admin
7 juni 2007, 20:54
donderdag 07 juni 2007
Meer dan 1400 mensen in ons land wachten op een donororgaan, waarvan meer dan 1000 op een nier. Dit probleem is structureel en we moeten het oplossen. Moeten we daarvoor overgaan tot een “geen-bezwaar-systeem”. Nee. De donorshow van BNN was een geweldige stunt en het had zeker niet op voorhand verboden moeten worden. In plaats van een “geen-bezwaar-systeem”, moeten verbeteringen via de vrijwillige weg gevonden worden: (1) ruildonatie voor nieren, (2) nabestaanden beter begeleiden, (3) meer positieve campagnes, (4) alternatieven voor nierdialyse, (5) betere medicatie, (6) uitsluiten fraude.
40% van de donornieren komt van levende donoren. Op 26 maart kwam het rapport “Ruilen met de wachtlijst” van de Gezondheidsraad uit. Het feit dat door het systeem van ruilen veel meer nierpatiënten aan een donor geholpen kunnen worden, woog niet op tegen de ethische bezwaren die deze commissie zag: degene die een donor meebrengt bovenaan de wachtlijst plaatsen was voor hen onoverkomelijk. Direct tijdens de eerstvolgende (drukbezochte) procedurevergadering op 4 april heb ik de kamerleden gewezen op de nadelige effecten van dit advies voor de wachtenden en ik heb hen gevraagd binnen een week een kabinetsstandpunt van de minister te verlangen. Niemand van u steunde mij daarin. Kennelijk is het beter om naar het plafond te staren, dan de PVV te steunen, immers tot op de dag van vandaag wachten we op dat standpunt. Maar… thanks to BNN staan we hier nu toch!
Donatie leidt niet zelden tot een trauma voor de nabestaanden. Regelmatig krijg ik e-mail van mensen die slechte ervaringen hebben gehad met het geven van organen van hun geliefden en dat nooit meer zullen doen. Onlangs had ik een droevig gesprek met de ouders van het door een verschrikkelijk ongeluk omgekomen 6-jarige jongetje Dicky den Arend. Uit liefde gaven ze zijn lever, zijn longen, zijn nieren en zijn alvleesklier, gesteund door de gedachte dat hij dan tenminste nog voort zou leven in anderen. Vervolgens ging er zoveel mis. De familie (met in totaal 10 kinderen) kreeg in 2,5 dag tot drie maal toe het bericht dat Dicky dan weer wel en dan weer niet overleden was. Ze kregen in het ziekenhuis geen begeleiding. Ze moesten op de dag van overlijden voor 8 uur ’s ochtend afscheid nemen. De familie moest vertrekken, terwijl Dicky 13,5 uur later nog steeds in het hetzelfde ziekenhuisbed lag. U begrijpt deze familie is nooit meer bereid tot orgaandonatie. De zorg voor nabestaanden moet sterk verbeteren.
De regering moet meer positieve campagnes voor orgaandonatie brengen. Natuurlijk moet de minister niet zo benepen doen en geen campagnes afkeuren die een tikkeltje sexy zijn. Ook zou een campagne die bijvoorbeeld een groep mensen in beeld brengt die allemaal van één en dezelfde persoon een orgaan hebben gehad een positieve impuls kunnen geven.
Zorgpasfraude is helaas nog steeds een bekend fenomeen. Theoretisch is het mogelijk dat iemand uit het buitenland op naam van een familielid of kennis in Nederland zorg en misschien ook een donororgaan krijgt. Mijn vraag aan de minister is of hij daar zicht op heeft, of het voorkomt en om hoeveel gevallen per jaar het dan gaat.
Een “geen-bezwaar-systeem” is voor de PVV niet aan de orde. Eerst moeten voornoemde zaken goed geregeld zijn. Een kwart van de Nederlanders voelt niets voor donatie. Dat is een verdubbeling ten opzichte van drie jaar geleden. (www.nu.nl (http://www.nu.nl/), 11 mei 2007) Mensen dwingen lost niets op.
Meer dan 1400 mensen in ons land wachten op een donororgaan, waarvan meer dan 1000 op een nier. Dit probleem is structureel en we moeten het oplossen. Moeten we daarvoor overgaan tot een “geen-bezwaar-systeem”. Nee. De donorshow van BNN was een geweldige stunt en het had zeker niet op voorhand verboden moeten worden. In plaats van een “geen-bezwaar-systeem”, moeten verbeteringen via de vrijwillige weg gevonden worden: (1) ruildonatie voor nieren, (2) nabestaanden beter begeleiden, (3) meer positieve campagnes, (4) alternatieven voor nierdialyse, (5) betere medicatie, (6) uitsluiten fraude.
40% van de donornieren komt van levende donoren. Op 26 maart kwam het rapport “Ruilen met de wachtlijst” van de Gezondheidsraad uit. Het feit dat door het systeem van ruilen veel meer nierpatiënten aan een donor geholpen kunnen worden, woog niet op tegen de ethische bezwaren die deze commissie zag: degene die een donor meebrengt bovenaan de wachtlijst plaatsen was voor hen onoverkomelijk. Direct tijdens de eerstvolgende (drukbezochte) procedurevergadering op 4 april heb ik de kamerleden gewezen op de nadelige effecten van dit advies voor de wachtenden en ik heb hen gevraagd binnen een week een kabinetsstandpunt van de minister te verlangen. Niemand van u steunde mij daarin. Kennelijk is het beter om naar het plafond te staren, dan de PVV te steunen, immers tot op de dag van vandaag wachten we op dat standpunt. Maar… thanks to BNN staan we hier nu toch!
Donatie leidt niet zelden tot een trauma voor de nabestaanden. Regelmatig krijg ik e-mail van mensen die slechte ervaringen hebben gehad met het geven van organen van hun geliefden en dat nooit meer zullen doen. Onlangs had ik een droevig gesprek met de ouders van het door een verschrikkelijk ongeluk omgekomen 6-jarige jongetje Dicky den Arend. Uit liefde gaven ze zijn lever, zijn longen, zijn nieren en zijn alvleesklier, gesteund door de gedachte dat hij dan tenminste nog voort zou leven in anderen. Vervolgens ging er zoveel mis. De familie (met in totaal 10 kinderen) kreeg in 2,5 dag tot drie maal toe het bericht dat Dicky dan weer wel en dan weer niet overleden was. Ze kregen in het ziekenhuis geen begeleiding. Ze moesten op de dag van overlijden voor 8 uur ’s ochtend afscheid nemen. De familie moest vertrekken, terwijl Dicky 13,5 uur later nog steeds in het hetzelfde ziekenhuisbed lag. U begrijpt deze familie is nooit meer bereid tot orgaandonatie. De zorg voor nabestaanden moet sterk verbeteren.
De regering moet meer positieve campagnes voor orgaandonatie brengen. Natuurlijk moet de minister niet zo benepen doen en geen campagnes afkeuren die een tikkeltje sexy zijn. Ook zou een campagne die bijvoorbeeld een groep mensen in beeld brengt die allemaal van één en dezelfde persoon een orgaan hebben gehad een positieve impuls kunnen geven.
Zorgpasfraude is helaas nog steeds een bekend fenomeen. Theoretisch is het mogelijk dat iemand uit het buitenland op naam van een familielid of kennis in Nederland zorg en misschien ook een donororgaan krijgt. Mijn vraag aan de minister is of hij daar zicht op heeft, of het voorkomt en om hoeveel gevallen per jaar het dan gaat.
Een “geen-bezwaar-systeem” is voor de PVV niet aan de orde. Eerst moeten voornoemde zaken goed geregeld zijn. Een kwart van de Nederlanders voelt niets voor donatie. Dat is een verdubbeling ten opzichte van drie jaar geleden. (www.nu.nl (http://www.nu.nl/), 11 mei 2007) Mensen dwingen lost niets op.