Johnnie
10 maart 2009, 09:33
Lucida 9 maart 2009
Op de site van De Nieuwe Standaard heeft Michael van der Galien een artikel geplaatst waaruit blijkt, dat de electorale steun voor Obama aan het afkalven is. Waar een maand of twee geleden ongeveer 68 procent vond dat hij het goed deed als president, kan hij nu op nog maar de goedkeuring van 56 procent rekenen. Van alle kiezers keurt inmiddels 43 procent zijn beleid af.
'Vertrouwenscrisis'
'Big government is really his (Obama's) bag, but he doesn't own up to it', schrijft Tony Blankley auteur van het boek "American Grit: What It Will Take To Survive and Win in the 21st Century". In dit boek geeft hij ook een opsomming van een dozijn maatregelen waarmee Amerika de crises het hoofd kan bieden. Het contrast kan welhaast niet groter zijn voor wie het artikel in de Volkskrant heeft gelezen waar staat: 'Niets doen is de beste kabinetsmaatregel om de gevolgen van de crisis te bezweren'. Toegegeven, soms is het beter niets te doen, dan met overhaaste spoed het verkeerde.
Zoals de meeste nationale overheden, zit ook het kabinet Balkenende in het zelfde schuitje als zijn Big Brother aan de overzijde van de Atlantische oceaan. Het vertrouwen van de bevolking m.b.t. de vraag, of met de crisismaatregelen van het kabinet Balkenende, Bos en Rouvoet de combinatie van een algehele financiële en economische malaise op de juiste wijze wordt tegengegaan, neemt zienderogen af. Zoals gezegd, ook in Amerika blijkt uit de opiniepeilingen van Scott Rasmussen het vertrouwen in Barack Obama, als direct gevolg van de in veler ogen verkeerde aanpak waarmee hij en zijn team van specialisten de crises te lijf gaan, met de week af te nemen.
Vooropgesteld wat mezelf betreft durf ik zondermeer staande te houden t.o.v. Barack Obama als mens niet vooringenomen te zijn. Zijn retorische gaven staan als een huis, maar de uitvoering ervan zal op termijn onvermijdelijk blijken als een luchtkasteel uit elkaar te spatten: in plaats van de beloofde morele en economische oppepper, zullen al degenen die hem zo 'blijgelovig' het mandaat van vier jaar presidentschap hebben verleend een opdoffer vanjewelste te verwerken krijgen.
Want 'door de bank genomen' is uiteindelijk niet hij het, die bepaalt welke koers de V.S. moeten varen om uit het slop te geraken, maar maakt het collectief van electoraal op revanche beluste democraten in het Huis van Afgevaardigden de dienst uit. De kans is niet gering dat het ogenschijnlijk trouwhartige team van deskundigen en adviseurs waarmee Barack Obama zich laat omringen, weldra geen eensgezinde homogene ploeg zal blijken te zijn, maar een tamelijk willekeurige verzameling politici dat grotendeels eigen deel(staat)belangen najaagt.
Niet alleen ziet Barack Obama, gelet ook op het financiële en economische herstel waar de meeste Amerikanen met smart op zitten te wachten, zich voor een immense opgave geplaatst, maar tevens zal blijken dat het zo mogelijk nog een grotere Sisyphus taak is, het electoraat aan zich gebonden te houden.
'Dweilen met de kraan open'
Het op oneigenlijke gronden gevoerde verkiezingsthema van vermeende etnische tegenstellingen, dat Barack Obama in aanloop naar de verkiezingen zo opvallend in de kaart heeft gespeeld, kan hem gaandeweg de rit nog wel eens behoorlijk opbreken. Temeer als zal blijken dat aan de basis hiervan niet de verwachte samenballing van krachten de beoogde economische meerwaarde zal opleveren. En in tegendeel dezelfde 'grassroots movements', nog meer dan voorheen, afhankelijk zullen worden van door de staat gefinancierde stimuleringsmaatregelen, zonder dat zich dit noodzakelijkerwijs in meer arbeidsproductiviteit zal uitbetalen.
De omvangrijke mate waarin aan de ene kant belastinggeld wordt uitgegeven, zal geen gelijke tred houden met geringere belastinginkomsten die aan de andere kant binnenkomen. Daarentegen zal het cynisme wel in gelijke mate toenemen, waarmee omgekeerd de beloofde gouden bergen van verandering en voorspoed niet worden waargemaakt.
En in het huidige klimaat van grote economische instabiliteit, gekoppeld aan een toenemende teleurstelling over het uitblijven van klinkende resultaten, is op de weegschaal van 'presidential approval' één grammetje teveel aan politieke ressentimenten al voldoende om de balans - die nu nog met 56% in het voordeel van Obama uitslaat - definitief in zijn nadeel te doen doorslaan. Want…
Ook Barack Obama ontkomt niet aan de politieke wetmatigheid die gebiedt, dat iemand slechts zolang het vertrouwen geniet, totdat het moment aanbreekt waarop dit niet meer het geval is. En dan kan het zomaar heel snel bergafwaarts gaan met zijn als een komeet omhooggeschoten populariteit.
Waiting to throw the right punches
Gaandeweg de rit, zal hij en het team van vertrouwelingen dat hem omringt, steeds verder in de verdediging worden gedrongen. En natuurlijk zijn de republikeinen in 'the rumble and jungle of politics' in opperste staat van paraatheid, om Obama bij het minste geringste moment van presidentiële zwakte met hun 'right-hand lead punches' te bestoken. Vanuit geen ander oogmerk natuurlijk, dan hem het liefst zo vroegtijdig mogelijk een knockout te verkopen.
Plotseling herinner ik mij weer het legendarische duel tussen Muhammad Ali en George Foreman. (Hetzelfde jaar trouwens, 1974, waarin Gerald Ford de tot aftreden gedwongen Richard Nixon opvolgde.)
Zeven ronden lang liet Ali de vechtmachine Foreman uitrazen terwijl hij met tactisch vernuft een spervuur aan slagen wist te ontwijken. Zienderogen raakte Foreman met elke nieuwe ronde vermoeider. En terwijl het er toch alle schijn van had dat hij het gevecht met Ali in zijn voordeel leek te beslechten, landde Ali in de achtste ronde een 'dodelijke' combinatie van twee genadeloze mokerslagen: de eerste was een linkse hoekslag - hierdoor boog het hoofd van Foreman in de juiste positie - gevolgd door een 'snoeiharde rechtse' die vol op het gezicht terecht kwam. Foreman viel naar het canvas en terwijl hij nog uit alle macht probeerde op te krabbelen was het gevecht beslist.
Aan de lezer om uit te maken wie nu wie is in 'the rumble and jungle of politics'… Voor mezelf zou ik wel weten op wie ik mijn geld moest zetten!
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=8079
Best match Muhammad Ali vs George Foreman
http://www.youtube.com/watch?v=HIxIPz4MIAE
Op de site van De Nieuwe Standaard heeft Michael van der Galien een artikel geplaatst waaruit blijkt, dat de electorale steun voor Obama aan het afkalven is. Waar een maand of twee geleden ongeveer 68 procent vond dat hij het goed deed als president, kan hij nu op nog maar de goedkeuring van 56 procent rekenen. Van alle kiezers keurt inmiddels 43 procent zijn beleid af.
'Vertrouwenscrisis'
'Big government is really his (Obama's) bag, but he doesn't own up to it', schrijft Tony Blankley auteur van het boek "American Grit: What It Will Take To Survive and Win in the 21st Century". In dit boek geeft hij ook een opsomming van een dozijn maatregelen waarmee Amerika de crises het hoofd kan bieden. Het contrast kan welhaast niet groter zijn voor wie het artikel in de Volkskrant heeft gelezen waar staat: 'Niets doen is de beste kabinetsmaatregel om de gevolgen van de crisis te bezweren'. Toegegeven, soms is het beter niets te doen, dan met overhaaste spoed het verkeerde.
Zoals de meeste nationale overheden, zit ook het kabinet Balkenende in het zelfde schuitje als zijn Big Brother aan de overzijde van de Atlantische oceaan. Het vertrouwen van de bevolking m.b.t. de vraag, of met de crisismaatregelen van het kabinet Balkenende, Bos en Rouvoet de combinatie van een algehele financiële en economische malaise op de juiste wijze wordt tegengegaan, neemt zienderogen af. Zoals gezegd, ook in Amerika blijkt uit de opiniepeilingen van Scott Rasmussen het vertrouwen in Barack Obama, als direct gevolg van de in veler ogen verkeerde aanpak waarmee hij en zijn team van specialisten de crises te lijf gaan, met de week af te nemen.
Vooropgesteld wat mezelf betreft durf ik zondermeer staande te houden t.o.v. Barack Obama als mens niet vooringenomen te zijn. Zijn retorische gaven staan als een huis, maar de uitvoering ervan zal op termijn onvermijdelijk blijken als een luchtkasteel uit elkaar te spatten: in plaats van de beloofde morele en economische oppepper, zullen al degenen die hem zo 'blijgelovig' het mandaat van vier jaar presidentschap hebben verleend een opdoffer vanjewelste te verwerken krijgen.
Want 'door de bank genomen' is uiteindelijk niet hij het, die bepaalt welke koers de V.S. moeten varen om uit het slop te geraken, maar maakt het collectief van electoraal op revanche beluste democraten in het Huis van Afgevaardigden de dienst uit. De kans is niet gering dat het ogenschijnlijk trouwhartige team van deskundigen en adviseurs waarmee Barack Obama zich laat omringen, weldra geen eensgezinde homogene ploeg zal blijken te zijn, maar een tamelijk willekeurige verzameling politici dat grotendeels eigen deel(staat)belangen najaagt.
Niet alleen ziet Barack Obama, gelet ook op het financiële en economische herstel waar de meeste Amerikanen met smart op zitten te wachten, zich voor een immense opgave geplaatst, maar tevens zal blijken dat het zo mogelijk nog een grotere Sisyphus taak is, het electoraat aan zich gebonden te houden.
'Dweilen met de kraan open'
Het op oneigenlijke gronden gevoerde verkiezingsthema van vermeende etnische tegenstellingen, dat Barack Obama in aanloop naar de verkiezingen zo opvallend in de kaart heeft gespeeld, kan hem gaandeweg de rit nog wel eens behoorlijk opbreken. Temeer als zal blijken dat aan de basis hiervan niet de verwachte samenballing van krachten de beoogde economische meerwaarde zal opleveren. En in tegendeel dezelfde 'grassroots movements', nog meer dan voorheen, afhankelijk zullen worden van door de staat gefinancierde stimuleringsmaatregelen, zonder dat zich dit noodzakelijkerwijs in meer arbeidsproductiviteit zal uitbetalen.
De omvangrijke mate waarin aan de ene kant belastinggeld wordt uitgegeven, zal geen gelijke tred houden met geringere belastinginkomsten die aan de andere kant binnenkomen. Daarentegen zal het cynisme wel in gelijke mate toenemen, waarmee omgekeerd de beloofde gouden bergen van verandering en voorspoed niet worden waargemaakt.
En in het huidige klimaat van grote economische instabiliteit, gekoppeld aan een toenemende teleurstelling over het uitblijven van klinkende resultaten, is op de weegschaal van 'presidential approval' één grammetje teveel aan politieke ressentimenten al voldoende om de balans - die nu nog met 56% in het voordeel van Obama uitslaat - definitief in zijn nadeel te doen doorslaan. Want…
Ook Barack Obama ontkomt niet aan de politieke wetmatigheid die gebiedt, dat iemand slechts zolang het vertrouwen geniet, totdat het moment aanbreekt waarop dit niet meer het geval is. En dan kan het zomaar heel snel bergafwaarts gaan met zijn als een komeet omhooggeschoten populariteit.
Waiting to throw the right punches
Gaandeweg de rit, zal hij en het team van vertrouwelingen dat hem omringt, steeds verder in de verdediging worden gedrongen. En natuurlijk zijn de republikeinen in 'the rumble and jungle of politics' in opperste staat van paraatheid, om Obama bij het minste geringste moment van presidentiële zwakte met hun 'right-hand lead punches' te bestoken. Vanuit geen ander oogmerk natuurlijk, dan hem het liefst zo vroegtijdig mogelijk een knockout te verkopen.
Plotseling herinner ik mij weer het legendarische duel tussen Muhammad Ali en George Foreman. (Hetzelfde jaar trouwens, 1974, waarin Gerald Ford de tot aftreden gedwongen Richard Nixon opvolgde.)
Zeven ronden lang liet Ali de vechtmachine Foreman uitrazen terwijl hij met tactisch vernuft een spervuur aan slagen wist te ontwijken. Zienderogen raakte Foreman met elke nieuwe ronde vermoeider. En terwijl het er toch alle schijn van had dat hij het gevecht met Ali in zijn voordeel leek te beslechten, landde Ali in de achtste ronde een 'dodelijke' combinatie van twee genadeloze mokerslagen: de eerste was een linkse hoekslag - hierdoor boog het hoofd van Foreman in de juiste positie - gevolgd door een 'snoeiharde rechtse' die vol op het gezicht terecht kwam. Foreman viel naar het canvas en terwijl hij nog uit alle macht probeerde op te krabbelen was het gevecht beslist.
Aan de lezer om uit te maken wie nu wie is in 'the rumble and jungle of politics'… Voor mezelf zou ik wel weten op wie ik mijn geld moest zetten!
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=8079
Best match Muhammad Ali vs George Foreman
http://www.youtube.com/watch?v=HIxIPz4MIAE