admin
25 april 2007, 23:03
Een moslim heeft een verhit debat ontketend onder moslims door per mailing medemoslims op te roepen om te bidden voor de omgekomenen tijdens de Virginia Tech schietpartij. Het antwoord van de islamitische decaan/ deken van “Student Affairs” aan de American International University, Abu Hamza Hijji op Aafaq (http://www.aafaq.org/), een zogenaamde gematigde islamitische website, was éénduidig. Moslims mogen niet bidden voor niet-islamitische omgekomenen.
http://nederkrant.files.wordpress.com/2007/04/vtech-nomercymuslims.gif (http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/archives/016132.php)
Een Arabisch sprekende onthulde deze “discussie” op Aafaq. Abu Hamza Hijji gaf eveneens aan dat het verboden was voor het welzijn van niet-islamitische levenden te bidden. Het enige gebed dat uit mocht gaan naar niet-islamieten was de hoop dat men op het “rechte pad” zou geraken. Voor de doden bidden was niet alleen verboden maar ook zinloos. Men had immers bij leven de kans niet gegrepen op het “rechte pad” te geraken (lees: moslim te worden) dus moest men als verloren beschouwd worden.
En Abu Hamza Hijji op de site Aafaq heeft gelijk. Althans, volgens de voorschiften van de islam zoals geuit in haar diverse “heilige” geschriften en voorschriften. Dit is hetgeen de islam zondermeer voorschrijft. De consequenties van deze voorschriften zijn niet mals en verdienen uw aandacht. Robert Spencer (Dhimmi (http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/) & Jihad Watch (http://www.jihadwatch.org/)) bestede er deze dagen aandacht aan (http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/archives/016138.php). Zo belicht hij de absolute onoverbrugbare diversie tussen moslims en niet-moslims.
Hij geeft ondermeer aan dat niet-moslims volstrekt geen recht hebben op de sympathie van moslims, zoals de “profeet” Mohammed toonde en voorschreef. Er bestaat dus bij decreet van de islam, het voorbeeld van de “profeet” en de “heilige” geschriften een verbod enige sympathie en loyaliteit te koesteren voor de “ongelovigen” ofwel niet-moslims. Dit slaat de deur dicht in het gezicht van zoiets als medemenselijkheid en wederzijdse sympathie.
De tragische gebeurtenissen in Virginia werpen een heel nieuw licht op een aantal fenomenen die wij volop om ons heen zien. Het verklaard ondermeer de marginale dan wel volledige afwezigheid van enig sociaal maatschappelijk engagement en solidariteit van moslims jegens niet-moslims in de breedste zin van het woord. Men is hoogstens te porren voor politiek engagement zodra men “iets” kan doen voor medemoslims binnen onze westerse (nog) niet-islamitische maatschappelijke zettingen.
Hoe zinvol een discussie rondom de dubbele nationaliteit van immigranten ook lijkt te zijn, het verbleekt volstrekt bij de notie dat het ook moslims met slechts de Nederlandse nationaliteit simpelweg verboden is om ook maar enige verbondenheid te voelen dan wel te tonen met niet-islamitische medelanders. Er bestaat gewoonweg niet zoiets als een “dubbele loyaliteit” van moslims. Men kent slechts één loyaliteit, en dat is naar andere (mede)moslims.
Het is natuurlijk modieus onder “weldenkende” om je af te vragen hoe ruim dit islamitische voorschrift gedragen wordt onder moslims in ondermeer Nederland. Ik sluit zeker niet uit dat er moslims zijn die zichzelf niet kunnen helpen en toch sympathie koesteren voor hun “ongelovige” medelanders (hier en elders). De tendens onder moslims spreekt evenwel boekdelen. We hoeven slechts te kijken naar de (parallel aan het toenemende aantal moslims lopende) ontwikkelingen.
“Weldenkend” Nederland wil er misschien niet aan, maar er is geen ontkennen aan dat hele straten en wijken in de grote steden langzaam maar zeker “etnisch” (lees: religieus) gezuiverd worden. Het leven voor niet-moslims maakt men zo ondragelijk dat men uiteindelijk maar verkast. Het afgrijselijke gebrek aan ook maar het minste gevoel van mededogen en sympathie van moslims voor niet-moslims spreekt wat dit aangaat meer dan boekdelen, dan wel sura’s.
Het feit dat islamitische politici zich vooral en voornamelijk exclusief inzetten voor de belangen van medemoslims is een gegeven waar we niet overheen kunnen zien. En zo zijn er talloze zaken waaraan we kunnen afmeten dat het moslims in het algemeen slechts te doen is om de belangen van andere moslims. Men perst ons linksom en rechtsom “respect” af voor hun pré middeleeuwse “principes” op ieder denkbaar maatschappelijk, politiek en zelfs economisch niveau.
“Onze” toeschietelijkheid in deze is meer dan tergend om te aanschouwen. Er is internationaal welhaast geen westerse universiteit meer waar er geen speciale gebed en wasruimte voor moslims te vinden is. Banken doen het spaarvarken in de ban en komen met halal hypoteken en leningen. Alles waaraan moslims zich (zouden kunnen) storen wordt onmiddellijk en vaak zelfs preventief geruimd. Kerst is reeds omgedoopt tot “winterfeest”, enzovoort.
Je kunt het zo gek niet bedenken of men pleegt plicht aan de islamitische “gevoeligheden”. Zelfs een 60 jaar oud oorlogsmonumentje in de Amsterdamse Baarsjes moest het veld ruimen omdat het een kruisje betrof. Zogenaamd om plaats te maken voor een “neutrale” versie. Alles om ons heen neutraliseert men tot in de finesses. Het en de enige dat (men) niet neutraliseert is de islam en haar volgers. De facto betekend “neutraliseren” dus islamiseren.
De hele “dubbele” loyaliteitsdiscussie is derhalve een wassen neus van hier tot Mekka. Een moslim, ongeacht of hij/ zij nu geen of 20 nationaliteiten heeft, kent slechts één loyaliteit. De loyaliteit aan de ummah, ofwel de islamitische wereldgemeenschap. Integratie van moslims is per definitie uitgesloten zolang en zodra dit betekend dat men loyaliteit en solidariteit moet betonen met niet-moslims. Daar kan volgens de islam geen sprake van zijn.
De hamvraag, en het is heerlijk om die te stellen, is dan ook wie wij nu eigenlijk voor de gek houden ? De moslims niet want die hebben reeds lang geleden hun enige en voornaamste prioriteit vastgesteld. Namelijk een alles overtreffende trap van islamitisch supranationalisme waarbij men niet slechts gaat voor het opheffen van enige vorm van politieke zelfstandigheid, maar van iedere vorm van zelfstandigheid totdat de wereld een kalifaat is.
Het soort van hypercollectivisme waarvan de bruinrode hartjes van de (inter)(nationale) socialisten onophoudelijk gaat bloeden. Het bloedverlies vult men aan door aan te haken aan het islamitische infuus. Zoals ik reeds eerder opmerkten is het verschil tussen Mao maatpakjes en burqa’s & jelebba’s slechts marginaal in de ogen van de ware socialist en derhalve een acceptabel alternatief. Zolang het collectivisme het maar wint van het individualisme.
Geen prijs, zoals ik menigmaal eerder betoogde, is hen daartoe te hoog. Men heeft aangetoond iedere verworvenheid zonder slag of stoot in te willen leveren om het “hogere” doel te bereiken. Dat dit gepaard gaat met een wereldwijde “verelendung” is mooi meegenomen. Niet alleen helpt men daarmee “het vuige kapitalisme” omzeep, maar men ziet het simpelweg als vervulling van de profetieën van Marx en soortgenoten.
Hetgeen ik eveneens meermaals aantipte is de meer dan levensgevaarlijke kruisbestuiving tussen de diverse intrinsiek totalitaire ideologieën en religieuze stromingen. Ook die wij dachten gepacificeerd te hebben. Mijn profetie komt dan ook uit. Namelijk het feit dat in steeds meer westerse landen de islamisten, socialisten en christen(socialisten) de handen ineen hebben geslagen. Nederland gaat op dit pad voor door een voorheen ondenkbare coalitie tussen het CDA, de PvdA en CU.
De eerste tekenen van dit christen democratisch réveil mogen we inmiddels aanschouwen. Socialisten die roepen om “normen en waarden” daar waar men die eerst tot bloedens toe heeft gepoogd te willen uitroeien is wel één van de voornaamste tekenen. Het doet me huiveren en denken aan George Orwell’s profetisch gebleken 1984. Het ministerie van porno en orgasme, onder de noemer “fatsoen moet je doen” en het verzet tegen “pornoficatie en bomboficatie van de samenleving (http://nederkrant.wordpress.com/2007/04/14/het-zijn-toch-ook-allemaal-bimbo%e2%80%99s/)” is reeds in de maak. Het ministerie van “nieuwspraak (http://nederkrant.wordpress.com/2007/04/05/het-geduld-van-de-democrats-socialisten-vs-met-de-%e2%80%9cglobale-oorlog-tegen-terreur%e2%80%9d-is-op/)” bestaat reeds.
Lees ook het binnenkort op dit blog te verschijnen essay: “Hoe profetisch was Orwell’s 1984” waarin ik een poging zal doen om de door Orwell “voorspelde” dystopische socialistische samenleving naast de bestaande realiteit en ontwikkelingen te leggen.
Nederkrant
http://nederkrant.files.wordpress.com/2007/04/vtech-nomercymuslims.gif (http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/archives/016132.php)
Een Arabisch sprekende onthulde deze “discussie” op Aafaq. Abu Hamza Hijji gaf eveneens aan dat het verboden was voor het welzijn van niet-islamitische levenden te bidden. Het enige gebed dat uit mocht gaan naar niet-islamieten was de hoop dat men op het “rechte pad” zou geraken. Voor de doden bidden was niet alleen verboden maar ook zinloos. Men had immers bij leven de kans niet gegrepen op het “rechte pad” te geraken (lees: moslim te worden) dus moest men als verloren beschouwd worden.
En Abu Hamza Hijji op de site Aafaq heeft gelijk. Althans, volgens de voorschiften van de islam zoals geuit in haar diverse “heilige” geschriften en voorschriften. Dit is hetgeen de islam zondermeer voorschrijft. De consequenties van deze voorschriften zijn niet mals en verdienen uw aandacht. Robert Spencer (Dhimmi (http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/) & Jihad Watch (http://www.jihadwatch.org/)) bestede er deze dagen aandacht aan (http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/archives/016138.php). Zo belicht hij de absolute onoverbrugbare diversie tussen moslims en niet-moslims.
Hij geeft ondermeer aan dat niet-moslims volstrekt geen recht hebben op de sympathie van moslims, zoals de “profeet” Mohammed toonde en voorschreef. Er bestaat dus bij decreet van de islam, het voorbeeld van de “profeet” en de “heilige” geschriften een verbod enige sympathie en loyaliteit te koesteren voor de “ongelovigen” ofwel niet-moslims. Dit slaat de deur dicht in het gezicht van zoiets als medemenselijkheid en wederzijdse sympathie.
De tragische gebeurtenissen in Virginia werpen een heel nieuw licht op een aantal fenomenen die wij volop om ons heen zien. Het verklaard ondermeer de marginale dan wel volledige afwezigheid van enig sociaal maatschappelijk engagement en solidariteit van moslims jegens niet-moslims in de breedste zin van het woord. Men is hoogstens te porren voor politiek engagement zodra men “iets” kan doen voor medemoslims binnen onze westerse (nog) niet-islamitische maatschappelijke zettingen.
Hoe zinvol een discussie rondom de dubbele nationaliteit van immigranten ook lijkt te zijn, het verbleekt volstrekt bij de notie dat het ook moslims met slechts de Nederlandse nationaliteit simpelweg verboden is om ook maar enige verbondenheid te voelen dan wel te tonen met niet-islamitische medelanders. Er bestaat gewoonweg niet zoiets als een “dubbele loyaliteit” van moslims. Men kent slechts één loyaliteit, en dat is naar andere (mede)moslims.
Het is natuurlijk modieus onder “weldenkende” om je af te vragen hoe ruim dit islamitische voorschrift gedragen wordt onder moslims in ondermeer Nederland. Ik sluit zeker niet uit dat er moslims zijn die zichzelf niet kunnen helpen en toch sympathie koesteren voor hun “ongelovige” medelanders (hier en elders). De tendens onder moslims spreekt evenwel boekdelen. We hoeven slechts te kijken naar de (parallel aan het toenemende aantal moslims lopende) ontwikkelingen.
“Weldenkend” Nederland wil er misschien niet aan, maar er is geen ontkennen aan dat hele straten en wijken in de grote steden langzaam maar zeker “etnisch” (lees: religieus) gezuiverd worden. Het leven voor niet-moslims maakt men zo ondragelijk dat men uiteindelijk maar verkast. Het afgrijselijke gebrek aan ook maar het minste gevoel van mededogen en sympathie van moslims voor niet-moslims spreekt wat dit aangaat meer dan boekdelen, dan wel sura’s.
Het feit dat islamitische politici zich vooral en voornamelijk exclusief inzetten voor de belangen van medemoslims is een gegeven waar we niet overheen kunnen zien. En zo zijn er talloze zaken waaraan we kunnen afmeten dat het moslims in het algemeen slechts te doen is om de belangen van andere moslims. Men perst ons linksom en rechtsom “respect” af voor hun pré middeleeuwse “principes” op ieder denkbaar maatschappelijk, politiek en zelfs economisch niveau.
“Onze” toeschietelijkheid in deze is meer dan tergend om te aanschouwen. Er is internationaal welhaast geen westerse universiteit meer waar er geen speciale gebed en wasruimte voor moslims te vinden is. Banken doen het spaarvarken in de ban en komen met halal hypoteken en leningen. Alles waaraan moslims zich (zouden kunnen) storen wordt onmiddellijk en vaak zelfs preventief geruimd. Kerst is reeds omgedoopt tot “winterfeest”, enzovoort.
Je kunt het zo gek niet bedenken of men pleegt plicht aan de islamitische “gevoeligheden”. Zelfs een 60 jaar oud oorlogsmonumentje in de Amsterdamse Baarsjes moest het veld ruimen omdat het een kruisje betrof. Zogenaamd om plaats te maken voor een “neutrale” versie. Alles om ons heen neutraliseert men tot in de finesses. Het en de enige dat (men) niet neutraliseert is de islam en haar volgers. De facto betekend “neutraliseren” dus islamiseren.
De hele “dubbele” loyaliteitsdiscussie is derhalve een wassen neus van hier tot Mekka. Een moslim, ongeacht of hij/ zij nu geen of 20 nationaliteiten heeft, kent slechts één loyaliteit. De loyaliteit aan de ummah, ofwel de islamitische wereldgemeenschap. Integratie van moslims is per definitie uitgesloten zolang en zodra dit betekend dat men loyaliteit en solidariteit moet betonen met niet-moslims. Daar kan volgens de islam geen sprake van zijn.
De hamvraag, en het is heerlijk om die te stellen, is dan ook wie wij nu eigenlijk voor de gek houden ? De moslims niet want die hebben reeds lang geleden hun enige en voornaamste prioriteit vastgesteld. Namelijk een alles overtreffende trap van islamitisch supranationalisme waarbij men niet slechts gaat voor het opheffen van enige vorm van politieke zelfstandigheid, maar van iedere vorm van zelfstandigheid totdat de wereld een kalifaat is.
Het soort van hypercollectivisme waarvan de bruinrode hartjes van de (inter)(nationale) socialisten onophoudelijk gaat bloeden. Het bloedverlies vult men aan door aan te haken aan het islamitische infuus. Zoals ik reeds eerder opmerkten is het verschil tussen Mao maatpakjes en burqa’s & jelebba’s slechts marginaal in de ogen van de ware socialist en derhalve een acceptabel alternatief. Zolang het collectivisme het maar wint van het individualisme.
Geen prijs, zoals ik menigmaal eerder betoogde, is hen daartoe te hoog. Men heeft aangetoond iedere verworvenheid zonder slag of stoot in te willen leveren om het “hogere” doel te bereiken. Dat dit gepaard gaat met een wereldwijde “verelendung” is mooi meegenomen. Niet alleen helpt men daarmee “het vuige kapitalisme” omzeep, maar men ziet het simpelweg als vervulling van de profetieën van Marx en soortgenoten.
Hetgeen ik eveneens meermaals aantipte is de meer dan levensgevaarlijke kruisbestuiving tussen de diverse intrinsiek totalitaire ideologieën en religieuze stromingen. Ook die wij dachten gepacificeerd te hebben. Mijn profetie komt dan ook uit. Namelijk het feit dat in steeds meer westerse landen de islamisten, socialisten en christen(socialisten) de handen ineen hebben geslagen. Nederland gaat op dit pad voor door een voorheen ondenkbare coalitie tussen het CDA, de PvdA en CU.
De eerste tekenen van dit christen democratisch réveil mogen we inmiddels aanschouwen. Socialisten die roepen om “normen en waarden” daar waar men die eerst tot bloedens toe heeft gepoogd te willen uitroeien is wel één van de voornaamste tekenen. Het doet me huiveren en denken aan George Orwell’s profetisch gebleken 1984. Het ministerie van porno en orgasme, onder de noemer “fatsoen moet je doen” en het verzet tegen “pornoficatie en bomboficatie van de samenleving (http://nederkrant.wordpress.com/2007/04/14/het-zijn-toch-ook-allemaal-bimbo%e2%80%99s/)” is reeds in de maak. Het ministerie van “nieuwspraak (http://nederkrant.wordpress.com/2007/04/05/het-geduld-van-de-democrats-socialisten-vs-met-de-%e2%80%9cglobale-oorlog-tegen-terreur%e2%80%9d-is-op/)” bestaat reeds.
Lees ook het binnenkort op dit blog te verschijnen essay: “Hoe profetisch was Orwell’s 1984” waarin ik een poging zal doen om de door Orwell “voorspelde” dystopische socialistische samenleving naast de bestaande realiteit en ontwikkelingen te leggen.
Nederkrant