admin
29 januari 2007, 20:49
‘De mullahs leven in de Middeleeuwen’
Maandag 19 juni 2006 - FRANKFURT – In het Iran van de mullahs en ayatollahs scheren vrouwen zich kaal om een voetbalstadion binnen te glippen. Of ze dansen, hoofddoek strak dichtgeknoopt, stiekem achter het stuur van hun auto.
Vrouwen bij een voetbalwedstrijd, het lijkt normaal, maar dat is het allerminst in het oerconservatieve Iran. In Duitsland kunnen de vrouwen echter onbeperkt hun teams aanmoedigen.
Tijdens het WK in Duitsland mogen de remmen eindelijk los. En wellicht, zo hopen ze vurig, straks in eigen land ook.
Fascinerend moment, zaterdagmiddag, een kwartier na de wedstrijd Portugal-Iran (2-0). Een wervelende sambaband gooit alle remmen los en Portugese en Iraanse fans stromen, met de handen over elkaars schouders, toe. Dichter en dichter bij elkaar, heupwiegend op de warmbloedige muziek. En dan gebeurt het. Een Iraanse schone, gek gemaakt door de zon en de opzwepende klanken, doet iets waarvan ze vroeger alleen maar kon dromen. Ze deint naar het midden, zakt door de knieën en daagt de mannen uit met een dans onder een onzichtbare balk van vuur. Massaal applaus! De Iraanse schone heet Goli (letterlijk: roos), verliet jaren geleden haar vaderland en werkt nu voor het Rode Kruis in Afghanistan. Deze dag is ze naar Frankfurt gereisd. Om met veel passie de nationale ploeg te steunen. En om te feesten en te dansen.
Iets wat een doodzonde is in het Iran van de mullahs en ayatollahs. „Voetbal is een tweede religie in mijn land, maar de geestelijke leiders willen ons in een wurggreep houden. Vandaag stappen hele families in de auto en dansen dan stiekem achter het stuur. Want de politie mag het niet zien.“
Goli is niet de enige vrouw die deze middag op de tjokvolle tribunes in het prachtig gerenoveerde Wald Stadion heeft gezeten. Zeker tienduizend Iraanse fans bejubelen bij de aftrap sterspeler Karimi (Bayern München) en dat zijn zeker niet allemaal mannen. Een decor dat in eigen land onmogelijk is. Sinds de Islamitische revolutie in 1979 is de toegang tot de stadions streng verboden voor vrouwen. De mullahs vinden dat ze niets te zoeken hebben op een plek waar mannen de meest grove schuttingtaal gebruiken. Bovendien worden tegenwoordig zelfs in Iran – waar gaat het heen? – hooligans gesignaleerd.
Veel vrouwen vinden het vreselijk dat ze buitengesloten worden en verzinnen de meest bizarre trucs om toch binnen te dringen. Solmaz, 22 jaar en opgegroeid in de voetbalmaffe hoofdstad Teheran, verkleedde zich ooit als man. „Ik scheerde m’n haren omhoog en deed een hoed op. En het lukte. De mensen vinden altijd wel een manier om de wetten te omzeilen. Een disco is een groot taboe, maar op feesten thuis wordt vol overgave gedanst.“ Solmaz Karami verliet Teheran twee jaar geleden, nadat ze als een blok was gevallen voor Lars Mehlkop, een 26-jarige Limburger die gefascineerd door het oude Perzië reisde. Beiden kleuren zich in Frankfurt groen-wit-rood en zelfs dat is een hachelijke zaak. De Islamitische vlag (met symbool dat verwijst naar Allah) schittert overal in Iran, de vlag van de verdreven sjah (met leeuw en zwaard) is absoluut verboden. Het gaat zover dat de Iraanse tv de WK-beelden met tien seconden vertraging uitzendt om, behalve schaars geklede dames, de gehate driekleur uit beeld te poetsen. „Ze hebben clips van andere wedstrijden klaar om in te voegen“, sneert Sana Peeniai, onverschrokken gewikkeld in een vlag met leeuw en zwaard.
„De mullahs leven nog in de Middeleeuwen. Ze kunnen geen volk van 75 miljoen in een dwangbuis stoppen.“ Sana bezweert dat ze in Teheran zag hoe vrouwen die het gigantische Azadi-stadion (120.000 plaatsen) binnen wilden door de veiligheidsdienst werden geslagen. Motorrijden was tot vorig jaar verboden omdat de wind de kledingstukken zodanig kon laten wapperen dat mannen misschien iets bloots zagen.
De damescompetitie in het voetbal wordt gespeeld door vrouwen in sluiers en lange gewaden. Sportmerk Puma bracht zelfs een speciale burka op de markt. Die zal gretig gebruikt worden, want alles dreigt nog lang bij het oude te blijven. De Iraanse president Ahmadinejad opperde in april voorzichtig het plan om vrouwen weer toe te laten tot de arena’s. Maar hij werd onmiddellijk teruggefloten door de ayatollah zelf, Ali Khamenei.
Dus moet de helft van het volk knarsetandend toekijken op een censuur-tv (satellietschotels zijn verboden) of als pseudo-man naar binnen sluipen. Of een visum voor Duitsland aanvragen, waar tijdens het WK alles kan en alles mag. Waar vlaggen met leeuw en zwaard de tribunes kleuren en waar vrouwen, gek gemaakt door opzwepende sambamuziek, mannen uitdagen. Iran verliest met 2-0 van Portugal, maar na afloop zakt Goli nog eens door de knieën en danst onder die onzichtbare balk van vuur. Portugese en Iraanse fans vormen een cirkel van verbroedering, terwijl de zon het Wald Stadion in volle gloed zet. En toch kijkt Goli, als ze het zweet van haar voorhoofd heeft geveegd, even schichtig om zich heen. Er zijn hier toch geen Iraanse spionnen? „Dan kom ik het land echt nooit meer in.“
BNdeStem
Maandag 19 juni 2006 - FRANKFURT – In het Iran van de mullahs en ayatollahs scheren vrouwen zich kaal om een voetbalstadion binnen te glippen. Of ze dansen, hoofddoek strak dichtgeknoopt, stiekem achter het stuur van hun auto.
Vrouwen bij een voetbalwedstrijd, het lijkt normaal, maar dat is het allerminst in het oerconservatieve Iran. In Duitsland kunnen de vrouwen echter onbeperkt hun teams aanmoedigen.
Tijdens het WK in Duitsland mogen de remmen eindelijk los. En wellicht, zo hopen ze vurig, straks in eigen land ook.
Fascinerend moment, zaterdagmiddag, een kwartier na de wedstrijd Portugal-Iran (2-0). Een wervelende sambaband gooit alle remmen los en Portugese en Iraanse fans stromen, met de handen over elkaars schouders, toe. Dichter en dichter bij elkaar, heupwiegend op de warmbloedige muziek. En dan gebeurt het. Een Iraanse schone, gek gemaakt door de zon en de opzwepende klanken, doet iets waarvan ze vroeger alleen maar kon dromen. Ze deint naar het midden, zakt door de knieën en daagt de mannen uit met een dans onder een onzichtbare balk van vuur. Massaal applaus! De Iraanse schone heet Goli (letterlijk: roos), verliet jaren geleden haar vaderland en werkt nu voor het Rode Kruis in Afghanistan. Deze dag is ze naar Frankfurt gereisd. Om met veel passie de nationale ploeg te steunen. En om te feesten en te dansen.
Iets wat een doodzonde is in het Iran van de mullahs en ayatollahs. „Voetbal is een tweede religie in mijn land, maar de geestelijke leiders willen ons in een wurggreep houden. Vandaag stappen hele families in de auto en dansen dan stiekem achter het stuur. Want de politie mag het niet zien.“
Goli is niet de enige vrouw die deze middag op de tjokvolle tribunes in het prachtig gerenoveerde Wald Stadion heeft gezeten. Zeker tienduizend Iraanse fans bejubelen bij de aftrap sterspeler Karimi (Bayern München) en dat zijn zeker niet allemaal mannen. Een decor dat in eigen land onmogelijk is. Sinds de Islamitische revolutie in 1979 is de toegang tot de stadions streng verboden voor vrouwen. De mullahs vinden dat ze niets te zoeken hebben op een plek waar mannen de meest grove schuttingtaal gebruiken. Bovendien worden tegenwoordig zelfs in Iran – waar gaat het heen? – hooligans gesignaleerd.
Veel vrouwen vinden het vreselijk dat ze buitengesloten worden en verzinnen de meest bizarre trucs om toch binnen te dringen. Solmaz, 22 jaar en opgegroeid in de voetbalmaffe hoofdstad Teheran, verkleedde zich ooit als man. „Ik scheerde m’n haren omhoog en deed een hoed op. En het lukte. De mensen vinden altijd wel een manier om de wetten te omzeilen. Een disco is een groot taboe, maar op feesten thuis wordt vol overgave gedanst.“ Solmaz Karami verliet Teheran twee jaar geleden, nadat ze als een blok was gevallen voor Lars Mehlkop, een 26-jarige Limburger die gefascineerd door het oude Perzië reisde. Beiden kleuren zich in Frankfurt groen-wit-rood en zelfs dat is een hachelijke zaak. De Islamitische vlag (met symbool dat verwijst naar Allah) schittert overal in Iran, de vlag van de verdreven sjah (met leeuw en zwaard) is absoluut verboden. Het gaat zover dat de Iraanse tv de WK-beelden met tien seconden vertraging uitzendt om, behalve schaars geklede dames, de gehate driekleur uit beeld te poetsen. „Ze hebben clips van andere wedstrijden klaar om in te voegen“, sneert Sana Peeniai, onverschrokken gewikkeld in een vlag met leeuw en zwaard.
„De mullahs leven nog in de Middeleeuwen. Ze kunnen geen volk van 75 miljoen in een dwangbuis stoppen.“ Sana bezweert dat ze in Teheran zag hoe vrouwen die het gigantische Azadi-stadion (120.000 plaatsen) binnen wilden door de veiligheidsdienst werden geslagen. Motorrijden was tot vorig jaar verboden omdat de wind de kledingstukken zodanig kon laten wapperen dat mannen misschien iets bloots zagen.
De damescompetitie in het voetbal wordt gespeeld door vrouwen in sluiers en lange gewaden. Sportmerk Puma bracht zelfs een speciale burka op de markt. Die zal gretig gebruikt worden, want alles dreigt nog lang bij het oude te blijven. De Iraanse president Ahmadinejad opperde in april voorzichtig het plan om vrouwen weer toe te laten tot de arena’s. Maar hij werd onmiddellijk teruggefloten door de ayatollah zelf, Ali Khamenei.
Dus moet de helft van het volk knarsetandend toekijken op een censuur-tv (satellietschotels zijn verboden) of als pseudo-man naar binnen sluipen. Of een visum voor Duitsland aanvragen, waar tijdens het WK alles kan en alles mag. Waar vlaggen met leeuw en zwaard de tribunes kleuren en waar vrouwen, gek gemaakt door opzwepende sambamuziek, mannen uitdagen. Iran verliest met 2-0 van Portugal, maar na afloop zakt Goli nog eens door de knieën en danst onder die onzichtbare balk van vuur. Portugese en Iraanse fans vormen een cirkel van verbroedering, terwijl de zon het Wald Stadion in volle gloed zet. En toch kijkt Goli, als ze het zweet van haar voorhoofd heeft geveegd, even schichtig om zich heen. Er zijn hier toch geen Iraanse spionnen? „Dan kom ik het land echt nooit meer in.“
BNdeStem