Johnnie
8 mei 2007, 08:31
http://www.hetvrijevolk.com/files/users/lucida/theodood.jpeg
Lucida 7 mei 2007
De moord op Theo van Gogh in de Lineusstraat dreigde in 2004 de doodssteek te worden voor het door Job Cohen zo geprezen interculturele saamhorigheidsideaal waarmee hij met veel kunst en vliegwerk, naast de vele verschillende etnische culturen die de stad rijk is, vooral de grote groep deels ontspoorde Marokkaanse moslims aan zijn stad wenste te binden!
Niettemin, als gevolg van de weerzinwekkende rituele afslachting door die 'ene islamitische geloofsfanaat', Mohammed Bouyeri, sloeg de vlam van woede in de pan.
Gewoon griezelig!
Het ganse land was diep geschokt en op onverwacht wrede wijze wakker geschut uit de zoete droom van de multiculturele samenleving waar het motto 'vrijheid, blijheid' tot dan toe als leidraad voor verdraagzaamheid en tolerantie had gegolden.
Plots leek Nederland te veranderen in een grote brandhaard. Een golf van aanslagen op moskees en gebedshuizen teisterde het land. Even leek het land in lichterlaaie te staan. Politiek Den Haag was zichtbaar aangeslagen maar niettemin unaniem in zijn standpunt: zoiets kon en mocht in dit gastvrije, vreemdenlinglievende en uiterst tolerante land niet worden getolereerd!
Ook de Noord-Limburgse gemeente Helden kende bange momenten. Plotseling sloeg de vlam over op dit anders zo vredelievende slaapstadje. Precies 11 dagen na de moord op Theo van Gogh vond er een brandstichting in de moskee plaats die toch zomaar het tot dan toe landerige bestaan van dit kerkdorpje en zijn inwoners bruut verstoorde.
Alle hens aan dek
Er moest wat gebeuren om de ontstane veenbrand van woede niet tot een inferno van vreemdelingenhaat uit te laten groeien. In allerijl stak het Haags crisisteam van het 'sussende en blussende geweten' de koppen bij elkaar. De Pater Patriae, Jan Peter Balkenende, werd het land ingezonden om nadrukkelijk de moslimse medemens een hart onder de riem te steken.
Ondanks dat het vuur van haat, door die 'ene islamitische geloofsdwaas' aangestoken, zich ras over het hele land verspreidde, was de zalvende en bemoedigende boodschap van premier Balkenende voor de moslimgemeenschap dat ze er gewoon bij hoorden. Hoe afzichtelijk de daad van een enkele moslim ook was, voorkomen moest worden dat hij op de gehele moslimgemeenschap zou worden gewroken.
Met een voor politiek Den Haag ongekende en achteraf soms zelfs hilarische daadkracht, waarbij de helft altijd meer blijkt dan het geheel, werd een tegenoffensief ingezet. Er moest een verklaring worden gevonden voor deze ongeremde uitbarsting van woede en haat jegens den vreemde. En zogezegd greep men naar het gelegenheidsexuus om een groepje zogeheten 'Lonsdalers' voor de golf van aanslagen verantwoordelijk te houden. De zondige bokken moesten van de onschuldige schapen worden gescheiden!
Doofpot van politieke correctheid
Het politieke moslimlievende Nederland keerde de andere wang toe en zo kon het gebeuren dat de boodschap van haat en verderf die door veel haatimams werd gepredikt uit een misplaatst schuldbesef onder de mantel van christelijke [naasten]liefde werd bedekt. Over deze schaduwzijde werd in alle talen gezwegen.
Tal van goed bedoelende moslims werden in de media opgevoerd en uitgebreid aan het woord gelaten. En hun boodschap was steeds weer dezelfde: 'wij zijn bang, we voelen ons gediscrimineerd en in onze geloofsvrijheid beperkt. Zo waarlijk heple mij God Allahmachtig, het enige wat wij willen is op harmonieuze wijze met Nederlanders samen werken en leven'. Ook de voorzitter van de Heldense moskee, El Amriti, kwam aan het woord: "afgezien van wat uit de hand gelopen schermutselingen tussen enkele jongeren", wist hij te melden, "leven moslims en christenen vreedzaam samen in Helden."
Nergens mocht in de media nadrukkelijk worden opgetekend dat, afgezien van die 'ene islamitische geloofsfanaat', ook een deel van de moslimgemeenschap zelf wel eens schuld kon treffen. Zulk een evenwichtige benadering van de gerezen problemen tussen moslims en niet-moslims zou alleen maar werken als olie op het vuur, en de regering, crisismanagers en beleidsmedewerkers hadden nu net hun handen meer dan vol om de veenbrand aan smeulende ressentimenten van haat en xenofobie jegens de moslimse medemens weer te doven!
Van de nood een deugd maken
Ook al schrikt de Marokkaanse gemeenschap in Helden telkens weer als er sirenes klinken, niettemin de brand lijkt meester. De aanpak van het sussen en blussen had zijn vruchten duidelijk afgeworpen. Niet in de laatste plaats vanwege de strak geregistreerde goednieuws-show in de media over alles wat met de 'gemiddelde moslim' van doen had, verspreidde zich deze al te rooskleurige berichtgeving als een lopend vuurtje.
Geen gelegenheid werd door onze vroede vaders onbenut gelaten om dit vreugdevuur van moslimvriendelijkheid aan te wakkeren. En dus kon het zomaar gebeuren dat in weerwil van het feit dat dit land op het punt stond in een purgatorium van moslimhaat te ontbranden, de heetgebakerde woede tot een lokaal binnenbrandje werd teruggebracht om vervolgens met een lintjesregen van het goede geweten definitief af te worden geblust.
"Je hebt maar één gek nodig...", weet burgemeester Nol Kleijngeld. Aldus werden enkele plattelandsjongeren gebrandmerkt en als leden van zogenaamde 'Lonsdalegroep' prominent in het beklaagdenbankje geplaatst, terwijl de zogenaamd nimmer iets kwaads in zijn schild voerende moslimse medemens als toonbeeld van verdraagzaamheid in het zonnetje werd gezet. Zo ook de Heldense Mustafa Amhaouch en Mohammed Temsamani Stiouet die voor hun inzet om de boel bij elkaar te houden een lintje kregen opgespeld.
"Vergeef me het woord" zegt de burgemeester, "ik ben geschiedenisleraar geweest, maar zij speelden een pacificerende rol. Ze zetten zich sinds de moskeebrand vol overgave in binnen verschillende besturen met publicaties over integratie, emancipatie en participatie van allochtonen." De burgemeester is trots op zijn bewoners: "onze moskee, zeggen ook autochtone inwoners nu, als ze de weg wijzen naar het nieuwe gebedshuis dat na de brand is gebouwd" en dat doet de Heldense burgervader zichtbaar deugd.
Getäuschte Verräter
De interculturele dialoog kwam op gang, het jongerenwerk kreeg nieuwe richtlijnen, op scholen werd lesmateriaal opgefrist. "Als je als geschiedenisleraar over de Tweede Wereldoorlog praat, kun je best eens een uitstapje naar de discriminatie van nu maken", zegt burgemeester Kleijngeld.
"We hebben welzijnswerkers naar de scholen gestuurd om te praten en te luisteren. Sommigen van die veertig Lonsdalers die we hier in de gemeente hebben, zijn fors xenofoob, daar valt geen land meer mee te bezeilen. Maar met de rest blijven we praten, om de boel, op z'n Cohens gezegd, bij elkaar te houden.''
Na de oorlog verleende koningin Wilhelmina Amsterdam het recht om het devies Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig aan het stadswapen toe te voegen. Een gotspe als je terugziet op de allesbehale slagvaardige insteek van het huidige gemeentebestuur onder leiding van de Europese held van het jaar, burgemeester Job Cohen, die de excessen in zijn stad van haat predikende imams, woekerende moskeebesturen, radicaliserende moslimjongeren doodleuk liet voortwoekeren. Het motto van Job Cohen 'de boel bij elkaar houden' bleek in de praktijk het opplakken van een pestilente pleister op een etterende wond.
De ware slachtoffers, zij die streden tegen het islamitische totalitairisme, zoals Theo van Gogh, worden in dit moslimgekke landje in zwartgeblakerde graven gedolven. Eigen schuld dikke bult heette het! In zijn toespraak tijdens de dodenherdenking op de dam sprak diezelfde Job Cohen: "als de vrijheid van de een wordt beknot, is de vrijheid van allen in het geding." Het kan verkeren.
Voor Van Gogh, deze held van het vrije woord, dus geen postuum lintje maar een dolkstoot diep in zijn borst geplant, - als teken van 'islamlievendheid'. En hoe politici en media thans de problemen van het islamisme opzichtig trachten weg te moffelen en al doende oorzaak en gevolg fundamenteel verdraaien en verfraaien voor elke, niet uit nood geboren dweepzieke moslimofiel, blijft deze witgepleisterde schijnwerkelijkheid steken.
Een religiestichter hoeft niets om het lijf te hebben, - een enkel vuurstokje, niets meer en niets minder! [Nietzsche WzM]
Overigens blijf ik daarom van mening dat de moskeebranden in den lande niet het gevolg van de islam zijn, maar de islam wel de oorzaak is van de moskeebranden!...
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=3527&titel=De_anti-heldhaftige_heldenverering_in_Helden.
Dankzij het krachtige beleid van judas balkie is de shariarechtbank volledig geintregeert in de samenleving sinds 2-11-2004.at your service
Lucida 7 mei 2007
De moord op Theo van Gogh in de Lineusstraat dreigde in 2004 de doodssteek te worden voor het door Job Cohen zo geprezen interculturele saamhorigheidsideaal waarmee hij met veel kunst en vliegwerk, naast de vele verschillende etnische culturen die de stad rijk is, vooral de grote groep deels ontspoorde Marokkaanse moslims aan zijn stad wenste te binden!
Niettemin, als gevolg van de weerzinwekkende rituele afslachting door die 'ene islamitische geloofsfanaat', Mohammed Bouyeri, sloeg de vlam van woede in de pan.
Gewoon griezelig!
Het ganse land was diep geschokt en op onverwacht wrede wijze wakker geschut uit de zoete droom van de multiculturele samenleving waar het motto 'vrijheid, blijheid' tot dan toe als leidraad voor verdraagzaamheid en tolerantie had gegolden.
Plots leek Nederland te veranderen in een grote brandhaard. Een golf van aanslagen op moskees en gebedshuizen teisterde het land. Even leek het land in lichterlaaie te staan. Politiek Den Haag was zichtbaar aangeslagen maar niettemin unaniem in zijn standpunt: zoiets kon en mocht in dit gastvrije, vreemdenlinglievende en uiterst tolerante land niet worden getolereerd!
Ook de Noord-Limburgse gemeente Helden kende bange momenten. Plotseling sloeg de vlam over op dit anders zo vredelievende slaapstadje. Precies 11 dagen na de moord op Theo van Gogh vond er een brandstichting in de moskee plaats die toch zomaar het tot dan toe landerige bestaan van dit kerkdorpje en zijn inwoners bruut verstoorde.
Alle hens aan dek
Er moest wat gebeuren om de ontstane veenbrand van woede niet tot een inferno van vreemdelingenhaat uit te laten groeien. In allerijl stak het Haags crisisteam van het 'sussende en blussende geweten' de koppen bij elkaar. De Pater Patriae, Jan Peter Balkenende, werd het land ingezonden om nadrukkelijk de moslimse medemens een hart onder de riem te steken.
Ondanks dat het vuur van haat, door die 'ene islamitische geloofsdwaas' aangestoken, zich ras over het hele land verspreidde, was de zalvende en bemoedigende boodschap van premier Balkenende voor de moslimgemeenschap dat ze er gewoon bij hoorden. Hoe afzichtelijk de daad van een enkele moslim ook was, voorkomen moest worden dat hij op de gehele moslimgemeenschap zou worden gewroken.
Met een voor politiek Den Haag ongekende en achteraf soms zelfs hilarische daadkracht, waarbij de helft altijd meer blijkt dan het geheel, werd een tegenoffensief ingezet. Er moest een verklaring worden gevonden voor deze ongeremde uitbarsting van woede en haat jegens den vreemde. En zogezegd greep men naar het gelegenheidsexuus om een groepje zogeheten 'Lonsdalers' voor de golf van aanslagen verantwoordelijk te houden. De zondige bokken moesten van de onschuldige schapen worden gescheiden!
Doofpot van politieke correctheid
Het politieke moslimlievende Nederland keerde de andere wang toe en zo kon het gebeuren dat de boodschap van haat en verderf die door veel haatimams werd gepredikt uit een misplaatst schuldbesef onder de mantel van christelijke [naasten]liefde werd bedekt. Over deze schaduwzijde werd in alle talen gezwegen.
Tal van goed bedoelende moslims werden in de media opgevoerd en uitgebreid aan het woord gelaten. En hun boodschap was steeds weer dezelfde: 'wij zijn bang, we voelen ons gediscrimineerd en in onze geloofsvrijheid beperkt. Zo waarlijk heple mij God Allahmachtig, het enige wat wij willen is op harmonieuze wijze met Nederlanders samen werken en leven'. Ook de voorzitter van de Heldense moskee, El Amriti, kwam aan het woord: "afgezien van wat uit de hand gelopen schermutselingen tussen enkele jongeren", wist hij te melden, "leven moslims en christenen vreedzaam samen in Helden."
Nergens mocht in de media nadrukkelijk worden opgetekend dat, afgezien van die 'ene islamitische geloofsfanaat', ook een deel van de moslimgemeenschap zelf wel eens schuld kon treffen. Zulk een evenwichtige benadering van de gerezen problemen tussen moslims en niet-moslims zou alleen maar werken als olie op het vuur, en de regering, crisismanagers en beleidsmedewerkers hadden nu net hun handen meer dan vol om de veenbrand aan smeulende ressentimenten van haat en xenofobie jegens de moslimse medemens weer te doven!
Van de nood een deugd maken
Ook al schrikt de Marokkaanse gemeenschap in Helden telkens weer als er sirenes klinken, niettemin de brand lijkt meester. De aanpak van het sussen en blussen had zijn vruchten duidelijk afgeworpen. Niet in de laatste plaats vanwege de strak geregistreerde goednieuws-show in de media over alles wat met de 'gemiddelde moslim' van doen had, verspreidde zich deze al te rooskleurige berichtgeving als een lopend vuurtje.
Geen gelegenheid werd door onze vroede vaders onbenut gelaten om dit vreugdevuur van moslimvriendelijkheid aan te wakkeren. En dus kon het zomaar gebeuren dat in weerwil van het feit dat dit land op het punt stond in een purgatorium van moslimhaat te ontbranden, de heetgebakerde woede tot een lokaal binnenbrandje werd teruggebracht om vervolgens met een lintjesregen van het goede geweten definitief af te worden geblust.
"Je hebt maar één gek nodig...", weet burgemeester Nol Kleijngeld. Aldus werden enkele plattelandsjongeren gebrandmerkt en als leden van zogenaamde 'Lonsdalegroep' prominent in het beklaagdenbankje geplaatst, terwijl de zogenaamd nimmer iets kwaads in zijn schild voerende moslimse medemens als toonbeeld van verdraagzaamheid in het zonnetje werd gezet. Zo ook de Heldense Mustafa Amhaouch en Mohammed Temsamani Stiouet die voor hun inzet om de boel bij elkaar te houden een lintje kregen opgespeld.
"Vergeef me het woord" zegt de burgemeester, "ik ben geschiedenisleraar geweest, maar zij speelden een pacificerende rol. Ze zetten zich sinds de moskeebrand vol overgave in binnen verschillende besturen met publicaties over integratie, emancipatie en participatie van allochtonen." De burgemeester is trots op zijn bewoners: "onze moskee, zeggen ook autochtone inwoners nu, als ze de weg wijzen naar het nieuwe gebedshuis dat na de brand is gebouwd" en dat doet de Heldense burgervader zichtbaar deugd.
Getäuschte Verräter
De interculturele dialoog kwam op gang, het jongerenwerk kreeg nieuwe richtlijnen, op scholen werd lesmateriaal opgefrist. "Als je als geschiedenisleraar over de Tweede Wereldoorlog praat, kun je best eens een uitstapje naar de discriminatie van nu maken", zegt burgemeester Kleijngeld.
"We hebben welzijnswerkers naar de scholen gestuurd om te praten en te luisteren. Sommigen van die veertig Lonsdalers die we hier in de gemeente hebben, zijn fors xenofoob, daar valt geen land meer mee te bezeilen. Maar met de rest blijven we praten, om de boel, op z'n Cohens gezegd, bij elkaar te houden.''
Na de oorlog verleende koningin Wilhelmina Amsterdam het recht om het devies Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig aan het stadswapen toe te voegen. Een gotspe als je terugziet op de allesbehale slagvaardige insteek van het huidige gemeentebestuur onder leiding van de Europese held van het jaar, burgemeester Job Cohen, die de excessen in zijn stad van haat predikende imams, woekerende moskeebesturen, radicaliserende moslimjongeren doodleuk liet voortwoekeren. Het motto van Job Cohen 'de boel bij elkaar houden' bleek in de praktijk het opplakken van een pestilente pleister op een etterende wond.
De ware slachtoffers, zij die streden tegen het islamitische totalitairisme, zoals Theo van Gogh, worden in dit moslimgekke landje in zwartgeblakerde graven gedolven. Eigen schuld dikke bult heette het! In zijn toespraak tijdens de dodenherdenking op de dam sprak diezelfde Job Cohen: "als de vrijheid van de een wordt beknot, is de vrijheid van allen in het geding." Het kan verkeren.
Voor Van Gogh, deze held van het vrije woord, dus geen postuum lintje maar een dolkstoot diep in zijn borst geplant, - als teken van 'islamlievendheid'. En hoe politici en media thans de problemen van het islamisme opzichtig trachten weg te moffelen en al doende oorzaak en gevolg fundamenteel verdraaien en verfraaien voor elke, niet uit nood geboren dweepzieke moslimofiel, blijft deze witgepleisterde schijnwerkelijkheid steken.
Een religiestichter hoeft niets om het lijf te hebben, - een enkel vuurstokje, niets meer en niets minder! [Nietzsche WzM]
Overigens blijf ik daarom van mening dat de moskeebranden in den lande niet het gevolg van de islam zijn, maar de islam wel de oorzaak is van de moskeebranden!...
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=3527&titel=De_anti-heldhaftige_heldenverering_in_Helden.
Dankzij het krachtige beleid van judas balkie is de shariarechtbank volledig geintregeert in de samenleving sinds 2-11-2004.at your service