachtgevers niet deskundig genoeg om de technische merites van de aanbiedingen te beoordelen. Maar er was natuurlijk genoeg geld om het dak te repareren. De parlementsleden zelf lijden niet onder de verhuizingen. Het biedt weer aparte mogelijkheden voor onkostenvergoedingen.
Toen in 2004 de Nederlandse kiezers plotseling wat te kiezen kregen, toen Paul van Buitenen met zijn lijst ‘Europa Transparant’ de fraude in de EU wilde gaan aanpakken, kwam hij meteen met een vergrote opkomst van kiezers met twee zetels in het Parlement. De Nederlandse parlementsleden ontvangen van de Nederlandse overheid een aanzienlijke financiële ondersteuning, mits zij via een in het Nederlandse parlement vertegenwoordigde partij in het Europese Parlement zijn gekomen. Van Buitenen moest het dus zonder deze extra financiën doen. De partijen in Nederland willen natuurlijk geen concurrentie door ‘onbevoegden’ voor hun leden bij het dingen naar zo’n begerenswaardige Europese functie. Een vertegenwoordiging van Nederland door een speciaal op de Europese problemen gerichte partij is hen een gruwel! Van Buitenen werd genoodzaakt zich los te maken van de tweede op zijn lijst, een mevrouw, die bleek als Groen-Links activiste, gesteund door haar man, in het EP te willen gaan optreden, omdat ‘alles, dus ook fraudebestrijding politiek is’. Van Buitenen bleef zijn kiezers trouw door zich uitsluitend uit te spreken over fraudekwesties.
Van Buitenen heeft uitgerekend dat er wel een honderd regelingen zijn, die door de parlementsleden kunnen worden benut ter vergroting van hun inkomen. Zelfs zijn er naar zijn schatting een vijftigtal politici, die alleen voor financieel gewin naar het parlement zijn gekomen en die er in slagen aan hun reeds riante salariëring jaarlijks zo’n 100 000 euro aan extra vergoedingen toe te voegen. Maar dit is geen fraude. Tegen fraude moet de EU worden beschermd door OLAF (Het Europese Antifraude Instituut). Bij de vele miljarden, die er in de EU omgaan is het toezicht van een onkreukbaar, onafhankelijk lichaam natuurlijk onmisbaar, maar is de OLAF dat? Lees de samenvatting van zijn uitvoerig gedocumenteerde verslagen van zijn onderzoekingen, zoals die door Van Buitenen op een persconferentie op 9 december 2008 bekend werd gemaakt:
Van Buitenen wants parliamentary enquiry on EU Anti-fraud Office
During the press conference Paul van Buitenen (MEP), presented a selection of cases that illustrated the lack of functioning of the European Anti-fraud Office (OLAF). Political appointments, irregular selection procedures, ignoring information from whistleblowers and eliminating critical journalists are examples occuring in OLAF´s management. After addressing these problems year after year within the European institutions, Paul van Buitenen is now going public with his findings and calls upon the European Parliament to launch a parliamentary enquiry.
After the fall of the European Commission in 1999—opm.: door het optreden van Van Buitenen—, the European Anti-fraud office was created but this organisation is still not functioning as it should be. On the one hand, OLAF is still a department of the Commission but on the other hand it should be operationally independent, such that it prevents the Commission to intervene when things go wrong. Moreover, both the investigations performed by OLAF and the selection procedures in OLAF are politically influenced.
There are two clear solutions that MEP Van Buitenen introduces to improve the functioning of OLAF. Either of them could be followed until a European Public Prosecutor will be created. The first solution is to make OLAF independent from the European Commission by making it a separate organisation. OLAF could consequently have more competencies but only when there is adequate supervision. The latter means that the Supervisory Committee should not be politically appointed but it should rather be based on appointments made by the public prosecutors in the member states. The second solution is that OLAF should be dissolved and that its tasks should be spread among existing institutions within the European Union which have more expertise on the areas currently covered by OLAF.
For both structural solutions the prerequisite is that all of the current irregularities within OLAF should be examined first. Next to the cases that Paul van Buitenen presented today there are several other cases which OLAF did not follow up. Paul van Buitenen therefore calls upon the European Parliament to launch a parliamentary enquiry where the functioning of OLAF can be examined.
Paul van Buitenen: 'If no further investigation is being done on the cause of these indications, the irregularities will continue to exist, several cases will remain unsolved and the Anti-fraud office will not be reformed.´
Hoe zou onze Tweede Kamer reageren als ons OM fraudegevallen, zoals van Hubert Möllenkamp met zijn vrienden in de PvdA in de woningcorporatie Rochdale, terzijde zou leggen? Een parlementaire enquête, zoals bij de bouwfraude, is natuurlijk slechts nodig als een hele bedrijfstak zich schuldig heeft gemaakt aan frauduleuze praktijken. Maar er is geen Europees OM, waar Van Buitenen zich toe kan wenden. Bovendien valt OLAF direct onder de verantwoordelijkheid van de EC. Maar Van Buitenen wordt in zijn voorstel voor een parlementair onderzoek natuurlijk niet bijgestaan door zijn Nederlandse collega’s in het EP. Toen ik in 2004 het Parlementslid Jules Maaten van de VVD aansprak over fraudeonderzoek in de EU met de vraag of Van Buitenen op zijn steun kon rekenen, kreeg ik slechts ten antwoord dat hij zich niet hiermee bezig hield, maar dat hij zijn VVD collega in het EP zou vragen contact met mij op te nemen. Dat is nooit gebeurd.
Het heeft geen enkele zin straks voor het EP naar de stembus te gaan. Het idee dat leden van gevestigde partijen U daar zouden vertegenwoordigen is een kinderlijke illusie en Paul van Buitenen zal het wel voor gezien houden! En de redelijk onafhankelijke Europese rekenkamer heeft de boeken van de EU al jaren niet kunnen goedkeuren. Mocht U toevallig kandidaten voor de a.s. verkiezingen tegen komen, vraag ze dan eens naar kwesties, waar het EP in de afgelopen jaren echt van betekenis is geweest. Als ze eerlijk zijn zullen ze vrijwel allemaal moeten bekennen dat ze dat niet zo hebben gevolgd!
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=7840