admin
12 juni 2007, 18:55
Bombardeer Iran, voor het te laat is
Door: Norman Podhoretz (http://www.opinio.nu/node/547)
http://jimmyjohnson.web-log.nl/mijn_weblog/images/normanpodhoretz.jpg (http://jimmyjohnson.web-log.nl/.shared/image.html?/photos/uncategorized/normanpodhoretz.jpg)
Hoewel er velen zijn die het blijven ontkennen, meen ik nog steeds dat de gebeurtenissen van 11 september 2001 ons in een regelrechte wereldoorlog hebben gestort. Ik noem die oorlog de Vierde Wereldoorlog, omdat ik tevens meen dat het conflict dat doorgaans als de Koude Oorlog wordt aangeduid, in feite de Derde Wereldoorlog was, en dat het huidige conflict meer lijkt op dat alomvattende conflict dan op de Tweede Wereldoorlog. Het was de militair historicus Eliot Cohen die als eerste herkende dat het conflict waarin we ons nu bevinden evenals de Koude Oorlog op ideologische grondslagen berust. We staan ditmaal tegenover het islamofascisme, de zoveelste mutatie van de totalitaire ziekte die we eerst in de gedaante van het nazisme en fascisme en vervolgens in de gedaante van het communisme hebben verslagen. Opnieuw gaat het om een globaal conflict, opnieuw wordt de oorlog met zeer verschillende – en niet altijd militaire – wapens uitgevochten, en opnieuw zal het conflict waarschijnlijk decennialang duren.
Uit deze kijk op de afgelopen vijf jaar volgt dat de militaire campagnes in Afghanistan en Irak niet begrepen kunnen worden als ze beschouwd worden als op zichzelf staande, aparte oorlogen. In plaats daarvan moeten we ze zien als fronten of slagvelden die zich in een vroeg stadium van een langdurige en wereldwijde strijd hebben gevormd. Hetzelfde geldt voor Iran. Als het tegenwoordige centrum van de islamofascistische ideologie waartegen we sinds 9/11 vechten, en (volgens het jongste jaaroverzicht over dit onderwerp door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken) als de voornaamste sponsor van het soort terrorisme waaraan het islamofascisme de voorkeur geeft, is ook Iran een front in die Vierde Wereldoorlog. Bovendien maken de inspanningen van dit land om een nucleair arsenaal op te bouwen het tot de gevaarlijkste tegenstander van allemaal.
Uiteraard zullen de Iraniërs altijd blijven ontkennen dat zij van plan zijn een nucleair arsenaal aan te leggen, maar tegelijkertijd vertellen ze ons wel openlijk wat ze ermee van plan zijn. Zoals hun president Mahmoed Ahmadinejad herhaaldelijk en onmiskenbaar heeft verkondigd, zal het hun eerste prioriteit zijn om ‘Israël van de kaart te vegen’ – een wapenfeit dat nooit op alleen maar conventionele wijze zou kunnen worden behaald.
http://weblogs.nrc.nl/weblog/wereld/wp-content/uploads/2007_05/iran.gif
Maar Ahmadinejad’s ambities beperken zich niet tot de vernietiging van Israël. Hij wil ook het hele Midden-Oosten beheersen en zo de olievelden in de regio en de olie-export via de Perzische Golf controleren. Als hij de beschikking over kernwapens zou krijgen, dan zou hij die niet eens hoeven te gebruiken om al deze doelen te kunnen bereiken. Intimidatie en chantage zouden op zichzelf al toereikend zijn.
Noch zijn Ahmadinejad’s ambities louter regionaal. Hij koestert een nog grootser droom, waarin hij de macht en invloed van de islam in heel Europa weet uit te breiden; en ook dit hoopt hij te bereiken door in te spelen op angst – namelijk de vrees dat verzet tegen Iran een kernoorlog zal uitlokken. En ten slotte is daar nog de droom aller dromen, iets wat Ahmadinejad zonder omwegen beschrijft als ‘een wereld zonder Amerika’. Hoe gestoord Ahmadinejad ook moge zijn, ik betwijfel toch of deze man zó gek is dat hij zich kan voorstellen dat hij de Verenigde Staten van de kaart kan vegen, zelfs al zou hij over kernwapens beschikken. Maar wat hij zich waarschijnlijk wel degelijk voorstelt, is een verminderde Amerikaanse wil om hem te dwarsbomen. Dat is weliswaar geen wereld ‘zonder Amerika’, maar op korte termijn tenminste wel een wereld zonder al te veel Amerikaanse invloed.
Het zal niemand verbazen dat het aloude establishment van de Amerikaanse buitenlandse politiek, en ook vele anderen, stellen dat deze dromen weinig meer zijn dan de fantasieën van een gek. Ook doen zij degenen die daar anders over denken af als alarmistische neoconservatieven die proberen de VS andermaal in een zinloze oorlog te storten, een oorlog die niet in het belang van de VS is, maar van Israël. Maar de ironie wil dat de dromen van Ahmadinejad realistischer zijn dan de schampere omschrijving van dergelijke dromen als waandenkbeelden. Om dit te begrijpen is een analogie met de Derde Wereldoorlog op zijn plaats.
Op bepaalde momenten tijdens die voorbije oorlog vreesden sommigen van ons dat de Sovjets weleens de controle zouden kunnen krijgen over de olievelden van het Midden-Oosten, dat het Westen dan voor de keus zou komen te staan om óf die dominante positie te accepteren óf een kernoorlog te riskeren, en dat het dan zou kiezen voor het eerste. In dat geval zou dat resulteren, zo meenden wij, in iets wat destijds ‘finlandisering’ werd genoemd.
In Europa, met zijn grote communistische partijen, zou finlandisering betekenen dat deze partijen aan de macht zouden komen en zogenaamde ‘rode Vichy-regimes’ zouden vestigen, zoals het bewind dat in Finland zelf al aan de macht was – regimes die zowel op binnen- als buitenlands terrein ondergeschikt waren aan Moskou, die geen militaire bezetting van de kant van de Sovjets vergden en die daarom een minimum aan onafhankelijkheid konden bewaren.
In de Verenigde Staten, waar geen communistische partij van noemenswaardige omvang bestond, speculeerden wij dat finlandisering daar een subtieler vorm zou aannemen. Op buitenlands terrein zou een klasse van politici en aanhangers opstaan die een nieuw tijdperk van vrede en vriendschap met de Sovjet-Unie zou verwelkomen – de containment-politiek, de doctrine tijdens de Koude Oorlog waarmee de macht van de Sovjet-Unie aan banden moest worden gelegd, zou worden verlaten, waardoor de Sovjets volledige vrijheid tot expansie zouden krijgen zonder dat hun iets substantieels in de weg zou worden gelegd. Op binnenlands terrein zou finlandisering inhouden dat kandidaten met enige hoop op verkiezing degenen zouden zijn die zeiden te streven naar een sociaal-politiek model dat meer in overeenstemming was met het Sovjet-model dan met de kapitalistische plutocratie waaronder men tot dan toe had geleefd.
Uiteraard wonnen wij de Derde Wereldoorlog en bleven we zo gespaard voor de verschrikkingen die een finlandisering ons zou hebben gebracht – dankzij God, de dissidenten achter het IJzeren Gordijn en Ronald Reagan. Helaas weten we nog lang niet wat de uitkomst van de Vierde Wereldoorlog zal zijn, maar intussen zien we wel dat zich in Europa een proces begint te ontvouwen dat doet denken aan finlandisering: en het wordt terecht aangeduid met ‘islamisering’. Denk bijvoorbeeld eens aan wat er gebeurde, nog maar enkele weken geleden, toen vijftien Britse matrozen en mariniers door de Iraniërs gevangen werden genomen en in gijzeling werden gehouden. Reageerde de Royal Navy, die zich er ooit op beroemde de wereldzeeën te beheersen, onmiddellijk op deze flagrante daad van agressie, of dreigde ze er tenminste mee, als de gijzelaars niet meteen zouden worden vrijgelaten? In het geheel niet. Het gebruik van geweld was zelfs het laatste waaraan de Britten wilden denken, zoals ze duidelijk lieten weten. In plaats daarvan rekenden ze op de ‘zachte macht’ waarop ‘moderne’ Europeanen en hun Amerikaanse fellowtravellers zo dol zijn.
Alsof deze vertoning van onmacht nog niet vernederend genoeg was, bleek dat de Britten zelfs niet in staat waren hun ‘zachte macht’ te mobiliseren. De Europese Unie wees hun verzoek af om Iran te dreigen met de bevriezing van de import uit dat land. En de Verenigde Naties, onder wier auspiciën de Britse zeelieden de internationale wateren controleerden waar ze waren gekidnapt, toonden andermaal hun ware gedaante door te weigeren de Iraniërs zelfs maar te veroordelen. De Veiligheidsraad wist weinig meer te doen dat zijn ‘ernstige bezorgdheid’ te uiten. Een lid van het Britse kabinet maakte het nog bonter. Terwijl ze geen bezwaar had tegen de propagandabeelden van een vrouwelijke gijzelaar, die gedwongen was geweest haar uniform te verruilen en in islamitische kledij voor de tv-camera’s te verschijnen, vond de Britse minister van Volksgezondheid Patricia Hewitt het wél ‘betreurenswaardig’ dat de vrouw zich met een sigaret in de mond had laten fotograferen. “Dit stuurt een volstrekt verkeerde boodschap aan onze jonge mensen,” aldus Hewitt.
Volgens John Bolton, de voormalige Amerikaanse ambassadeur bij de VN, waren de Iraniërs de Britten aan het testen om te zien of ze een prijs moesten betalen voor iets wat ooit als een oorlogshandeling zou zijn beschouwd. Nadat hij het antwoord op deze test had gekregen, kon Ahmadinejad nog meer vruchten van zijn daad plukken door ‘als weldoener te poseren’ – in de woorden van de Britse commentator Daniel Johnson – en de gijzelaars vrij te laten; intussen gaf hij wel bevel tot verdere aanvallen in Irak en bleef hij zowel sjiitische (Hezbollah) als soennitische (Hamas) terroristische organisaties bewapenen. Want hoe fanatiek de sjiitische Ahmadinejad en zijn trawanten ook mogen zijn, ze zien klaarblijkelijk geen been in het smeden van jihadistische allianties tegen ongelovigen.
Welnu, als Ahmadinejad onder de huidige omstandigheden met de kidnapping van Britse zeelieden al zo’n opmerkelijk staaltje van kruiperigheid teweeg heeft kunnen brengen, wat zou hij dan wel niet kunnen bereiken als hij een nucleair arsenaal achter de hand zou hebben – met kernwapens en raketten die Europa kunnen bereiken? Over dat bereik zei de Amerikaanse gezant voor nucleaire non-proliferatie, Robert G. Joseph, dat Iran aan een uitbreiding bezig is van wat ‘nu al het grootste arsenaal aan offensieve raketten in de regio is. Bovendien zijn er berichten dat het land nauw samenwerkt met Noord-Korea, de belangrijkste exporteur van nucleaire technologie ter wereld, met het doel nog krachtiger ballistische raketten te ontwerpen’. Volgens Joseph is dat ook de reden waarom ‘analisten het erover eens zijn dat Iran in de nabije toekomst zal beschikken over ballistische raketten voor de middellange en lange afstand’ en tevens waarom ‘we op een dag zouden kunnen beseffen dat Iran steden als Berlijn, Parijs en Londen in gijzeling heeft genomen om willekeurig welke eis die het land op dat moment ook zou kunnen hebben, ingewilligd te krijgen’.
Net als in het geval van finlandisering heeft islamisering tevens invloed op binnenlands terrein. Een recent voorbeeld dat in de Britse pers werd vermeld: “Scholen in Engeland laten het onderwerp van de holocaust in de geschiedenisles vallen om moslimscholieren niet voor het hoofd te stoten (...) die onder meer geloven dat de holocaust nooit heeft plaatsgevonden.”
En waarom zouden we het alleen over Engeland hebben? Uit andere Europese landen, waaronder Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en Nederland, horen we nog veel meer en ernstiger voorbeelden. Al deze landen hebben een grote en groeiende moslimbevolking, die eist dat er rekening wordt gehouden met haar religieuze waarden en gevoeligheden, en dat ten koste van traditionele westerse waarden, en soms zelfs van de wet. Maar in plaats van dat zij zich net als alle andere groepen immigranten aan westerse normen moeten aanpassen, hebben vrijwel alle Europese politici bijna gretig met de ongekende eisen van de moslims ingestemd.
Als er onder deze omstandigheden op buitenlands terrein al zoveel kan worden bereikt, wat zou er dan wel bereikt kunnen worden als dat proces zou worden ondersteund door een nucleaire chantage vanuit Iran? Sommige commentatoren waarschuwen er nu al voor dat heel Europa tegen het einde van de eenentwintigste eeuw zal zijn veranderd in een regio genaamd ‘Eurabië’. De mogelijkheden om een dergelijk scenario af te wenden zullen zeker minder worden door de dreigende schaduw van een nucleair Iran, dat maar al te graag bereid is zijn kernwapens in handen te geven van terroristische groeperingen aan wie het regime nu al raketten en andere explosieven levert.
En de Verenigde Staten? Net zoals bij een finlandisering het geval zou zijn geweest, zouden we hier van een mildere vorm van islamisering getuige zijn. Geconfronteerd met islamofascisten die door Iran van kernwapens worden voorzien, zouden wij evenals de Europeanen minder risico willen lopen ons te verzetten tegen de wording van een wereld die naar hun wensen en grillen zou zijn geschapen. Want zelfs als Ahmadinejad nog niet zou kunnen beschikken over raketten met een reikwijdte die groot genoeg is om de Verenigde Staten te treffen, dan nog zou hij zeker in staat zijn een golf van terreur tegen ons te ontketenen. En als hij dat zou doen, zou hij dat zeer waarschijnlijk met behulp van stromannen doen, van wier daden hij dan onbeschaamd afstand zou kunnen nemen, zelfs als de terroristische wapens van die stromannen overduidelijk op Iraanse herkomst zouden wijzen. Tegelijkertijd zouden de tegenstanders van een vergeldingsaanval en andere anti-oorlogskrachten er onmiddellijk op wijzen dat Iran zich terecht heeft gedistantieerd en dat er waarlijk geen overtuigend bewijs is voor de herkomst van de gebruikte wapens.
Diezelfde mensen beschouwen een dergelijk scenario als volstrekte nonsens. Naar hun mening zou er niets van dit alles gebeuren, zelfs niet als Ahmadinejad kernwapens zou bezitten, omdat de vrees voor vergelding hem ervan zou weerhouden om ons aan te vallen, net zomin als de Sovjets dat tijdens de Derde Wereldoorlog hebben gedaan. Bovendien zou de wetenschap dat wij Amerikanen tegen een aanval worden beschermd, ons ook behoeden voor enige vorm van islamisering.
Maar laten we eens luisteren naar wat Bernard Lewis, vandaag de dag de belangrijkste autoriteit op het gebied van de islam en het Midden-Oosten, over het onderwerp afschrikking heeft te zeggen:
“De MAD (Mutual Assured Destruction) [heeft] tot aan het einde van de Koude Oorlog [goed gewerkt]. Beide zijden hadden kernwapens. Geen van beide hebben ze gebruikt, omdat beide wisten dat de ander met gelijke munt zou betalen. Dit zal niet werken bij een religieuze fanaticus [als Ahmadinejad]. Voor hem is MAD geen afschrikking, maar een aansporing. We weten reeds dat [de leiders van Iran] er hun hand niet voor omdraaien om grote aantallen van hun eigen mensen te doden. Dat hebben we keer op keer gezien. In het ergste scenario, en dit geldt des te meer als zij grote aantallen van hun eigen mensen doden, zullen ze die mensen een gunst bewijzen. Ze geven hun een snel en gratis toegangskaartje tot de hemel en al zijn heerlijkheden.”
Ook worden ze niet gehinderd door liefde voor hun land. “Wij aanbidden niet Iran, wij aanbidden Allah. Want patriottisme staat gelijk aan heidendom. Ik zeg: laat dit land [Iran] branden. Ik zeg: laat dit land in rook opgaan, opdat de islam in de rest van de wereld als overwinnaar zal opstaan.” Dat waren de woorden van ayatollah Khomeini, die van 1979 tot 1989 over Iran heerste. Er is geen reden om te verwachten dat zijn discipel Ahmadinejad er anders over denkt.
Afschrikking zou nog minder werken als Israël bij de zaak betrokken zou zijn. Want zoals ayatollah Rafsanjani (die geacht wordt een ‘pragmatisch conservatief’ te zijn) heeft verklaard: “Als de dag komt dat de wereld van de islam naar behoren is uitgerust met de wapens die Israël tot zijn beschikking heeft (...) dan zou de toepassing van een atoombom in Israël niets overeind laten, terwijl hetzelfde slechts schade in de moslimwereld zou veroorzaken.” Met andere woorden: Israël zou in een nucleaire aanval worden vernietigd, maar Iran zou overleven.
Ondanks dit alles horen we onveranderlijk dat alles goed zal komen als we het er maar over eens zouden zijn om ‘toenadering’ tot Iran te zoeken, en dat we zelfs in het ergste geval zouden kunnen ‘leven’ met een nucleair Iran. Als dat soort dingen worden gezegd, doet dat niet alleen denken aan de Derde Wereldoorlog, maar ook aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.
In 1938 was Duitsland zich onder Adolf Hitler al enige jaren aan het herbewapenen, in weerwil van zijn verplichtingen volgens het Verdrag van Versailles en andere internationale overeenkomsten. Maar ondanks het feit dat Hitler in Mein Kampf duidelijk de doelstellingen uiteen had gezet die hij nu openlijk nastreefde, nam vrijwel niemand hem serieus. Voor de beoogde slachtoffers van de oorlog die hij spoedig zou beginnen, waren Hitler’s boek en zijn opzwepende redevoeringen niet meer dan snoeverij of, om het kleurrijker woord te gebruiken dat Hannah Arendt ooit met betrekking tot Adolf Eichmann bezigde, ‘rodomontade’ (grootspraak): het soort van rauw taalgebruik waarmee menig politicus zijn kiezers thuis probeert te verleiden. Hitler mag dan soms als een krankzinnige hebben geklonken, in werkelijkheid was hij een geslepen manipulator met wie men ‘zaken kon doen’, zoals The Times het in een berucht commentaar verwoordde. De ‘zaken’ die men vanuit deze gedachtegang heeft gedaan, leidden in 1938 tot het Akkoord van München, dat volgens de Britse premier Neville Chamberlain ‘vrede in onze tijd’ zou brengen.
Dankzij ‘München’ zou de term ‘appeasement’ een van de smerigste woorden uit ons politieke vocabulaire worden. Maar appeasement is altijd een belangrijk en volstrekt respectabel instrument van de diplomatie geweest – het vermijden van oorlog door het tegemoetkomen aan de grieven van de tegenpartij. Als Hitler zou zijn geweest wat hij in de ogen van zijn uiteindelijke slachtoffers was – een conventionele staatsman die beperkte doelstellingen nastreefde en de dreiging van oorlog slechts gebruikte als een middel om zijn onderhandelingspositie te versterken – dan zou het inderdaad mogelijk zijn geweest hem met appeasement onder controle te houden en daarmee het uitbreken van een nieuwe oorlog te voorkomen.
Maar Hitler was geen conventionele staatsman en zijn doelstellingen waren niet beperkt, ook al deed hij zich uit tactische overwegingen soms wel zo voor. Hij was een revolutionair die het bestaande internationale systeem wilde vernietigen en wilde vervangen door een nieuwe orde die door Duitsland – en dus door de politieke cultuur van het nazisme – beheerst zou worden. In die zin bood hij slechts een tweetal keuzes: verzet of onderwerping. Omdat de wereldleiders deze realiteit onverdraaglijk vonden, overtuigden ze zich ervan dat er nog een derde mogelijkheid moest bestaan: die van de onderhandeling. Maar gezien de doelstellingen van Hitler en zijn nauwelijks verholen zucht naar oorlog, zouden onderhandelingen met hem in de verste verte nooit tot vrede hebben kunnen leiden. Ze hadden slechts één resultaat kunnen opleveren: dat hem meer tijd werd gegund om zijn oorlog onder gunstiger omstandigheden te kunnen beginnen. Zoals de meeste historici inmiddels weten, had Hitler eerder gedwarsboomd en verslagen kunnen worden, en tegen een oneindig veel lagere prijs.
Dat brengt ons terug bij Ahmadinejad. Evenals Hitler is hij een revolutionair die ernaar streeft het bestaande internationale systeem te vernietigen en het op de dag der dagen te vervangen door een nieuwe, door Iran beheerste en aan de politieke cultuur van het islamofascisme onderworpen wereldorde. Evenals Hitler is hij volstrekt open over zijn ambities, hoewel hij zich – opnieuw net als Hitler – soms voordoet als iemand die alleen maar een plek onder de zon voor zijn land zoekt. In het geval van Hitler in 1938 nam deze tactiek de vorm aan van de belofte dat hij verder geen territoriale eisen zou stellen als Duitsland de soevereiniteit over het Sudetenland van Tsjecho-Slowakije zou overnemen. In het geval van Ahmadinejad neemt deze tactiek de vorm aan van de bewering dat Iran zijn nucleaire installaties alleen maar voor vreedzame doelen gebruikt, en niet voor het produceren van kernwapens.
Hier stuiten we evenwel op een interessant verschil tussen toen en nu. Terwijl vrijwel iedereen in de jaren dertig geloofde of wilde geloven dat Hitler de waarheid sprak toen hij zei dat hij na München geen verdere territoriale aanspraken zou maken, gelooft niemand Ahmadinejad wanneer deze zegt dat Iran geen kernwapenarsenaal wil ontwikkelen. Daarnaast is vrijwel iedereen het erover eens dat er geen beter moment is om hem te stoppen dan nu – alleen natuurlijk niet met militaire middelen, dat nooit.
Maar als militaire middelen zijn uitgesloten, wat kan Iran dan wél stoppen?
Om te beginnen is er nog die aloude reservespeler, de diplomatie. En dus wordt er al drieënhalf jaar, en al vanaf de tijd van vóór het begin van Ahmadinejad’s presidentschap, een diplomatieke dans opgevoerd. In deze onderhandelingen kan niemand zich alle details over sancties en aansporingen nog herinneren, zelfs niet de betrokken partijen, zo vrees ik. Maar, nogmaals, omdat Ahmadinejad een revolutionair met onbeperkte doelstellingen is, en geen staatsman met wie we ‘zaken kunnen doen’, hebben al deze onderhandelingen hetzelfde resultaat gehad als de onderhandelingen met Hitler in München. Ze hebben Iran meer tijd gegeven, zodat het land steeds dichter bij de ontwikkeling van een kernwapen is gekomen.
Dan zijn er nog de sancties. Het geval wil dat sancties zelden in de geschiedenis hebben gewerkt. Erger nog, ze treffen uiteindelijk meestal alleen de ongelukkige mensen in het betrokken land, terwijl hun leiders onaangetast blijven. Toch heeft men grote verwachtingen van sancties als een middel om Ahmadinejad op de knieën te dwingen. Maar dankzij het verzet van Rusland en China, die allebei zo hun redenen hebben om Iran niet al te hard aan te pakken, is het voor de Veiligheidsraad enorm moeilijk gebleken sancties op te leggen die ook maar enige impact zullen hebben. Aanvankelijk wilden Rusland en China alleen instemmen met sancties die veel te beperkt waren om enig effect te hebben. Toen Iran zich bleef verzetten tegen de Veiligheidsraad, en de inspecties van het IAEA bleef blokkeren – die Iran volgens de regels van het door dat land ondertekende Non-Proliferatieverdag behoort toe te staan – konden zelfs de Russen en Chinezen niet langer tegen strengere sancties stemmen. Maar opnieuw hebben deze weinig effect gehad op de ontwikkeling van Irans nucleaire arsenaal. Integendeel, ze hebben Iran andermaal méér tijd gegeven om op dezelfde weg voort te gaan.
Omdat er altijd hoop is, geloven sommigen nu dat het antwoord is gelegen in nóg strengere sancties. En ditmaal zouden die er niet op gericht zijn om Iran te laten inbinden, maar op het provoceren van een binnenlandse opstand tegen Ahmadinejad en het Iraanse regime als geheel. De pleitbezorgers van deze aanpak stellen dat de ‘moellahcratie’ vooral onder jonge Iraniërs – de overgrote meerderheid van de bevolking – op weinig steun kan rekenen. Ook zeggen ze dat deze jonge mensen niets anders zouden willen dan het verstikkende en onderdrukkende regime waaronder ze nu leven, te vervangen door een democratisch systeem. En ze stellen ten slotte dat we van Iran niets te vrezen zouden hebben als het land op die wijze hervormd zou worden, zelfs niet als het dan de beschikking over kernwapens zou krijgen.
Er was een tijd dat ook ik, onder invloed van Bernard Lewis en andere door mij gerespecteerde mensen, de bovenstaande gedachtegang aanhing. Maar na ruim drie jaar van wachten op deze beloofde opstand, waarvan destijds werd gezegd dat hij elk moment kon uitbreken, heb ik geen vertrouwen meer in hun voorspelling. Sommigen van hen beschuldigen de regering-Bush ervan niet genoeg te doen om zo’n opstand aan te wakkeren, en dus hopen ze inmiddels op sancties die de Iraanse economie zoveel schade zullen toebrengen dat de hele bevolking wel in opstand moet komen tegen haar heersers. Maar of dit nu wel of niet onder dergelijke omstandigheden zal gebeuren, de voor dit scenario benodigde sancties zullen hoe dan ook nooit door Rusland, China en de Europeanen worden goedgekeurd.
In het begin heb ik benadrukt dat de wapens waarmee we de Vierde Wereldoorlog uitvechten niet allemaal van militaire aard zijn – dat er ook economische, diplomatieke en andere machtsmiddelen bestaan. Dergelijke niet-militaire middelen zijn bijvoorbeeld de juiste in het geval van landen als Egypte en Saoedi-Arabië, waar we hervormingen proberen af te dwingen door deze bondgenoten onder druk te zetten. Maar voor iedere commentator die zijn ogen niet wil sluiten, moet het inmiddels duidelijk zijn dat Iran niet zo’n land is. Zoals Irans verzet tegen de Veiligheidsraad en het IAEA heeft aangetoond, en ondanks het feit dat de Verenigde Staten het land hebben gewaarschuwd dat ‘alle opties’ nog open zijn, hebben ultimatums en dreigingen met geweld net zo weinig invloed op Ahmadinejad als onderhandelingen en sancties. Alles wat ze hebben bereikt, is dat ze hem opnieuw meer tijd hebben gegund.
Kortom, de harde en bittere waarheid is dat Iran alleen kan worden afgehouden van de ontwikkeling van een nucleair arsenaal als er wordt overgegaan op het daadwerkelijk inzetten van militaire middelen – net zoals er in 1938 maar één alternatief was om Hitler te stoppen.
Omdat een invasie van Iran over land om uiteenlopende redenen moet worden uitgesloten, zal het ingrijpen moeten gebeuren – als het al gebeurt – door middel van een campagne van luchtaanvallen. En omdat Irans nucleaire installaties bovendien wijdverspreid liggen, en sommige diep onder de grond, zullen daartoe talloze vluchten en bunker-busting-munitie vereist zijn. En omdat een dergelijke campagne de capaciteiten van Israël te boven gaat en het onze andere bondgenoten aan de politieke wil of zelfs de moed ontbreekt om die uit te voeren, zal die alleen maar door de Verenigde Staten kunnen worden uitgevoerd. Zelfs dan zouden we waarschijnlijk niet in staat zijn álle ondergrondse installaties uit te schakelen, wat betekent dat Iran zijn nucleaire programma zou kunnen hervatten, waarna we weer van voren af aan zouden moeten beginnen. Maar een campagne van bombardementen zou de nucleaire ambities van Iran wel met vele jaren uitstellen en kunnen leiden tot een opstand tegen de moellahs.
De tegenstanders van deze aanpak – niet alleen de gebruikelijke tegenstanders, maar ook velen in de VS en Israël die geen enkele illusie koesteren over de aard, de bedoelingen en de potentiële capaciteiten van het Iraanse regime – zijn het er niet mee eens dat bombardementen zouden resulteren in een opstand tegen het theocratische regime. Integendeel, zij zijn er zeker van dat alle Iraniërs, zelfs de democratische dissidenten, als één man achter hun leiders zouden gaan staan. En dat is slechts één van de doemscenario’s die ze voorspellen. Iran zou ook kunnen terugslaan door de problemen die dat land nu al in Irak veroorzaakt, nog te vergroten. Iran zou Israël met raketten kunnen aanvallen die mogelijk voorzien zouden zijn van biologische of chemische wapens. Er zou zich een enorme prijsstijging op de oliemarkt voordoen, met rampzalige gevolgen voor de wereldeconomie en zeker ook voor die van de VS. De wereldwijde verontwaardiging over de onvermijdelijke burgerslachtoffers zou het huidige anti-Amerikanisme op een liefdesverklaring doen lijken.
Ik geef onmiddellijk toe dat het dom zou zijn om geen rekening te houden met ook maar een van deze scenario’s. Allemaal zijn ze helaas maar al te plausibel. Toch bestaat er een terecht antwoord op, en dat is gegeven door John McCain: het enige dat volgens McCain nog erger is dan het bombarderen van Iran, is toe te staan dat Iran de beschikking over een kernwapen krijgt.
Maar degenen die het met McCain eens zijn, blijven wel met de vraag achter of het niet al te laat is. Als we de Iraniërs moeten geloven, is het antwoord daarop ‘nee’. Begin april, op Irans ‘Nucleaire Feestdag’, kondigde Ahmadinejad aan dat het proces naar een volwaardige nucleaire industrie in zijn land niet meer viel terug te draaien. Als dat waar is, betekent dat dat Iran nog maar korte tijd verwijderd is van het produceren van kernwapens. Maar zelfs als we aannemen dat Ahmadinejad bluft, omdat hij de wereld ervan wil overtuigen dat het toch al te laat is om hem tegen te houden, is de vraag gerechtvaardigd hoe lang het nog zal duren voordat hij inderdaad zijn troeven op tafel kan leggen.
Als we de CIA mogen geloven, kan dat nog wel tien jaar duren. Maar CIA-schattingen zijn zó vaak onjuist geweest dat ze nauwelijks geloofwaardiger zijn dan de snoeverij van Ahmadinejad. Andere schattingen door andere experts lopen uiteen van een paar maanden tot zes jaar. Oftewel, niemand die het weet. En omdat er niemand is die het werkelijk weet, bestaat de enige verstandige aanpak – ja, de enige verantwoordelijke aanpak – eruit dat we moeten aannemen dat Ahmadinejad misschien niet bluft, of dat hij slechts een beetje overdrijft, en dat we een aanval uitvoeren zodra dat logistiek mogelijk is.
In zijn ‘State of the Union’ van 2002 deed president Bush een plechtige belofte: “We zullen niet overhaast handelen, ook al wordt ons weinig tijd gelaten. Ik zal niet afwachten wanneer bedreigingen zich opstapelen. Ik zal niet werkeloos toezien als gevaren dichterbij komen. De Verenigde Staten van Amerika zullen het de gevaarlijkste regimes ter wereld niet toestaan om ons te bedreigen met de gevaarlijkste wapens ter wereld.”
In die toespraak verwees de president naar Irak, maar hij heeft bij een hele reeks latere gelegenheden duidelijk gemaakt dat dezelfde principes voor Iran gelden. Hij is zelfs zover gegaan te zeggen dat als we Iran toestaan een nucleair arsenaal op te bouwen, de mensen zich over vijftig jaar verbluft zullen afvragen waarom onze generatie iets dergelijks heeft laten gebeuren. Over vijftig jaar zullen die mensen ons met net zoveel recht en hardheid kunnen beoordelen als wij tegenwoordig de Britten en Fransen beoordelen naar aanleiding van wat zij in 1938 in München deden en verzuimden. Het is moeilijk te begrijpen waarom George W. Bush zichzelf op dit punt zo duidelijk in de schijnwerpers van de geschiedenis zou plaatsen als hij er zich al bij neer zou hebben gelegd dat zijn ambtstermijn zal eindigen met een Iran dat kernwapens bezit of in staat is die te bouwen. Daarom is het mijn inschatting dat hij de komende 21 maanden zal proberen om vanaf de drie Amerikaanse vliegdekschepen die al in de buurt zijn luchtaanvallen op de Iraanse nucleaire installaties te laten uitvoeren.
Maar als hij dat inderdaad van plan is, waarom besteedt hij dan al zijn tijd aan het diplomatieke gedoe en verspilt hij zoveel energie aan het overhalen van de Russen en Chinezen tot het steunen van sancties? Ik vermoed dat de reden daarvoor is dat hij – om een zinsnede van Robert Kagan te lenen – ‘de futiliteit een kans geeft’. Niet dat het hier per se om een cynische manoeuvre gaat. Want het is heel wel mogelijk dat hij ergens nog ruimte laat voor een diplomatieke oplossing, waarbij Iran het voorbeeld van Libië zou volgen en zijn nucleaire programma vrijwillig zou opgeven. En als hij het diplomatieke proces eenmaal alle tijd zou hebben gegund en daarmee zou hebben bewezen dat militair ingrijpen voor hem werkelijk de allerlaatste optie is, zou Bush bovendien in een veel sterkere politieke positie verkeren om steun te geven aan de formule van John McCain, namelijk: het enige dat nog erger is dan het bombarderen van Iran, is toe te staan dat Iran de beschikking over een kernwapen krijgt. Dan zou hij McCain’s inschatting niet alleen kunnen ondersteunen, maar er ook naar kunnen handelen.
Als dit inderdaad is wat Bush van plan is, dan moge het duidelijk zijn dat hij dit doet vanuit het allesoverheersende streven om de veiligheid van dit land te waarborgen, in overeenstemming met de eed die hij bij zijn ambtsaanvaarding als president heeft afgelegd en in aansluiting op zijn belofte dat hij niet werkeloos zal toezien als de gevaarlijkste regimes ter wereld ons bedreigen met de gevaarlijkste wapens ter wereld.
Maar zoals eerder is bericht, is er nog een andere overweging die Bush drijft. Zo blijkt uit een recent verhaal in The New York Times dat Bush heel goed heeft geluisterd naar de kwestie waarover ‘topambtenaren van 21 regeringen in en rond het Midden-Oosten op een bijeenkomst van Arabische leiders in maart de noodklok hebben geluid’, namelijk ‘dat Irans streven naar kerntechnologie uiteindelijk zou kunnen leiden tot een ernstige en destructieve wapenwedloop in de regio’. Oftewel: Bush vreest dat het plaatselijke verzet tegen Irans streven naar hegemonie in de regio, met behulp van zijn kernwapenprogramma, nog gevaarlijker consequenties zou kunnen hebben dan een passieve capitulatie voor dat streven door de Arabische landen. Dat verzet zou namelijk het einde betekenen van alle inspanningen om de verdere verspreiding van nucleaire wapens te voorkomen en het zou de risico’s van het gebruik van kernwapens aanzienlijk vergroten.
Ik twijfel er niet aan dat dit onheilspellende scenario een prominente rol in de overwegingen van de president speelt. Maar het lijkt me ook duidelijk dat voor hem het bestaansrecht van Israël, dat door George W. Bush vriendelijker is behandeld dan door enige andere president vóór hem, een grote zorg is – een zorg die volledig samenvalt met zijn ongerustheid over een wapenwedloop in het Midden-Oosten.
Een groot deel van de wereld heeft de belofte van Ahmadinejad om Israël van de kaart te vegen verwelkomd. Van de Europeanen zouden we bijna kunnen zeggen dat ze geschokter hebben gereageerd op Ahmadinejad’s ontkenning van de holocaust dan op zijn vastbesloten streven er zelf een te ontketenen zodra hij eenmaal de middelen daartoe heeft. In een aantal Europese landen is het ontkennen van de holocaust een misdaad, en onlangs nog ondersteunde de Europese Unie die positie. Maar in weerwil van al die wat verlate spijt over de nagenoeg volledige uitroeiing van de joden indertijd, lijken de Europeanen nauwelijks méér bereid een hand uit te steken ter voorkoming van een tweede holocaust dan die eerste keer.
Dat geldt niet voor George W. Bush, een man die het kwaad in het gezicht heeft gezien en die getoond heeft over de onmiskenbaar moedige bereidheid te beschikken zichzelf door het slijk te laten halen en te laten beledigen, om zich vervolgens niet van zijn stuk te laten brengen. Het valt nog te bezien of deze president, die op meedogenlozer wijze en met minder rechtvaardiging is gehekeld dan enige andere president in de recente geschiedenis, en die politiek is verzwakt door de tegenstanders van zijn beleid in het Midden-Oosten en in het bijzonder in Irak, in staat zal zijn de enige maatregel te treffen die Iran ervan kan weerhouden om zijn streven met betrekking tot de VS en Israël daadwerkelijk tot uitvoering te brengen. Als Amerikaan en als jood bid ik met heel mijn hart dat Bush dat zal doen.
Met dank aan Opinio Media www.opinio.nu/ (http://www.opinio.nu/)
Lees relateerd:
Wie is er bang voor ‘Adolf’ Ahmadinejad? (http://www.forum-voor-de-vrijheid.nl/showthread.php?t=984)
Column Wilders: Voor het te laat is (http://www.forum-voor-de-vrijheid.nl/showthread.php?t=2672)
Door: Norman Podhoretz (http://www.opinio.nu/node/547)
http://jimmyjohnson.web-log.nl/mijn_weblog/images/normanpodhoretz.jpg (http://jimmyjohnson.web-log.nl/.shared/image.html?/photos/uncategorized/normanpodhoretz.jpg)
Hoewel er velen zijn die het blijven ontkennen, meen ik nog steeds dat de gebeurtenissen van 11 september 2001 ons in een regelrechte wereldoorlog hebben gestort. Ik noem die oorlog de Vierde Wereldoorlog, omdat ik tevens meen dat het conflict dat doorgaans als de Koude Oorlog wordt aangeduid, in feite de Derde Wereldoorlog was, en dat het huidige conflict meer lijkt op dat alomvattende conflict dan op de Tweede Wereldoorlog. Het was de militair historicus Eliot Cohen die als eerste herkende dat het conflict waarin we ons nu bevinden evenals de Koude Oorlog op ideologische grondslagen berust. We staan ditmaal tegenover het islamofascisme, de zoveelste mutatie van de totalitaire ziekte die we eerst in de gedaante van het nazisme en fascisme en vervolgens in de gedaante van het communisme hebben verslagen. Opnieuw gaat het om een globaal conflict, opnieuw wordt de oorlog met zeer verschillende – en niet altijd militaire – wapens uitgevochten, en opnieuw zal het conflict waarschijnlijk decennialang duren.
Uit deze kijk op de afgelopen vijf jaar volgt dat de militaire campagnes in Afghanistan en Irak niet begrepen kunnen worden als ze beschouwd worden als op zichzelf staande, aparte oorlogen. In plaats daarvan moeten we ze zien als fronten of slagvelden die zich in een vroeg stadium van een langdurige en wereldwijde strijd hebben gevormd. Hetzelfde geldt voor Iran. Als het tegenwoordige centrum van de islamofascistische ideologie waartegen we sinds 9/11 vechten, en (volgens het jongste jaaroverzicht over dit onderwerp door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken) als de voornaamste sponsor van het soort terrorisme waaraan het islamofascisme de voorkeur geeft, is ook Iran een front in die Vierde Wereldoorlog. Bovendien maken de inspanningen van dit land om een nucleair arsenaal op te bouwen het tot de gevaarlijkste tegenstander van allemaal.
Uiteraard zullen de Iraniërs altijd blijven ontkennen dat zij van plan zijn een nucleair arsenaal aan te leggen, maar tegelijkertijd vertellen ze ons wel openlijk wat ze ermee van plan zijn. Zoals hun president Mahmoed Ahmadinejad herhaaldelijk en onmiskenbaar heeft verkondigd, zal het hun eerste prioriteit zijn om ‘Israël van de kaart te vegen’ – een wapenfeit dat nooit op alleen maar conventionele wijze zou kunnen worden behaald.
http://weblogs.nrc.nl/weblog/wereld/wp-content/uploads/2007_05/iran.gif
Maar Ahmadinejad’s ambities beperken zich niet tot de vernietiging van Israël. Hij wil ook het hele Midden-Oosten beheersen en zo de olievelden in de regio en de olie-export via de Perzische Golf controleren. Als hij de beschikking over kernwapens zou krijgen, dan zou hij die niet eens hoeven te gebruiken om al deze doelen te kunnen bereiken. Intimidatie en chantage zouden op zichzelf al toereikend zijn.
Noch zijn Ahmadinejad’s ambities louter regionaal. Hij koestert een nog grootser droom, waarin hij de macht en invloed van de islam in heel Europa weet uit te breiden; en ook dit hoopt hij te bereiken door in te spelen op angst – namelijk de vrees dat verzet tegen Iran een kernoorlog zal uitlokken. En ten slotte is daar nog de droom aller dromen, iets wat Ahmadinejad zonder omwegen beschrijft als ‘een wereld zonder Amerika’. Hoe gestoord Ahmadinejad ook moge zijn, ik betwijfel toch of deze man zó gek is dat hij zich kan voorstellen dat hij de Verenigde Staten van de kaart kan vegen, zelfs al zou hij over kernwapens beschikken. Maar wat hij zich waarschijnlijk wel degelijk voorstelt, is een verminderde Amerikaanse wil om hem te dwarsbomen. Dat is weliswaar geen wereld ‘zonder Amerika’, maar op korte termijn tenminste wel een wereld zonder al te veel Amerikaanse invloed.
Het zal niemand verbazen dat het aloude establishment van de Amerikaanse buitenlandse politiek, en ook vele anderen, stellen dat deze dromen weinig meer zijn dan de fantasieën van een gek. Ook doen zij degenen die daar anders over denken af als alarmistische neoconservatieven die proberen de VS andermaal in een zinloze oorlog te storten, een oorlog die niet in het belang van de VS is, maar van Israël. Maar de ironie wil dat de dromen van Ahmadinejad realistischer zijn dan de schampere omschrijving van dergelijke dromen als waandenkbeelden. Om dit te begrijpen is een analogie met de Derde Wereldoorlog op zijn plaats.
Op bepaalde momenten tijdens die voorbije oorlog vreesden sommigen van ons dat de Sovjets weleens de controle zouden kunnen krijgen over de olievelden van het Midden-Oosten, dat het Westen dan voor de keus zou komen te staan om óf die dominante positie te accepteren óf een kernoorlog te riskeren, en dat het dan zou kiezen voor het eerste. In dat geval zou dat resulteren, zo meenden wij, in iets wat destijds ‘finlandisering’ werd genoemd.
In Europa, met zijn grote communistische partijen, zou finlandisering betekenen dat deze partijen aan de macht zouden komen en zogenaamde ‘rode Vichy-regimes’ zouden vestigen, zoals het bewind dat in Finland zelf al aan de macht was – regimes die zowel op binnen- als buitenlands terrein ondergeschikt waren aan Moskou, die geen militaire bezetting van de kant van de Sovjets vergden en die daarom een minimum aan onafhankelijkheid konden bewaren.
In de Verenigde Staten, waar geen communistische partij van noemenswaardige omvang bestond, speculeerden wij dat finlandisering daar een subtieler vorm zou aannemen. Op buitenlands terrein zou een klasse van politici en aanhangers opstaan die een nieuw tijdperk van vrede en vriendschap met de Sovjet-Unie zou verwelkomen – de containment-politiek, de doctrine tijdens de Koude Oorlog waarmee de macht van de Sovjet-Unie aan banden moest worden gelegd, zou worden verlaten, waardoor de Sovjets volledige vrijheid tot expansie zouden krijgen zonder dat hun iets substantieels in de weg zou worden gelegd. Op binnenlands terrein zou finlandisering inhouden dat kandidaten met enige hoop op verkiezing degenen zouden zijn die zeiden te streven naar een sociaal-politiek model dat meer in overeenstemming was met het Sovjet-model dan met de kapitalistische plutocratie waaronder men tot dan toe had geleefd.
Uiteraard wonnen wij de Derde Wereldoorlog en bleven we zo gespaard voor de verschrikkingen die een finlandisering ons zou hebben gebracht – dankzij God, de dissidenten achter het IJzeren Gordijn en Ronald Reagan. Helaas weten we nog lang niet wat de uitkomst van de Vierde Wereldoorlog zal zijn, maar intussen zien we wel dat zich in Europa een proces begint te ontvouwen dat doet denken aan finlandisering: en het wordt terecht aangeduid met ‘islamisering’. Denk bijvoorbeeld eens aan wat er gebeurde, nog maar enkele weken geleden, toen vijftien Britse matrozen en mariniers door de Iraniërs gevangen werden genomen en in gijzeling werden gehouden. Reageerde de Royal Navy, die zich er ooit op beroemde de wereldzeeën te beheersen, onmiddellijk op deze flagrante daad van agressie, of dreigde ze er tenminste mee, als de gijzelaars niet meteen zouden worden vrijgelaten? In het geheel niet. Het gebruik van geweld was zelfs het laatste waaraan de Britten wilden denken, zoals ze duidelijk lieten weten. In plaats daarvan rekenden ze op de ‘zachte macht’ waarop ‘moderne’ Europeanen en hun Amerikaanse fellowtravellers zo dol zijn.
Alsof deze vertoning van onmacht nog niet vernederend genoeg was, bleek dat de Britten zelfs niet in staat waren hun ‘zachte macht’ te mobiliseren. De Europese Unie wees hun verzoek af om Iran te dreigen met de bevriezing van de import uit dat land. En de Verenigde Naties, onder wier auspiciën de Britse zeelieden de internationale wateren controleerden waar ze waren gekidnapt, toonden andermaal hun ware gedaante door te weigeren de Iraniërs zelfs maar te veroordelen. De Veiligheidsraad wist weinig meer te doen dat zijn ‘ernstige bezorgdheid’ te uiten. Een lid van het Britse kabinet maakte het nog bonter. Terwijl ze geen bezwaar had tegen de propagandabeelden van een vrouwelijke gijzelaar, die gedwongen was geweest haar uniform te verruilen en in islamitische kledij voor de tv-camera’s te verschijnen, vond de Britse minister van Volksgezondheid Patricia Hewitt het wél ‘betreurenswaardig’ dat de vrouw zich met een sigaret in de mond had laten fotograferen. “Dit stuurt een volstrekt verkeerde boodschap aan onze jonge mensen,” aldus Hewitt.
Volgens John Bolton, de voormalige Amerikaanse ambassadeur bij de VN, waren de Iraniërs de Britten aan het testen om te zien of ze een prijs moesten betalen voor iets wat ooit als een oorlogshandeling zou zijn beschouwd. Nadat hij het antwoord op deze test had gekregen, kon Ahmadinejad nog meer vruchten van zijn daad plukken door ‘als weldoener te poseren’ – in de woorden van de Britse commentator Daniel Johnson – en de gijzelaars vrij te laten; intussen gaf hij wel bevel tot verdere aanvallen in Irak en bleef hij zowel sjiitische (Hezbollah) als soennitische (Hamas) terroristische organisaties bewapenen. Want hoe fanatiek de sjiitische Ahmadinejad en zijn trawanten ook mogen zijn, ze zien klaarblijkelijk geen been in het smeden van jihadistische allianties tegen ongelovigen.
Welnu, als Ahmadinejad onder de huidige omstandigheden met de kidnapping van Britse zeelieden al zo’n opmerkelijk staaltje van kruiperigheid teweeg heeft kunnen brengen, wat zou hij dan wel niet kunnen bereiken als hij een nucleair arsenaal achter de hand zou hebben – met kernwapens en raketten die Europa kunnen bereiken? Over dat bereik zei de Amerikaanse gezant voor nucleaire non-proliferatie, Robert G. Joseph, dat Iran aan een uitbreiding bezig is van wat ‘nu al het grootste arsenaal aan offensieve raketten in de regio is. Bovendien zijn er berichten dat het land nauw samenwerkt met Noord-Korea, de belangrijkste exporteur van nucleaire technologie ter wereld, met het doel nog krachtiger ballistische raketten te ontwerpen’. Volgens Joseph is dat ook de reden waarom ‘analisten het erover eens zijn dat Iran in de nabije toekomst zal beschikken over ballistische raketten voor de middellange en lange afstand’ en tevens waarom ‘we op een dag zouden kunnen beseffen dat Iran steden als Berlijn, Parijs en Londen in gijzeling heeft genomen om willekeurig welke eis die het land op dat moment ook zou kunnen hebben, ingewilligd te krijgen’.
Net als in het geval van finlandisering heeft islamisering tevens invloed op binnenlands terrein. Een recent voorbeeld dat in de Britse pers werd vermeld: “Scholen in Engeland laten het onderwerp van de holocaust in de geschiedenisles vallen om moslimscholieren niet voor het hoofd te stoten (...) die onder meer geloven dat de holocaust nooit heeft plaatsgevonden.”
En waarom zouden we het alleen over Engeland hebben? Uit andere Europese landen, waaronder Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en Nederland, horen we nog veel meer en ernstiger voorbeelden. Al deze landen hebben een grote en groeiende moslimbevolking, die eist dat er rekening wordt gehouden met haar religieuze waarden en gevoeligheden, en dat ten koste van traditionele westerse waarden, en soms zelfs van de wet. Maar in plaats van dat zij zich net als alle andere groepen immigranten aan westerse normen moeten aanpassen, hebben vrijwel alle Europese politici bijna gretig met de ongekende eisen van de moslims ingestemd.
Als er onder deze omstandigheden op buitenlands terrein al zoveel kan worden bereikt, wat zou er dan wel bereikt kunnen worden als dat proces zou worden ondersteund door een nucleaire chantage vanuit Iran? Sommige commentatoren waarschuwen er nu al voor dat heel Europa tegen het einde van de eenentwintigste eeuw zal zijn veranderd in een regio genaamd ‘Eurabië’. De mogelijkheden om een dergelijk scenario af te wenden zullen zeker minder worden door de dreigende schaduw van een nucleair Iran, dat maar al te graag bereid is zijn kernwapens in handen te geven van terroristische groeperingen aan wie het regime nu al raketten en andere explosieven levert.
En de Verenigde Staten? Net zoals bij een finlandisering het geval zou zijn geweest, zouden we hier van een mildere vorm van islamisering getuige zijn. Geconfronteerd met islamofascisten die door Iran van kernwapens worden voorzien, zouden wij evenals de Europeanen minder risico willen lopen ons te verzetten tegen de wording van een wereld die naar hun wensen en grillen zou zijn geschapen. Want zelfs als Ahmadinejad nog niet zou kunnen beschikken over raketten met een reikwijdte die groot genoeg is om de Verenigde Staten te treffen, dan nog zou hij zeker in staat zijn een golf van terreur tegen ons te ontketenen. En als hij dat zou doen, zou hij dat zeer waarschijnlijk met behulp van stromannen doen, van wier daden hij dan onbeschaamd afstand zou kunnen nemen, zelfs als de terroristische wapens van die stromannen overduidelijk op Iraanse herkomst zouden wijzen. Tegelijkertijd zouden de tegenstanders van een vergeldingsaanval en andere anti-oorlogskrachten er onmiddellijk op wijzen dat Iran zich terecht heeft gedistantieerd en dat er waarlijk geen overtuigend bewijs is voor de herkomst van de gebruikte wapens.
Diezelfde mensen beschouwen een dergelijk scenario als volstrekte nonsens. Naar hun mening zou er niets van dit alles gebeuren, zelfs niet als Ahmadinejad kernwapens zou bezitten, omdat de vrees voor vergelding hem ervan zou weerhouden om ons aan te vallen, net zomin als de Sovjets dat tijdens de Derde Wereldoorlog hebben gedaan. Bovendien zou de wetenschap dat wij Amerikanen tegen een aanval worden beschermd, ons ook behoeden voor enige vorm van islamisering.
Maar laten we eens luisteren naar wat Bernard Lewis, vandaag de dag de belangrijkste autoriteit op het gebied van de islam en het Midden-Oosten, over het onderwerp afschrikking heeft te zeggen:
“De MAD (Mutual Assured Destruction) [heeft] tot aan het einde van de Koude Oorlog [goed gewerkt]. Beide zijden hadden kernwapens. Geen van beide hebben ze gebruikt, omdat beide wisten dat de ander met gelijke munt zou betalen. Dit zal niet werken bij een religieuze fanaticus [als Ahmadinejad]. Voor hem is MAD geen afschrikking, maar een aansporing. We weten reeds dat [de leiders van Iran] er hun hand niet voor omdraaien om grote aantallen van hun eigen mensen te doden. Dat hebben we keer op keer gezien. In het ergste scenario, en dit geldt des te meer als zij grote aantallen van hun eigen mensen doden, zullen ze die mensen een gunst bewijzen. Ze geven hun een snel en gratis toegangskaartje tot de hemel en al zijn heerlijkheden.”
Ook worden ze niet gehinderd door liefde voor hun land. “Wij aanbidden niet Iran, wij aanbidden Allah. Want patriottisme staat gelijk aan heidendom. Ik zeg: laat dit land [Iran] branden. Ik zeg: laat dit land in rook opgaan, opdat de islam in de rest van de wereld als overwinnaar zal opstaan.” Dat waren de woorden van ayatollah Khomeini, die van 1979 tot 1989 over Iran heerste. Er is geen reden om te verwachten dat zijn discipel Ahmadinejad er anders over denkt.
Afschrikking zou nog minder werken als Israël bij de zaak betrokken zou zijn. Want zoals ayatollah Rafsanjani (die geacht wordt een ‘pragmatisch conservatief’ te zijn) heeft verklaard: “Als de dag komt dat de wereld van de islam naar behoren is uitgerust met de wapens die Israël tot zijn beschikking heeft (...) dan zou de toepassing van een atoombom in Israël niets overeind laten, terwijl hetzelfde slechts schade in de moslimwereld zou veroorzaken.” Met andere woorden: Israël zou in een nucleaire aanval worden vernietigd, maar Iran zou overleven.
Ondanks dit alles horen we onveranderlijk dat alles goed zal komen als we het er maar over eens zouden zijn om ‘toenadering’ tot Iran te zoeken, en dat we zelfs in het ergste geval zouden kunnen ‘leven’ met een nucleair Iran. Als dat soort dingen worden gezegd, doet dat niet alleen denken aan de Derde Wereldoorlog, maar ook aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.
In 1938 was Duitsland zich onder Adolf Hitler al enige jaren aan het herbewapenen, in weerwil van zijn verplichtingen volgens het Verdrag van Versailles en andere internationale overeenkomsten. Maar ondanks het feit dat Hitler in Mein Kampf duidelijk de doelstellingen uiteen had gezet die hij nu openlijk nastreefde, nam vrijwel niemand hem serieus. Voor de beoogde slachtoffers van de oorlog die hij spoedig zou beginnen, waren Hitler’s boek en zijn opzwepende redevoeringen niet meer dan snoeverij of, om het kleurrijker woord te gebruiken dat Hannah Arendt ooit met betrekking tot Adolf Eichmann bezigde, ‘rodomontade’ (grootspraak): het soort van rauw taalgebruik waarmee menig politicus zijn kiezers thuis probeert te verleiden. Hitler mag dan soms als een krankzinnige hebben geklonken, in werkelijkheid was hij een geslepen manipulator met wie men ‘zaken kon doen’, zoals The Times het in een berucht commentaar verwoordde. De ‘zaken’ die men vanuit deze gedachtegang heeft gedaan, leidden in 1938 tot het Akkoord van München, dat volgens de Britse premier Neville Chamberlain ‘vrede in onze tijd’ zou brengen.
Dankzij ‘München’ zou de term ‘appeasement’ een van de smerigste woorden uit ons politieke vocabulaire worden. Maar appeasement is altijd een belangrijk en volstrekt respectabel instrument van de diplomatie geweest – het vermijden van oorlog door het tegemoetkomen aan de grieven van de tegenpartij. Als Hitler zou zijn geweest wat hij in de ogen van zijn uiteindelijke slachtoffers was – een conventionele staatsman die beperkte doelstellingen nastreefde en de dreiging van oorlog slechts gebruikte als een middel om zijn onderhandelingspositie te versterken – dan zou het inderdaad mogelijk zijn geweest hem met appeasement onder controle te houden en daarmee het uitbreken van een nieuwe oorlog te voorkomen.
Maar Hitler was geen conventionele staatsman en zijn doelstellingen waren niet beperkt, ook al deed hij zich uit tactische overwegingen soms wel zo voor. Hij was een revolutionair die het bestaande internationale systeem wilde vernietigen en wilde vervangen door een nieuwe orde die door Duitsland – en dus door de politieke cultuur van het nazisme – beheerst zou worden. In die zin bood hij slechts een tweetal keuzes: verzet of onderwerping. Omdat de wereldleiders deze realiteit onverdraaglijk vonden, overtuigden ze zich ervan dat er nog een derde mogelijkheid moest bestaan: die van de onderhandeling. Maar gezien de doelstellingen van Hitler en zijn nauwelijks verholen zucht naar oorlog, zouden onderhandelingen met hem in de verste verte nooit tot vrede hebben kunnen leiden. Ze hadden slechts één resultaat kunnen opleveren: dat hem meer tijd werd gegund om zijn oorlog onder gunstiger omstandigheden te kunnen beginnen. Zoals de meeste historici inmiddels weten, had Hitler eerder gedwarsboomd en verslagen kunnen worden, en tegen een oneindig veel lagere prijs.
Dat brengt ons terug bij Ahmadinejad. Evenals Hitler is hij een revolutionair die ernaar streeft het bestaande internationale systeem te vernietigen en het op de dag der dagen te vervangen door een nieuwe, door Iran beheerste en aan de politieke cultuur van het islamofascisme onderworpen wereldorde. Evenals Hitler is hij volstrekt open over zijn ambities, hoewel hij zich – opnieuw net als Hitler – soms voordoet als iemand die alleen maar een plek onder de zon voor zijn land zoekt. In het geval van Hitler in 1938 nam deze tactiek de vorm aan van de belofte dat hij verder geen territoriale eisen zou stellen als Duitsland de soevereiniteit over het Sudetenland van Tsjecho-Slowakije zou overnemen. In het geval van Ahmadinejad neemt deze tactiek de vorm aan van de bewering dat Iran zijn nucleaire installaties alleen maar voor vreedzame doelen gebruikt, en niet voor het produceren van kernwapens.
Hier stuiten we evenwel op een interessant verschil tussen toen en nu. Terwijl vrijwel iedereen in de jaren dertig geloofde of wilde geloven dat Hitler de waarheid sprak toen hij zei dat hij na München geen verdere territoriale aanspraken zou maken, gelooft niemand Ahmadinejad wanneer deze zegt dat Iran geen kernwapenarsenaal wil ontwikkelen. Daarnaast is vrijwel iedereen het erover eens dat er geen beter moment is om hem te stoppen dan nu – alleen natuurlijk niet met militaire middelen, dat nooit.
Maar als militaire middelen zijn uitgesloten, wat kan Iran dan wél stoppen?
Om te beginnen is er nog die aloude reservespeler, de diplomatie. En dus wordt er al drieënhalf jaar, en al vanaf de tijd van vóór het begin van Ahmadinejad’s presidentschap, een diplomatieke dans opgevoerd. In deze onderhandelingen kan niemand zich alle details over sancties en aansporingen nog herinneren, zelfs niet de betrokken partijen, zo vrees ik. Maar, nogmaals, omdat Ahmadinejad een revolutionair met onbeperkte doelstellingen is, en geen staatsman met wie we ‘zaken kunnen doen’, hebben al deze onderhandelingen hetzelfde resultaat gehad als de onderhandelingen met Hitler in München. Ze hebben Iran meer tijd gegeven, zodat het land steeds dichter bij de ontwikkeling van een kernwapen is gekomen.
Dan zijn er nog de sancties. Het geval wil dat sancties zelden in de geschiedenis hebben gewerkt. Erger nog, ze treffen uiteindelijk meestal alleen de ongelukkige mensen in het betrokken land, terwijl hun leiders onaangetast blijven. Toch heeft men grote verwachtingen van sancties als een middel om Ahmadinejad op de knieën te dwingen. Maar dankzij het verzet van Rusland en China, die allebei zo hun redenen hebben om Iran niet al te hard aan te pakken, is het voor de Veiligheidsraad enorm moeilijk gebleken sancties op te leggen die ook maar enige impact zullen hebben. Aanvankelijk wilden Rusland en China alleen instemmen met sancties die veel te beperkt waren om enig effect te hebben. Toen Iran zich bleef verzetten tegen de Veiligheidsraad, en de inspecties van het IAEA bleef blokkeren – die Iran volgens de regels van het door dat land ondertekende Non-Proliferatieverdag behoort toe te staan – konden zelfs de Russen en Chinezen niet langer tegen strengere sancties stemmen. Maar opnieuw hebben deze weinig effect gehad op de ontwikkeling van Irans nucleaire arsenaal. Integendeel, ze hebben Iran andermaal méér tijd gegeven om op dezelfde weg voort te gaan.
Omdat er altijd hoop is, geloven sommigen nu dat het antwoord is gelegen in nóg strengere sancties. En ditmaal zouden die er niet op gericht zijn om Iran te laten inbinden, maar op het provoceren van een binnenlandse opstand tegen Ahmadinejad en het Iraanse regime als geheel. De pleitbezorgers van deze aanpak stellen dat de ‘moellahcratie’ vooral onder jonge Iraniërs – de overgrote meerderheid van de bevolking – op weinig steun kan rekenen. Ook zeggen ze dat deze jonge mensen niets anders zouden willen dan het verstikkende en onderdrukkende regime waaronder ze nu leven, te vervangen door een democratisch systeem. En ze stellen ten slotte dat we van Iran niets te vrezen zouden hebben als het land op die wijze hervormd zou worden, zelfs niet als het dan de beschikking over kernwapens zou krijgen.
Er was een tijd dat ook ik, onder invloed van Bernard Lewis en andere door mij gerespecteerde mensen, de bovenstaande gedachtegang aanhing. Maar na ruim drie jaar van wachten op deze beloofde opstand, waarvan destijds werd gezegd dat hij elk moment kon uitbreken, heb ik geen vertrouwen meer in hun voorspelling. Sommigen van hen beschuldigen de regering-Bush ervan niet genoeg te doen om zo’n opstand aan te wakkeren, en dus hopen ze inmiddels op sancties die de Iraanse economie zoveel schade zullen toebrengen dat de hele bevolking wel in opstand moet komen tegen haar heersers. Maar of dit nu wel of niet onder dergelijke omstandigheden zal gebeuren, de voor dit scenario benodigde sancties zullen hoe dan ook nooit door Rusland, China en de Europeanen worden goedgekeurd.
In het begin heb ik benadrukt dat de wapens waarmee we de Vierde Wereldoorlog uitvechten niet allemaal van militaire aard zijn – dat er ook economische, diplomatieke en andere machtsmiddelen bestaan. Dergelijke niet-militaire middelen zijn bijvoorbeeld de juiste in het geval van landen als Egypte en Saoedi-Arabië, waar we hervormingen proberen af te dwingen door deze bondgenoten onder druk te zetten. Maar voor iedere commentator die zijn ogen niet wil sluiten, moet het inmiddels duidelijk zijn dat Iran niet zo’n land is. Zoals Irans verzet tegen de Veiligheidsraad en het IAEA heeft aangetoond, en ondanks het feit dat de Verenigde Staten het land hebben gewaarschuwd dat ‘alle opties’ nog open zijn, hebben ultimatums en dreigingen met geweld net zo weinig invloed op Ahmadinejad als onderhandelingen en sancties. Alles wat ze hebben bereikt, is dat ze hem opnieuw meer tijd hebben gegund.
Kortom, de harde en bittere waarheid is dat Iran alleen kan worden afgehouden van de ontwikkeling van een nucleair arsenaal als er wordt overgegaan op het daadwerkelijk inzetten van militaire middelen – net zoals er in 1938 maar één alternatief was om Hitler te stoppen.
Omdat een invasie van Iran over land om uiteenlopende redenen moet worden uitgesloten, zal het ingrijpen moeten gebeuren – als het al gebeurt – door middel van een campagne van luchtaanvallen. En omdat Irans nucleaire installaties bovendien wijdverspreid liggen, en sommige diep onder de grond, zullen daartoe talloze vluchten en bunker-busting-munitie vereist zijn. En omdat een dergelijke campagne de capaciteiten van Israël te boven gaat en het onze andere bondgenoten aan de politieke wil of zelfs de moed ontbreekt om die uit te voeren, zal die alleen maar door de Verenigde Staten kunnen worden uitgevoerd. Zelfs dan zouden we waarschijnlijk niet in staat zijn álle ondergrondse installaties uit te schakelen, wat betekent dat Iran zijn nucleaire programma zou kunnen hervatten, waarna we weer van voren af aan zouden moeten beginnen. Maar een campagne van bombardementen zou de nucleaire ambities van Iran wel met vele jaren uitstellen en kunnen leiden tot een opstand tegen de moellahs.
De tegenstanders van deze aanpak – niet alleen de gebruikelijke tegenstanders, maar ook velen in de VS en Israël die geen enkele illusie koesteren over de aard, de bedoelingen en de potentiële capaciteiten van het Iraanse regime – zijn het er niet mee eens dat bombardementen zouden resulteren in een opstand tegen het theocratische regime. Integendeel, zij zijn er zeker van dat alle Iraniërs, zelfs de democratische dissidenten, als één man achter hun leiders zouden gaan staan. En dat is slechts één van de doemscenario’s die ze voorspellen. Iran zou ook kunnen terugslaan door de problemen die dat land nu al in Irak veroorzaakt, nog te vergroten. Iran zou Israël met raketten kunnen aanvallen die mogelijk voorzien zouden zijn van biologische of chemische wapens. Er zou zich een enorme prijsstijging op de oliemarkt voordoen, met rampzalige gevolgen voor de wereldeconomie en zeker ook voor die van de VS. De wereldwijde verontwaardiging over de onvermijdelijke burgerslachtoffers zou het huidige anti-Amerikanisme op een liefdesverklaring doen lijken.
Ik geef onmiddellijk toe dat het dom zou zijn om geen rekening te houden met ook maar een van deze scenario’s. Allemaal zijn ze helaas maar al te plausibel. Toch bestaat er een terecht antwoord op, en dat is gegeven door John McCain: het enige dat volgens McCain nog erger is dan het bombarderen van Iran, is toe te staan dat Iran de beschikking over een kernwapen krijgt.
Maar degenen die het met McCain eens zijn, blijven wel met de vraag achter of het niet al te laat is. Als we de Iraniërs moeten geloven, is het antwoord daarop ‘nee’. Begin april, op Irans ‘Nucleaire Feestdag’, kondigde Ahmadinejad aan dat het proces naar een volwaardige nucleaire industrie in zijn land niet meer viel terug te draaien. Als dat waar is, betekent dat dat Iran nog maar korte tijd verwijderd is van het produceren van kernwapens. Maar zelfs als we aannemen dat Ahmadinejad bluft, omdat hij de wereld ervan wil overtuigen dat het toch al te laat is om hem tegen te houden, is de vraag gerechtvaardigd hoe lang het nog zal duren voordat hij inderdaad zijn troeven op tafel kan leggen.
Als we de CIA mogen geloven, kan dat nog wel tien jaar duren. Maar CIA-schattingen zijn zó vaak onjuist geweest dat ze nauwelijks geloofwaardiger zijn dan de snoeverij van Ahmadinejad. Andere schattingen door andere experts lopen uiteen van een paar maanden tot zes jaar. Oftewel, niemand die het weet. En omdat er niemand is die het werkelijk weet, bestaat de enige verstandige aanpak – ja, de enige verantwoordelijke aanpak – eruit dat we moeten aannemen dat Ahmadinejad misschien niet bluft, of dat hij slechts een beetje overdrijft, en dat we een aanval uitvoeren zodra dat logistiek mogelijk is.
In zijn ‘State of the Union’ van 2002 deed president Bush een plechtige belofte: “We zullen niet overhaast handelen, ook al wordt ons weinig tijd gelaten. Ik zal niet afwachten wanneer bedreigingen zich opstapelen. Ik zal niet werkeloos toezien als gevaren dichterbij komen. De Verenigde Staten van Amerika zullen het de gevaarlijkste regimes ter wereld niet toestaan om ons te bedreigen met de gevaarlijkste wapens ter wereld.”
In die toespraak verwees de president naar Irak, maar hij heeft bij een hele reeks latere gelegenheden duidelijk gemaakt dat dezelfde principes voor Iran gelden. Hij is zelfs zover gegaan te zeggen dat als we Iran toestaan een nucleair arsenaal op te bouwen, de mensen zich over vijftig jaar verbluft zullen afvragen waarom onze generatie iets dergelijks heeft laten gebeuren. Over vijftig jaar zullen die mensen ons met net zoveel recht en hardheid kunnen beoordelen als wij tegenwoordig de Britten en Fransen beoordelen naar aanleiding van wat zij in 1938 in München deden en verzuimden. Het is moeilijk te begrijpen waarom George W. Bush zichzelf op dit punt zo duidelijk in de schijnwerpers van de geschiedenis zou plaatsen als hij er zich al bij neer zou hebben gelegd dat zijn ambtstermijn zal eindigen met een Iran dat kernwapens bezit of in staat is die te bouwen. Daarom is het mijn inschatting dat hij de komende 21 maanden zal proberen om vanaf de drie Amerikaanse vliegdekschepen die al in de buurt zijn luchtaanvallen op de Iraanse nucleaire installaties te laten uitvoeren.
Maar als hij dat inderdaad van plan is, waarom besteedt hij dan al zijn tijd aan het diplomatieke gedoe en verspilt hij zoveel energie aan het overhalen van de Russen en Chinezen tot het steunen van sancties? Ik vermoed dat de reden daarvoor is dat hij – om een zinsnede van Robert Kagan te lenen – ‘de futiliteit een kans geeft’. Niet dat het hier per se om een cynische manoeuvre gaat. Want het is heel wel mogelijk dat hij ergens nog ruimte laat voor een diplomatieke oplossing, waarbij Iran het voorbeeld van Libië zou volgen en zijn nucleaire programma vrijwillig zou opgeven. En als hij het diplomatieke proces eenmaal alle tijd zou hebben gegund en daarmee zou hebben bewezen dat militair ingrijpen voor hem werkelijk de allerlaatste optie is, zou Bush bovendien in een veel sterkere politieke positie verkeren om steun te geven aan de formule van John McCain, namelijk: het enige dat nog erger is dan het bombarderen van Iran, is toe te staan dat Iran de beschikking over een kernwapen krijgt. Dan zou hij McCain’s inschatting niet alleen kunnen ondersteunen, maar er ook naar kunnen handelen.
Als dit inderdaad is wat Bush van plan is, dan moge het duidelijk zijn dat hij dit doet vanuit het allesoverheersende streven om de veiligheid van dit land te waarborgen, in overeenstemming met de eed die hij bij zijn ambtsaanvaarding als president heeft afgelegd en in aansluiting op zijn belofte dat hij niet werkeloos zal toezien als de gevaarlijkste regimes ter wereld ons bedreigen met de gevaarlijkste wapens ter wereld.
Maar zoals eerder is bericht, is er nog een andere overweging die Bush drijft. Zo blijkt uit een recent verhaal in The New York Times dat Bush heel goed heeft geluisterd naar de kwestie waarover ‘topambtenaren van 21 regeringen in en rond het Midden-Oosten op een bijeenkomst van Arabische leiders in maart de noodklok hebben geluid’, namelijk ‘dat Irans streven naar kerntechnologie uiteindelijk zou kunnen leiden tot een ernstige en destructieve wapenwedloop in de regio’. Oftewel: Bush vreest dat het plaatselijke verzet tegen Irans streven naar hegemonie in de regio, met behulp van zijn kernwapenprogramma, nog gevaarlijker consequenties zou kunnen hebben dan een passieve capitulatie voor dat streven door de Arabische landen. Dat verzet zou namelijk het einde betekenen van alle inspanningen om de verdere verspreiding van nucleaire wapens te voorkomen en het zou de risico’s van het gebruik van kernwapens aanzienlijk vergroten.
Ik twijfel er niet aan dat dit onheilspellende scenario een prominente rol in de overwegingen van de president speelt. Maar het lijkt me ook duidelijk dat voor hem het bestaansrecht van Israël, dat door George W. Bush vriendelijker is behandeld dan door enige andere president vóór hem, een grote zorg is – een zorg die volledig samenvalt met zijn ongerustheid over een wapenwedloop in het Midden-Oosten.
Een groot deel van de wereld heeft de belofte van Ahmadinejad om Israël van de kaart te vegen verwelkomd. Van de Europeanen zouden we bijna kunnen zeggen dat ze geschokter hebben gereageerd op Ahmadinejad’s ontkenning van de holocaust dan op zijn vastbesloten streven er zelf een te ontketenen zodra hij eenmaal de middelen daartoe heeft. In een aantal Europese landen is het ontkennen van de holocaust een misdaad, en onlangs nog ondersteunde de Europese Unie die positie. Maar in weerwil van al die wat verlate spijt over de nagenoeg volledige uitroeiing van de joden indertijd, lijken de Europeanen nauwelijks méér bereid een hand uit te steken ter voorkoming van een tweede holocaust dan die eerste keer.
Dat geldt niet voor George W. Bush, een man die het kwaad in het gezicht heeft gezien en die getoond heeft over de onmiskenbaar moedige bereidheid te beschikken zichzelf door het slijk te laten halen en te laten beledigen, om zich vervolgens niet van zijn stuk te laten brengen. Het valt nog te bezien of deze president, die op meedogenlozer wijze en met minder rechtvaardiging is gehekeld dan enige andere president in de recente geschiedenis, en die politiek is verzwakt door de tegenstanders van zijn beleid in het Midden-Oosten en in het bijzonder in Irak, in staat zal zijn de enige maatregel te treffen die Iran ervan kan weerhouden om zijn streven met betrekking tot de VS en Israël daadwerkelijk tot uitvoering te brengen. Als Amerikaan en als jood bid ik met heel mijn hart dat Bush dat zal doen.
Met dank aan Opinio Media www.opinio.nu/ (http://www.opinio.nu/)
Lees relateerd:
Wie is er bang voor ‘Adolf’ Ahmadinejad? (http://www.forum-voor-de-vrijheid.nl/showthread.php?t=984)
Column Wilders: Voor het te laat is (http://www.forum-voor-de-vrijheid.nl/showthread.php?t=2672)