admin
19 januari 2007, 21:04
Waarom “armoede” in Nederland een vuige (linkse) propagandaleugen is.
http://img407.imageshack.us/img407/7506/bijstandenarmoede1km0.png
De term “armoede”, wat tegenwoordig geen term meer is maar een “definitie”, vliegt u om de oren. Gedurende de opmaat naar verkiezingen scheert ze u zelfs als dichtbepakte scholen laag over uw hoofd. Feit is echter dat Nederland geen armoede kent. Natuurlijk, linkse politieke techneuten hebben net zolang met en aan de term zitten peuteren en etteren totdat er een zeker percentage van de bevolking onder deze term… excuus… definitie valt. En u pikt dit. Enerzijds omdat u mogelijk een hardwerkend onderdeel van de BV Nederland bent en dus geen flauwe notie heeft van wat bijvoorbeeld een uitkeringstrekker “verdient”, OF u bent bijvoorbeeld zo’n uitkeringstrekker en ziet wel wat in de 10% verhoging van het maandelijks aan u uit te keren gratis geld, zoals Marijnissen u beloofd.
Maar hoe “slecht” heeft een uitkeringstrekker het nu echt in Nederland ? De enige methode om dit een beetje te visualiseren is een rekenvoorbeeld te geven. En dat is dan ook wat ik u ga voorschotelen. We gaan uit van een huishouden van twee gehuwde of samenwonende personen met één kind van circa 10 jaar. Men woont in een huurhuis van circa 500,- euro per maand. Men heeft een bijstandsuitkering. Als u deze omstandigheden even wilt onthouden, dan leest u hiernaast het overzichtje (zie kadertje). Ik geef u even een momentje om het in u op te nemen, want er is nog meer. Pom pom pom pom pom (is pauze) pom pom die pom de pommerde pom. Mooi… pauze voorbij. Dan nu de rest van de realiteit versus (linkse) propaganda. Ja, want niet alleen heeft u als bijstandsgerechtigde recht op zoveel gratis geld, er is meer.
Zo heeft u “recht” op kwijtschelding van de alle gemeentebelastingen. Daarbij moet u denken aan zaken als ontroerend zaakbelasting, afvalstofheffingen, enzovoort. Ja in bepaalde gemeentes valt daar zelfs de hondenbelasting en parkeervergunningen onder. Diverse gemeenten hebben ook leuke extra’s voor hun uitkeringstrekkers. Zoals een leuk kortingenboekje of pasje voor allerhande evenementen, de lokale middenstand, uitgaansgelegenheden en/ of pretparken, musea, tentoonstellingen, kunstuitleen, enzovoort. Goed, het zijn niet per definitie inkomsten maar het zijn wel zaken waarvoor de gemiddelde hardwerkende Nederlander zelf voor opdraait, en een uitkeringstrekker dus niet. Dit levert de uitkeringstrekker al snel en tenminste 1200,= euro, ofwel 100,- euro per maand aan besparingen op.
Ook een aardigheidje is bijvoorbeeld de ziektekostenverzekering. Verreweg alle Nederlandse gemeenten hebben dit collectief geregeld. En dan zijn het niet perse de allergoedkope verzekeringen maar wel de verzekeringen die werkelijk alles dekken. Bril nodig ? Claimt u hem maar. Tandartsenhulp of prothese nodig ? Claimt u maar. Hulpmiddelen zoals krukken ed. nodig ? Kosteloos… Enzovoort. Hebben we ook nog de buitengewone bijstand. Wasmachine bijvoorbeeld stuk ? Doe een aanvraag en u heeft 99,99% kans dat de gemeente deze voor u financiert of hem u zelf cadeau doet. Als hardwerkende arbeider draait u er simpelweg zelf voor op, of moet u hem duur financieren. Dat is allemaal prima geregeld dus.
Nu kan het zijn dat u, net als wij (mijn gezinnetje en ik) in een gemeente woont die het allemaal wat kariger heeft aangekleed. Dan vallen er een paar voordeeltjes (zoals een gemeentepas voor gratis dingen of kortingen) weg. Balen, maar niets aan de hand natuurlijk. Het is namelijk niet dusdanig van invloed dat u nu doodongelukkig thuis moet kniezen. Er wordt namelijk hoe dan ook van u verwacht dat u er iets van maakt. De meeste uitkeringsgerechtigde hebben het dus best wel aardig in Nederland. Het kan natuurlijk zijn dat u een wat andere uitkeringsvorm of een andere gezinssamenstelling heeft, maar dan heeft u ook andere uitgaven. Per saldo komt het dus op hetzelfde neer. Verder kunt u het leven natuurlijk zo duur maken als dat u zelf wilt. En dan komen we bij de ware aard van de problemen !
In elke situatie, ongeacht hoe u aan uw geld komt, kan het zijn dat u uw leven te duur heeft ingericht. Het is dan ook u die op de blaren moet zitten. Dat op de blaren zitten is overigens ook vrij relatief. Immers, hulpverleners staan om u te springen om middels (deels gemanipuleerde) cijfers aantoonbaar te maken dat ze wel degelijk heel hard nodig zijn om onze arme zieltjes aan de onderkant van de welvaartstaat in leven te houden. Bezoekt u die eens een paar keer en voor u het weet nemen ze u de touwtjes uit handen en regelt men keurig dat uw schuldenlast in goede banen geleidt wordt. Dat men u daarbij het vel over de neus haalt is weer een andere propagandaleugen. Immers, er is keihard zwart op wit vastgelegd hoeveel die nare lieden, die zomaar betaald willen worden voor hun goederen en diensten, van u mogen afpakken.
Geen enkele rechter zal zich verzetten tegen de richtlijnen van het budgetteringsinstituut. Dus geen enkele rechter zal u maandelijks meer laten betalen dan u werkelijk lijden kunt. Maar u moet het wel netjes regelen ! En nog voornamer… U moet zich wel aan de regeltjes houden. In dat geval bent u normaliter met circa 36 maanden van uw financiële ellende af, en over het algemeen tegen een fractie van de prijs die u normaal voor desbetreffende diensten en/ of goederen diende te betalen. Mitsdien u tussentijds niet nog meer ellende maakt, of nadien weer hetzelfde kunstje denkt uit te kunnen halen. Want we zijn in Nederland wel enorm goed, maar beslist niet gek. Fool me once… shame on you. Fool me twice shame on me ! Zo werkt het in Nederland. En ik zal niet beweren dat het allemaal helemaal koek en ei is.
Er zijn zo van die situaties waarin je evengoed aardig wanhopig kunt worden. Zoals ik reeds toelichten in vorige artikelen bevinden wij (mijn gezinnetje en ik) ons thans in zo’n situatie. Want als (om)gevallen ondernemer hoef je in Nederland op geen enkele genade te rekenen van het overwegend linkse establishment. En dat alles onder het motto “Dan had u zich maar niet zo uit moeten sloven en net als de rest van Nederland een volstrekt risicoloos leven moeten leiden. U wilde immers toch ondernemer zijn in plaats van gelijk aan en solidair met de rest !?”. Maar zelfs dan is het leven leefbaar en is er van werkelijke armoede geen sprake. Jawel, het leven is (meestal tijdelijk) wat minder prettig en florissant, maar het is beslist leefbaar ! Ik spuug op de valse propagandaleugens van het linkse establishment.
Er is niets veranderd in al die tijd. Men heeft slechts aan de (ook al) socialistische spreuk “Arbeid macht frei” de toevoeging geplakt “Aber… met een uitkering heeft u altijd frei” ! En kijkt u nu nog even een momentje naar het kadertje rechts bovenin. Inderdaad, ziet u er maar eens aan te komen aan 1676,- euro per maand ! Voor het niets doen ! En daarbij, als u wel een dergelijk bedrag per maand weet te scoren bij de baas, dan bent u per saldo over het algemeen duurder uit dan iemand die ééns per maand zijn “rechtmatigheidsonderzoeksformuliertje” in moet vullen ! Want al uw subsidies, toelages en kortingen zijn navrant. En nee… u krijgt geen kwijtscheldingen en leuke voordeeltjes, en u kunt ook niet op sympathie van de socialisten rekenen. En ik wil nu niets meer horen over die zogenaamde maar niet bestaande armoede horen.
Wouter, Jan en Femke liegen over 'armoede'
Als ik gisteravond Wouter en Jan en Femke goed heb begrepen, ligt een groot deel van ons volk in de goot te creperen, is de armoede handoverhand toegenomen, sterven mensen in kale ziekenhuisbedden waaronder ratten zich tegoed doen, kwijnen ouderen weg, zoeken kinderen in de vuilnisbakken van de rijken in de grachtengordel naar een paar bedorven kaviaareitjes.
Ook het journaal op Radio 1 doet vanochtend mee aan de het oproepen van een dramatisch beeld: het meldt dat de armoede is toegenomen. Dat is niet waar: dit jaar neemt de armoede af.Tijd dus om terug naar de cijfers te gaan. Ik ben zo gek geweest om dat deze ochtend voor u te doen.
Wat zeggen de cijfers uit het Armoedebericht 2006 (pdf) van het Centraal Bureau voor de Statistiek en het Sociaal en Cultureel Planbureau?
Sinds 1995 is de armoede met bijna 30 procent gedááld. Nee, dit is geen tikfout.
Definitie van armoede
In 1995, met een bevolking die bijna één miljoen mensen kleiner was, waren er 953.000 huishoudens die voldeden aan de definitie (ja, armoede in ons soort landen is een kwestie van definitie) van armoede.
Geëxtrapoleerd naar de huidige omvang van de bevolking zouden dat er 57.000 meer moeten zijn, en dan was het aantal, vergeleken met nu, ruim één miljoen geweest.
Nu zijn er 674.000 arme gezinnen – een krimp van EENDERDE in de loop van tien jaar. Een enorm succes.
Maar in linkse handen, die de feiten zo lang anders kneden tot de waarheid verdwenen is, is dat een toename.
Wereldeconomie
Links, en het journaal op Radio 1, vergelijken de cijfers van 2004 met die van 2002.
In dat jaar was het aantal arme gezinnen gedaald tot 596.000 huishoudens, om daarna in 2004 te stijgen tot 674.000 huishoudens – een toename van 78.000, in een periode van een inzakkende wereldeconomie.
Ja, 2002 was een uitzonderlijk jaar, een na-effect van de hoogconjunctuur van de jaren negentig.
Maar weet u dat het gemiddelde aantal huishoudens dat arm genoemd moest worden gedurende het bewind van Paars veel hoger ligt dan het huidige armoede percentage?
En de armoede onder ouderen? Die is gezakt van 12 procent in 2000 naar 7 procent in 2004, en het CBS verwacht dat die in 2007 naar 3 procent is teruggelopen – ook hier is het succes eclatant.
En wie worden er eigenlijk arm genoemd?
Interssante cijfers
Dit zijn interessante cijfers: 30 procent van de mensen die we allochtonen noemen valt binnen de definitie, tegen 8 procent van de autochtonen.
En van de eenoudergezinnen – dus alleenstaande moeders met minderjarige kinderen – moeten 4 van de 10 gezinnen arm genoemd worden. Eenderde van alle eenoudergezinnen hoort tot de groep ‘allochtonen’ – een dramatisch hoog percentage.
Een jaar geleden waren er 444.000 eenoudergezinnen. Veertig procent daarvan, ofwel bijna 180.000 eenoudergezinnen, was arm.
Ofwel: van het totale aantal arme gezinnen is ruim een kwart eenoudergezin.
De laatste vijf jaar zijn er 60.000 eenoudergezinnen bijgekomen, en ik vraag me af of de toename van arme gezinnen in 2004 niet alleen met de wereldeconomie maar ook voor een groot deel samenhangt met de toename van het aantal eenoudergezinnen.
Sociaal-cultureel probleem
Wat zeggen de cijfers? Armoede is voor een groot deel een sociaal-cultureel probleem. Zonder de eenoudergezinnen zou het aantal arme gezinnen onwaarschijnlijk laag zijn.
Het is onbegrijpelijk dat de volgende cijfers van het CBS niet ter sprake zijn gekomen:
‘Van de Antilliaanse en Arubaanse kinderen leeft (...) al bijna de helft vanaf de geboorte in een gezin met één ouder. Ook onder Surinaamse kinderen is dit aandeel hoog, met 41 procent. Onder autochtone kinderen geldt dit voor 9 procent.’
En: ‘Het aantal Marokkaanse en Turkse eenoudergezinnen is nog betrekkelijk klein (9 duizend en 13 duizend), maar vertoont wel een zeer sterke groei. Sinds 2000 zijn de aantallen Marokkaanse en Turkse eenoudergezinnen met 46 en 42 procent toegenomen.’
Samenhang
De samenhang van het verdwijnen van het traditionele gezin en armoede is onontkoombaar. Liever dan de mythe te willen creëren dat Nederland armoediger dan ooit is – het isin tegendeel rijker dan ooit, en meer mensen dan ooit nemen deel aan de welvaart – had links het thema van het eenoudergezin aan de orde moeten stellen. Maar dat is kennelijk een rechts thema.
Ofwel: armoede is voor een groot deel een fenomeen dat samenhangt met immigratieproblematiek en de problematiek van zwakke gezinsstructuren.
Natuurlijk, er zijn altijd mensen die pech hebben gehad, die ziek zijn geworden – daar zorgen we met onze afdrachten aan onze overheid voor.
Volgens de ramingen zakt het percentage arme gezinnen van 9,1procent in 2002 naar 8,8 procent in 2007 – terwijl de bevolking weer iets is toegenomen.
Maar dat zult u het Radio 1 Journaal niet horen zeggen. En links zwijgt als het graf over deze prognose.
Zo rijk
We zijn zo rijk dat we per augustus 2006 870.000 WAO-uitkeringen kunnen betalen, 270.000 werkloosheidsuitkeringen en 340.000 bijstandsuitkeringen.
Ofwel bijna anderhalf miljoen uitkeringen vanwege lichamelijke gebreken of werkloosheid of andere ellende.
Ofwel elke groep van 11 werkenden onderhoudt 2 mensen met een uitkering. Dat vindt ik heel sociaal en loyaal en solidair van ons allen.
Waarom de SP bijna 20 procent van ons volk zo gek krijgt om een stem op de maoistisch-trotskistische partij uit te brengen, is een raadsel van de hoogste orde.
Elsevier/Leon de Winter
http://img407.imageshack.us/img407/7506/bijstandenarmoede1km0.png
De term “armoede”, wat tegenwoordig geen term meer is maar een “definitie”, vliegt u om de oren. Gedurende de opmaat naar verkiezingen scheert ze u zelfs als dichtbepakte scholen laag over uw hoofd. Feit is echter dat Nederland geen armoede kent. Natuurlijk, linkse politieke techneuten hebben net zolang met en aan de term zitten peuteren en etteren totdat er een zeker percentage van de bevolking onder deze term… excuus… definitie valt. En u pikt dit. Enerzijds omdat u mogelijk een hardwerkend onderdeel van de BV Nederland bent en dus geen flauwe notie heeft van wat bijvoorbeeld een uitkeringstrekker “verdient”, OF u bent bijvoorbeeld zo’n uitkeringstrekker en ziet wel wat in de 10% verhoging van het maandelijks aan u uit te keren gratis geld, zoals Marijnissen u beloofd.
Maar hoe “slecht” heeft een uitkeringstrekker het nu echt in Nederland ? De enige methode om dit een beetje te visualiseren is een rekenvoorbeeld te geven. En dat is dan ook wat ik u ga voorschotelen. We gaan uit van een huishouden van twee gehuwde of samenwonende personen met één kind van circa 10 jaar. Men woont in een huurhuis van circa 500,- euro per maand. Men heeft een bijstandsuitkering. Als u deze omstandigheden even wilt onthouden, dan leest u hiernaast het overzichtje (zie kadertje). Ik geef u even een momentje om het in u op te nemen, want er is nog meer. Pom pom pom pom pom (is pauze) pom pom die pom de pommerde pom. Mooi… pauze voorbij. Dan nu de rest van de realiteit versus (linkse) propaganda. Ja, want niet alleen heeft u als bijstandsgerechtigde recht op zoveel gratis geld, er is meer.
Zo heeft u “recht” op kwijtschelding van de alle gemeentebelastingen. Daarbij moet u denken aan zaken als ontroerend zaakbelasting, afvalstofheffingen, enzovoort. Ja in bepaalde gemeentes valt daar zelfs de hondenbelasting en parkeervergunningen onder. Diverse gemeenten hebben ook leuke extra’s voor hun uitkeringstrekkers. Zoals een leuk kortingenboekje of pasje voor allerhande evenementen, de lokale middenstand, uitgaansgelegenheden en/ of pretparken, musea, tentoonstellingen, kunstuitleen, enzovoort. Goed, het zijn niet per definitie inkomsten maar het zijn wel zaken waarvoor de gemiddelde hardwerkende Nederlander zelf voor opdraait, en een uitkeringstrekker dus niet. Dit levert de uitkeringstrekker al snel en tenminste 1200,= euro, ofwel 100,- euro per maand aan besparingen op.
Ook een aardigheidje is bijvoorbeeld de ziektekostenverzekering. Verreweg alle Nederlandse gemeenten hebben dit collectief geregeld. En dan zijn het niet perse de allergoedkope verzekeringen maar wel de verzekeringen die werkelijk alles dekken. Bril nodig ? Claimt u hem maar. Tandartsenhulp of prothese nodig ? Claimt u maar. Hulpmiddelen zoals krukken ed. nodig ? Kosteloos… Enzovoort. Hebben we ook nog de buitengewone bijstand. Wasmachine bijvoorbeeld stuk ? Doe een aanvraag en u heeft 99,99% kans dat de gemeente deze voor u financiert of hem u zelf cadeau doet. Als hardwerkende arbeider draait u er simpelweg zelf voor op, of moet u hem duur financieren. Dat is allemaal prima geregeld dus.
Nu kan het zijn dat u, net als wij (mijn gezinnetje en ik) in een gemeente woont die het allemaal wat kariger heeft aangekleed. Dan vallen er een paar voordeeltjes (zoals een gemeentepas voor gratis dingen of kortingen) weg. Balen, maar niets aan de hand natuurlijk. Het is namelijk niet dusdanig van invloed dat u nu doodongelukkig thuis moet kniezen. Er wordt namelijk hoe dan ook van u verwacht dat u er iets van maakt. De meeste uitkeringsgerechtigde hebben het dus best wel aardig in Nederland. Het kan natuurlijk zijn dat u een wat andere uitkeringsvorm of een andere gezinssamenstelling heeft, maar dan heeft u ook andere uitgaven. Per saldo komt het dus op hetzelfde neer. Verder kunt u het leven natuurlijk zo duur maken als dat u zelf wilt. En dan komen we bij de ware aard van de problemen !
In elke situatie, ongeacht hoe u aan uw geld komt, kan het zijn dat u uw leven te duur heeft ingericht. Het is dan ook u die op de blaren moet zitten. Dat op de blaren zitten is overigens ook vrij relatief. Immers, hulpverleners staan om u te springen om middels (deels gemanipuleerde) cijfers aantoonbaar te maken dat ze wel degelijk heel hard nodig zijn om onze arme zieltjes aan de onderkant van de welvaartstaat in leven te houden. Bezoekt u die eens een paar keer en voor u het weet nemen ze u de touwtjes uit handen en regelt men keurig dat uw schuldenlast in goede banen geleidt wordt. Dat men u daarbij het vel over de neus haalt is weer een andere propagandaleugen. Immers, er is keihard zwart op wit vastgelegd hoeveel die nare lieden, die zomaar betaald willen worden voor hun goederen en diensten, van u mogen afpakken.
Geen enkele rechter zal zich verzetten tegen de richtlijnen van het budgetteringsinstituut. Dus geen enkele rechter zal u maandelijks meer laten betalen dan u werkelijk lijden kunt. Maar u moet het wel netjes regelen ! En nog voornamer… U moet zich wel aan de regeltjes houden. In dat geval bent u normaliter met circa 36 maanden van uw financiële ellende af, en over het algemeen tegen een fractie van de prijs die u normaal voor desbetreffende diensten en/ of goederen diende te betalen. Mitsdien u tussentijds niet nog meer ellende maakt, of nadien weer hetzelfde kunstje denkt uit te kunnen halen. Want we zijn in Nederland wel enorm goed, maar beslist niet gek. Fool me once… shame on you. Fool me twice shame on me ! Zo werkt het in Nederland. En ik zal niet beweren dat het allemaal helemaal koek en ei is.
Er zijn zo van die situaties waarin je evengoed aardig wanhopig kunt worden. Zoals ik reeds toelichten in vorige artikelen bevinden wij (mijn gezinnetje en ik) ons thans in zo’n situatie. Want als (om)gevallen ondernemer hoef je in Nederland op geen enkele genade te rekenen van het overwegend linkse establishment. En dat alles onder het motto “Dan had u zich maar niet zo uit moeten sloven en net als de rest van Nederland een volstrekt risicoloos leven moeten leiden. U wilde immers toch ondernemer zijn in plaats van gelijk aan en solidair met de rest !?”. Maar zelfs dan is het leven leefbaar en is er van werkelijke armoede geen sprake. Jawel, het leven is (meestal tijdelijk) wat minder prettig en florissant, maar het is beslist leefbaar ! Ik spuug op de valse propagandaleugens van het linkse establishment.
Er is niets veranderd in al die tijd. Men heeft slechts aan de (ook al) socialistische spreuk “Arbeid macht frei” de toevoeging geplakt “Aber… met een uitkering heeft u altijd frei” ! En kijkt u nu nog even een momentje naar het kadertje rechts bovenin. Inderdaad, ziet u er maar eens aan te komen aan 1676,- euro per maand ! Voor het niets doen ! En daarbij, als u wel een dergelijk bedrag per maand weet te scoren bij de baas, dan bent u per saldo over het algemeen duurder uit dan iemand die ééns per maand zijn “rechtmatigheidsonderzoeksformuliertje” in moet vullen ! Want al uw subsidies, toelages en kortingen zijn navrant. En nee… u krijgt geen kwijtscheldingen en leuke voordeeltjes, en u kunt ook niet op sympathie van de socialisten rekenen. En ik wil nu niets meer horen over die zogenaamde maar niet bestaande armoede horen.
Wouter, Jan en Femke liegen over 'armoede'
Als ik gisteravond Wouter en Jan en Femke goed heb begrepen, ligt een groot deel van ons volk in de goot te creperen, is de armoede handoverhand toegenomen, sterven mensen in kale ziekenhuisbedden waaronder ratten zich tegoed doen, kwijnen ouderen weg, zoeken kinderen in de vuilnisbakken van de rijken in de grachtengordel naar een paar bedorven kaviaareitjes.
Ook het journaal op Radio 1 doet vanochtend mee aan de het oproepen van een dramatisch beeld: het meldt dat de armoede is toegenomen. Dat is niet waar: dit jaar neemt de armoede af.Tijd dus om terug naar de cijfers te gaan. Ik ben zo gek geweest om dat deze ochtend voor u te doen.
Wat zeggen de cijfers uit het Armoedebericht 2006 (pdf) van het Centraal Bureau voor de Statistiek en het Sociaal en Cultureel Planbureau?
Sinds 1995 is de armoede met bijna 30 procent gedááld. Nee, dit is geen tikfout.
Definitie van armoede
In 1995, met een bevolking die bijna één miljoen mensen kleiner was, waren er 953.000 huishoudens die voldeden aan de definitie (ja, armoede in ons soort landen is een kwestie van definitie) van armoede.
Geëxtrapoleerd naar de huidige omvang van de bevolking zouden dat er 57.000 meer moeten zijn, en dan was het aantal, vergeleken met nu, ruim één miljoen geweest.
Nu zijn er 674.000 arme gezinnen – een krimp van EENDERDE in de loop van tien jaar. Een enorm succes.
Maar in linkse handen, die de feiten zo lang anders kneden tot de waarheid verdwenen is, is dat een toename.
Wereldeconomie
Links, en het journaal op Radio 1, vergelijken de cijfers van 2004 met die van 2002.
In dat jaar was het aantal arme gezinnen gedaald tot 596.000 huishoudens, om daarna in 2004 te stijgen tot 674.000 huishoudens – een toename van 78.000, in een periode van een inzakkende wereldeconomie.
Ja, 2002 was een uitzonderlijk jaar, een na-effect van de hoogconjunctuur van de jaren negentig.
Maar weet u dat het gemiddelde aantal huishoudens dat arm genoemd moest worden gedurende het bewind van Paars veel hoger ligt dan het huidige armoede percentage?
En de armoede onder ouderen? Die is gezakt van 12 procent in 2000 naar 7 procent in 2004, en het CBS verwacht dat die in 2007 naar 3 procent is teruggelopen – ook hier is het succes eclatant.
En wie worden er eigenlijk arm genoemd?
Interssante cijfers
Dit zijn interessante cijfers: 30 procent van de mensen die we allochtonen noemen valt binnen de definitie, tegen 8 procent van de autochtonen.
En van de eenoudergezinnen – dus alleenstaande moeders met minderjarige kinderen – moeten 4 van de 10 gezinnen arm genoemd worden. Eenderde van alle eenoudergezinnen hoort tot de groep ‘allochtonen’ – een dramatisch hoog percentage.
Een jaar geleden waren er 444.000 eenoudergezinnen. Veertig procent daarvan, ofwel bijna 180.000 eenoudergezinnen, was arm.
Ofwel: van het totale aantal arme gezinnen is ruim een kwart eenoudergezin.
De laatste vijf jaar zijn er 60.000 eenoudergezinnen bijgekomen, en ik vraag me af of de toename van arme gezinnen in 2004 niet alleen met de wereldeconomie maar ook voor een groot deel samenhangt met de toename van het aantal eenoudergezinnen.
Sociaal-cultureel probleem
Wat zeggen de cijfers? Armoede is voor een groot deel een sociaal-cultureel probleem. Zonder de eenoudergezinnen zou het aantal arme gezinnen onwaarschijnlijk laag zijn.
Het is onbegrijpelijk dat de volgende cijfers van het CBS niet ter sprake zijn gekomen:
‘Van de Antilliaanse en Arubaanse kinderen leeft (...) al bijna de helft vanaf de geboorte in een gezin met één ouder. Ook onder Surinaamse kinderen is dit aandeel hoog, met 41 procent. Onder autochtone kinderen geldt dit voor 9 procent.’
En: ‘Het aantal Marokkaanse en Turkse eenoudergezinnen is nog betrekkelijk klein (9 duizend en 13 duizend), maar vertoont wel een zeer sterke groei. Sinds 2000 zijn de aantallen Marokkaanse en Turkse eenoudergezinnen met 46 en 42 procent toegenomen.’
Samenhang
De samenhang van het verdwijnen van het traditionele gezin en armoede is onontkoombaar. Liever dan de mythe te willen creëren dat Nederland armoediger dan ooit is – het isin tegendeel rijker dan ooit, en meer mensen dan ooit nemen deel aan de welvaart – had links het thema van het eenoudergezin aan de orde moeten stellen. Maar dat is kennelijk een rechts thema.
Ofwel: armoede is voor een groot deel een fenomeen dat samenhangt met immigratieproblematiek en de problematiek van zwakke gezinsstructuren.
Natuurlijk, er zijn altijd mensen die pech hebben gehad, die ziek zijn geworden – daar zorgen we met onze afdrachten aan onze overheid voor.
Volgens de ramingen zakt het percentage arme gezinnen van 9,1procent in 2002 naar 8,8 procent in 2007 – terwijl de bevolking weer iets is toegenomen.
Maar dat zult u het Radio 1 Journaal niet horen zeggen. En links zwijgt als het graf over deze prognose.
Zo rijk
We zijn zo rijk dat we per augustus 2006 870.000 WAO-uitkeringen kunnen betalen, 270.000 werkloosheidsuitkeringen en 340.000 bijstandsuitkeringen.
Ofwel bijna anderhalf miljoen uitkeringen vanwege lichamelijke gebreken of werkloosheid of andere ellende.
Ofwel elke groep van 11 werkenden onderhoudt 2 mensen met een uitkering. Dat vindt ik heel sociaal en loyaal en solidair van ons allen.
Waarom de SP bijna 20 procent van ons volk zo gek krijgt om een stem op de maoistisch-trotskistische partij uit te brengen, is een raadsel van de hoogste orde.
Elsevier/Leon de Winter