VrijheidNu
13 januari 2011, 12:47
In netwerk OranjePapegaaY gelden de richtlijnen:
[quote="Gebaseerd op natuurwetten"]Ieder voor zich en de absolute waarheid voor ons allen
“Degene die de toekomst het beste kan voorspellen, is de voorlichter”
“Pentagon weet dat het ‘iets’ niet weet …”
“Alleen een cultuur van ‘waarheiddelen’ kan de mensheid op een hoger plan zetten”
Volgens de huidige voorzitter van de G20 de thema van komende ontmoeting tussen China en VS !
Jan 13th 2011
Esther
Julian Assange. Zijn naam roept sterke gevoelens op. Je moet hem haten of van hem houden, zo lijkt het wel. Voor velen is hij een crimineel, oorlogsmisdadiger, terrorist of erger, en dat is ook hier op DDS uitvoerig besproken. Voor anderen is hij een held, die vol zelfopoffering uiting geeft aan zijn ideaal van vrije informatie.
Het ideaal van vrije informatie, van volledige transparantie was de drijvende kracht achter Wikileaks. Maar was dat ook de drijvende kracht achter Assange? Vanity Fair heeft een interessant artikel op haar website gepubliceerd van de hand van Sarah Ellison, waarin een kijkje wordt genomen achter de schermen van de contacten tussen Wikileaks en de gevestigde media. Het laat een beeld achter van een verscheurde organisatie geleid door een megalomaan wiens persoonlijke ambities de organisatie en het ideaal schade toebrachten. Het artikel is vrij lang, maar zeker de moeite waard.
Een voormalige Wikileaks vrijwilliger lekte de diplomatieke cables naar een freelance journaliste en voorvechter van het vrije woord, Heather Brooke. Zij werd vervolgens door de Guardian aangetrokken om hun team te versterken. Een verstandige keuze, aangezien het de krant een tweede bron van de cables gaf, en voorkwam dat ze meer concurrentie kregen. De Guardian deelde de tweede bron met andere kranten uit het samenwerkingsverband. Hierdoor hoopten ze meer grip te krijgen op de datum waarop de publicatie zou worden gedaan, aangezien ze daarvoor afhankelijk waren van de grillen van Assange en al begonnen te vrezen dat publicatie nooit zou mogen plaatsvinden. De Guardian besloot met Der Spiegel en The New York Times om op 8 november 2010 tot publicatie over te gaan. Maar het heeft niet mogen zijn.
Julian Assange stormde op 1 november woedend het kantoor van Alan Rusbridger binnen, hoofdredacteur van de Guardian. Met zijn advocaat. De boodschap: als de publicatie doorging kon de krant een rechtszaak verwachten.
Enraged that he had lost control, Assange unleashed his threat, arguing that he owned the information and had a financial interest in how and when it was released.
Wacht even. De volprezen voorvechter van volledige transparantie vindt dat zaken niet gepubliceerd mogen worden omdat hij het zegt? Nu is het van een gebruikelijke organisatie zeker niet ongebruikelijk dat dit soort rechten en plichten en afspraken worden nageleefd en beschermd. Maar iemand die zichzelf in dienst zegt te stellen van volledige transparantie kan zich niet aan dat soort saaie regels van de gevestigde orde houden. Er is maar één conclusie mogelijk. Assange ziet zichzelf niet als iemand die in dienst is van transparantie. Hij ziet transparantie als zijn eigendom. En misschien als middel.
Zo blijkt verder uit het verhaal namelijk dat voor Assange het helemaal niet zo belangrijk is om voor transparantie te zorgen, het gaat hem er meer om zijn politieke doeleinden te bereiken.
Domscheit-Berg […] quotes him as dismissing criticism from colleagues with the words “I’m busy, there are two wars I have to end.”
Dus niet: ‘We geven de burgers de informatie zodat zij democratisch kunnen beslissen of ze oorlog willen’, maar ‘We geven de burgers de informatie die ze nodig hebben om de oorlogen af te wijzen’. Tja. Assange, de held van de transparantie.
Ondertussen zit hij in de gevangenis te wachten op een beslissing over uitlevering aan Zweden, doodsbang dat dat uiteindelijk zal leiden tot een bezoekje aan Guantanamo of de doodstraf. En ondertussen is de nummer twee van Wikileaks, Domscheit-Berg, druk bezig met het opstarten van de nieuwe leaks, Openleaks.org, terwijl belangrijke vrijwilligers Wikileaks achter zich hebben gelaten uit onvrede met het beleid van Assange. Wikileaks lijkt ten dode opgeschreven.
Zelfopoffering is het ware kenmerk van een held. Assange’s persoonlijke ambities, en zijn megalomane insteek ten opzichte van het hele Wikileaks project hebben het ideaal van volledige transparantie niet geholpen. Er zijn vast wel mensen binnen Wikileaks die als held gezien kunnen worden door degenen die het Wikileaks-ideaal steunen. Maar Assange is dat niet, hij is niet iemand om van te houden. Hij is eigenlijk ook niet iemand om te haten, met zijn blinde ambitie die hemzelf wellicht fataal zal worden. Hij is vooral iemand om medelijden mee te hebben.
Toch vond ik het wel fijn om te weten dat Trafigura kon voorkomen dat de media over hun gifschip konden melden. Ik vond het ook fijn om te weten dat Shell vuistdiep in de regering van Nigeria zit. Dat geeft wel een iets ander beeld van ontwikkelingen in Nigeria, toch? http://nl.wikipedia.org/wiki/Ken_Saro-Wiwa
Wil Job Cohen slagen om Rutte I te laten vallen. Dan moet hij snel vrienden worden met Assange. Assange is namelijk een pion van de ’1′ om type-1 samenleving versneld in te voeren.
En ik denk dat Wilders dichter bij de bron zit dan de voorman van de Gelijkheidsdenkers!
[quote="Gebaseerd op natuurwetten"]Ieder voor zich en de absolute waarheid voor ons allen
“Degene die de toekomst het beste kan voorspellen, is de voorlichter”
“Pentagon weet dat het ‘iets’ niet weet …”
“Alleen een cultuur van ‘waarheiddelen’ kan de mensheid op een hoger plan zetten”
Volgens de huidige voorzitter van de G20 de thema van komende ontmoeting tussen China en VS !
Jan 13th 2011
Esther
Julian Assange. Zijn naam roept sterke gevoelens op. Je moet hem haten of van hem houden, zo lijkt het wel. Voor velen is hij een crimineel, oorlogsmisdadiger, terrorist of erger, en dat is ook hier op DDS uitvoerig besproken. Voor anderen is hij een held, die vol zelfopoffering uiting geeft aan zijn ideaal van vrije informatie.
Het ideaal van vrije informatie, van volledige transparantie was de drijvende kracht achter Wikileaks. Maar was dat ook de drijvende kracht achter Assange? Vanity Fair heeft een interessant artikel op haar website gepubliceerd van de hand van Sarah Ellison, waarin een kijkje wordt genomen achter de schermen van de contacten tussen Wikileaks en de gevestigde media. Het laat een beeld achter van een verscheurde organisatie geleid door een megalomaan wiens persoonlijke ambities de organisatie en het ideaal schade toebrachten. Het artikel is vrij lang, maar zeker de moeite waard.
Een voormalige Wikileaks vrijwilliger lekte de diplomatieke cables naar een freelance journaliste en voorvechter van het vrije woord, Heather Brooke. Zij werd vervolgens door de Guardian aangetrokken om hun team te versterken. Een verstandige keuze, aangezien het de krant een tweede bron van de cables gaf, en voorkwam dat ze meer concurrentie kregen. De Guardian deelde de tweede bron met andere kranten uit het samenwerkingsverband. Hierdoor hoopten ze meer grip te krijgen op de datum waarop de publicatie zou worden gedaan, aangezien ze daarvoor afhankelijk waren van de grillen van Assange en al begonnen te vrezen dat publicatie nooit zou mogen plaatsvinden. De Guardian besloot met Der Spiegel en The New York Times om op 8 november 2010 tot publicatie over te gaan. Maar het heeft niet mogen zijn.
Julian Assange stormde op 1 november woedend het kantoor van Alan Rusbridger binnen, hoofdredacteur van de Guardian. Met zijn advocaat. De boodschap: als de publicatie doorging kon de krant een rechtszaak verwachten.
Enraged that he had lost control, Assange unleashed his threat, arguing that he owned the information and had a financial interest in how and when it was released.
Wacht even. De volprezen voorvechter van volledige transparantie vindt dat zaken niet gepubliceerd mogen worden omdat hij het zegt? Nu is het van een gebruikelijke organisatie zeker niet ongebruikelijk dat dit soort rechten en plichten en afspraken worden nageleefd en beschermd. Maar iemand die zichzelf in dienst zegt te stellen van volledige transparantie kan zich niet aan dat soort saaie regels van de gevestigde orde houden. Er is maar één conclusie mogelijk. Assange ziet zichzelf niet als iemand die in dienst is van transparantie. Hij ziet transparantie als zijn eigendom. En misschien als middel.
Zo blijkt verder uit het verhaal namelijk dat voor Assange het helemaal niet zo belangrijk is om voor transparantie te zorgen, het gaat hem er meer om zijn politieke doeleinden te bereiken.
Domscheit-Berg […] quotes him as dismissing criticism from colleagues with the words “I’m busy, there are two wars I have to end.”
Dus niet: ‘We geven de burgers de informatie zodat zij democratisch kunnen beslissen of ze oorlog willen’, maar ‘We geven de burgers de informatie die ze nodig hebben om de oorlogen af te wijzen’. Tja. Assange, de held van de transparantie.
Ondertussen zit hij in de gevangenis te wachten op een beslissing over uitlevering aan Zweden, doodsbang dat dat uiteindelijk zal leiden tot een bezoekje aan Guantanamo of de doodstraf. En ondertussen is de nummer twee van Wikileaks, Domscheit-Berg, druk bezig met het opstarten van de nieuwe leaks, Openleaks.org, terwijl belangrijke vrijwilligers Wikileaks achter zich hebben gelaten uit onvrede met het beleid van Assange. Wikileaks lijkt ten dode opgeschreven.
Zelfopoffering is het ware kenmerk van een held. Assange’s persoonlijke ambities, en zijn megalomane insteek ten opzichte van het hele Wikileaks project hebben het ideaal van volledige transparantie niet geholpen. Er zijn vast wel mensen binnen Wikileaks die als held gezien kunnen worden door degenen die het Wikileaks-ideaal steunen. Maar Assange is dat niet, hij is niet iemand om van te houden. Hij is eigenlijk ook niet iemand om te haten, met zijn blinde ambitie die hemzelf wellicht fataal zal worden. Hij is vooral iemand om medelijden mee te hebben.
Toch vond ik het wel fijn om te weten dat Trafigura kon voorkomen dat de media over hun gifschip konden melden. Ik vond het ook fijn om te weten dat Shell vuistdiep in de regering van Nigeria zit. Dat geeft wel een iets ander beeld van ontwikkelingen in Nigeria, toch? http://nl.wikipedia.org/wiki/Ken_Saro-Wiwa
Wil Job Cohen slagen om Rutte I te laten vallen. Dan moet hij snel vrienden worden met Assange. Assange is namelijk een pion van de ’1′ om type-1 samenleving versneld in te voeren.
En ik denk dat Wilders dichter bij de bron zit dan de voorman van de Gelijkheidsdenkers!