Dar-al-Harb

[doktermolotov]

De methode ter verandering van Hizb ut Tahrir
Een oproep aan de moslims
De Werkelijkheid
De Zaak van essentieel Belang
Realisatie van de Islamitische Levenswijze
Hizb ut-Tahrir

De methode ter verandering van

Hizb ut Tahrir

Een oproep aan de moslims

In de Naam van Allah, De Genadevolle, De Barmhartige. Moge de vrede van Allah (swt) en zijn zegeningen neerdalen op de leider van de boodschappers (vzmh), de leider van de vrome mensen, zijn gezin en strijdmakkers; en op eenieder die da'awah van zijn (swt) boodschap verkondigt en zich daarbij beperkt tot de methode van de Boodschapper (swt); en op eenieder die hem volgt in zijn voetstappen; en op eenieder voor wie de Islamitische geloofsovertuiging de basis vormt voor zijn denkbeelden; en op eenieder voor wie de goddelijke regels de maatstaf zijn voor zijn handelen en het referentiekader vormen voor zijn meningen en regels.


Geliefde broeders en zusters, we begroeten u met de groet van Islam:


As Salamoe Aleikum wa Rahmatoellahi wa Barakatoeh.


We vragen Allah (swt) er voor te zorgen dat onze strijd zuiver ter wille van Hem (swt) is en ons te geven wat goed is voor Islam en de moslims. We vragen Allah (swt) ons de waarheid te openbaren en ons de kracht te geven die te volgen. En we vragen Allah (swt) ons de onwaarheid te openbaren en ons de kracht te geven die uit de weg te gaan. Geliefde broeders en zusters, het is voor de moslims in de hele wereld van essentieel belang dat de heerschappij van Allah (swt) weer wordt gevestigd door de stichting van de Khilafah en de benoeming van een Khalifah voor de moslims, die op het Boek van Allah (swt) en de tradities (sunnah) van Zijn Profeet (vzmh) de plechtige belofte doet de regels van kufr ten gronde te richten en ze te vervangen door de wetten van Islam - zowel wat de uitvoering betreft als wat de toepassing betreft. Dit teneinde de moslimlanden weer Dar al-Islam (Land van Islam) te maken en de maatschappij in de moslim landen terug te veranderen naar een Islamitische maatschappij, en teneinde de boodschap van Islam aan de wereld te verkondigen door middel van uitnodiging en Jihad.


Door duidelijk vast te stellen wat voor de moslims van essentieel belang is wordt het doel bepaald dat degenen die zich tot Islam geroepen voelen moeten nastreven; in groepsverband, in partijen en andere verbanden. Daardoor zal ook de manier waarop zij te werk moeten gaan om hun doel te bereiken worden bepaald. Om dit alles te kunnen begrijpen moeten we ons bewust zijn van de situatie waarin de moslims momenteel verkeren, de werkelijkheid in de moslim landen, de situatie waarin deze landen verkeren, de werkelijkheid van de maatschappij waarin de moslims vandaag de dag leven, en de werkelijkheid van de goddelijke regels die met dit alles te maken hebben.




De Werkelijkheid

De werkelijkheid van de moslims

Er zijn wel moslims, maar hun leven wordt gekenmerkt en overheerst door een mengeling van Islamitische, westerse, socialistische en nationalistische denkbeelden en gevoelens, partijgebonden, streekgebonden en dogmatisch.


De werkelijkheid van de moslim landen

Wanneer we naar de moslim landen kijken, primair de Arabische gebieden, zien we dat zij ongelukkigerwijs allemaal worden geregeerd door kufr wetgeving en kufr regeringssystemen, afgezien van enkele Islamitische wetten zoals de wetten met betrekking tot het huwelijk, echtscheiding, financiële ondersteuning van de echtgenote, het erfrecht, voogdij wetgeving enz. Al deze wetten worden ten uitvoer gebracht door hiervoor speciaal benoemde rechtbanken die de goddelijke rechtbanken (mahkamah shar'aiyah) worden genoemd. Er bestaan ook nog andere religieuze regels die worden toegepast in de rechtbanken van sommige van de moslim landen, zoals Saoedi-Arabië en Iran.


Daarmee is de werkelijkheid van alle landen waar vandaag de dag moslims wonen dat zij Dar al-Kufr (land van ongeloof) zijn en niet Dar al-Islam (Land van Islam). Om deze situatie te kunnen begrijpen, moeten we de werkelijkheid van Dar al-Islam en de werkelijkheid van Dar al-Kufr begrijpen vanuit het gezichtspunt van de Shari'ah.


Dar al-Islam

In de religieuze terminologie wordt Dar al-Islam gedefinieerd als het land dat wordt bestuurd volgens de wetten van Islam waarbij de veiligheid (aman) van het land wordt gewaarborgd door de veiligheid van Islam, dat wil zeggen door het gezag en de bescherming van moslims in dit land en daarbuiten, zelfs al zijn de inwoners van het land in meerderheid geen moslim.


Dar al-Kufr

In de religieuze terminologie is Dar al-Kufr het land dat wordt bestuurd volgens de wetten van kufr waarbij de veiligheid van het land niet wordt gewaarborgd door de veiligheid (aman) van Islam, dat wil zeggen op andere wijze dan door het gezag en de bescherming van moslims, zelfs al is het merendeel van de bevolking moslim.


Wat dus belangrijk is bij de vaststelling of een land Dar al-Islam of Dar al-Kufr is, is niet het land zelf of de inwoners van het land maar de wetgeving en de veiligheid (aman) van het land. Als de Islamitische wetgeving van kracht is en de veiligheid door moslims wordt gewaarborgd is het land Dar al-Islam. Wanneer de wetgeving die van kracht is de wetgeving van kufr is en de veiligheid (aman) niet door moslims wordt gewaarborgd is het land of Dar al-Kufr, of Dar al-Harb (Land van Oorlog). Dit inzicht resulteert uit de overlevering van de Profeet (vzmh), welke is overgeleverd door Sulayman Bin Buraida. Hij deelde mee dat de Profeet (vzmh) het volgende had gezegd: "Roep hen tot Islam, en als zij daarmee instemmen, dient dat te worden geaccepteerd en dient men niet tegen hen te strijden. Vervolgens moeten ze worden opgeroepen te verhuizen van hun land naar het land van de Muhajireen (de emigranten) en laat hen weten dat als zij dat doen, zij de rechten van de Muhajireen zullen genieten en zij dezelfde plichten zullen hebben als de Muhajireen."


Wat houdt deze hadith (overlevering) in? Het "land van de Muhajireen" is het land waar met Islam wordt geregeerd en waarvan de veiligheid door Islam gewaarborgd wordt. Als de moslims niet verhuizen van hun land naar het land van de Muhajireen dan zullen zij ook niet dezelfde rechten als de Muhajireen genieten, oftewel de rechten van degenen die in het land van de Islam wonen. Deze hadith toont duidelijk aan dat er verschil is tussen degenen die naar het land van de Muhajireen verhuizen en degenen die niet naar het land van de Muhajireen verhuizen. In de tijd van de Profeet (vzmh) was Dar al-Muhajireen het Dar al-Islam, alle andere landen daarbuiten waren Dar al-Kufr. Uit deze hadith (dit gezegde) is de definitie van Dar al-Islam en Dar al-Kufr of Dar al-Harb afgeleid. Als een land als Islamitisch of als kufr wordt aangeduid dan zegt dit iets over de regering en het gezag. Het is duidelijk dat de vaststelling van de identiteit van het Dar wordt gebaseerd op de vaststelling van de identiteit van het gezag (sultan). De vaststelling van het gezag moet gebaseerd zijn op twee punten:


1. De behartiging van belangen, oftewel op basis van de wetten waarmee de belangen worden behartigd;


2. De macht die de burgers beschermt en die de wetten in de praktijk brengt, oftewel de zekerheid (aman) van land.


Bovendien zijn er nog andere aanwijzingen betreffende het toepassen van de wetten. Allah (swt) zegt:


"Zij die niet regeren op basis van hetgeen door Allah is geopenbaard zijn de ongelovigen" [5:44]


Een andere aanwijzing wordt gevonden in de hadith van Auf ibn Malik betreffende de slechte Imams, waarin deze de Profeet (vzmh) vroeg: "Oh, Profeet van Allah. Moeten wij hen niet de oorlog verklaren?" De Profeet (vzmh) antwoordde:

"Nee, niet zo lang ze zich in gebed met u verenigen"

En in de hadith overgeleverd door Ubaidah ibn As-Samit die gaat over de gelofte van trouw (bai'a) wordt het volgende gezegd: "En we moeten hierover niet met het volk discussieren tenzij we duidelijk kufr waarnemen zoals Allah aangeeft". Ook Tabaranni sprak hierover. Hij zei: "Tenzij er openlijk kufr wordt waargenomen".


Dit maakt duidelijk dat het een verplichting is voor moslims om de oorlog te verklaren aan de regering als er niet op basis van de wetten van Allah (swt) wordt geregeerd en het toont aan dat het in de praktijk brengen van Islam een voorwaarde is voor Dar al-Islam; indien in het land dit niet het geval is moet tegen de heerser gestreden worden.


Dat de zekerheid (aman) voort dient te komen uit de zekerheid van Islam, oftewel het gezag van moslims, blijkt uit de volgende uitspraak van Allah (swt):


"Allah staat niet toe dat de ongelovigen het gezag (sultan) hebben over de gelovigen" [4:141]


Dit maakt duidelijk dat de ongelovigen niet het gezag over de gelovigen mogen hebben. Als aan hen het gezag wordt gegeven houdt dit in dat de zekerheid (of: de bescherming) van moslims in handen van kufr is en niet in handen van Islam. Bovendien heeft de Profeet (vzmh) opdracht gegeven ieder land dat zich niet aan de sultan (het gezag) van moslims heeft onderworpen binnen te vallen, en hij (vzmh) ging de strijd met hen aan of de inwoners nu moslim of niet-moslim waren. Anas heeft het volgende overgeleverd: "Als de Profeet (vzmh) mensen aanviel deed hij dat pas in de ochtend. Als hij de azan (oproep tot gebed) hoorde zag hij er van af, en zo niet, dan viel hij na zonsopgang aan". En Essam Almunzy vertelde het volgende: De Profeet (vzmh) zei altijd tegen de expedities die hij er op uit stuurde: "Als je een moskee hebt gezien of de oproep tot het gebed hebt gehoord, mag er niemand worden gedood." De azan en de moskee worden beschouwd als symbolen van Islam. Dit houdt niet in dat voorkomen dient te worden dat een land dat door moslims wordt bewoond aangevallen wordt of dat er tegen dit land niet gevochten mag worden. Het houdt in dat belangrijk is dat de bevolking van het land niet wordt gedood maar dat het land wel wordt binnengevallen. Het betekent dat het land wordt beschouwd als Dar al-Harb of Dar al-Kufr omdat, hoewel de symbolen of gebruiken van Islam er aanwezig zijn, het land niet door het gezag van de Profeet (vzmh) wordt beschermd, oftewel door het gezag en de bescherming van Islam. Om deze reden wordt het beschouwd als Dar al-Harb en behoort het net als ieder land dat Dar al-Harb is te worden binnengevallen.


De zekerheid (aman) van de meeste huidige Islamitische landen wordt wel gewaarborgd door de zekerheid en het gezag van moslims. Echter, het is duidelijk dat al de huidige Islamitische landen niet voldoen aan de voorwaarde van Islamitische wetgeving en derhalve kunnen ze - helaas - niet beschouwd worden als Dar al-Islam ondanks het feit dat het Islamitische landen zijn en haar inwoners bijna allen moslim zijn. Want het is de wetgeving en de zekerheid die van belang zijn en niet het land zelf of haar inwoners.


De werkelijkheid van de samenleving in de moslim landen

Een samenleving is het geheel van individuen, denkbeelden, emoties en systemen ter ordening van het leven; niet enkel een verzameling individuen. Dus een samenleving is een groep van mensen tussen wie permanente relaties bestaan. Als er geen sprake is van permanente relaties is een groep mensen eenvoudigweg een groep en geen maatschappij. Om dit duidelijk te maken kan men het voorbeeld aanhalen van een groep mensen die tezamen op reis zijn en die zich tezamen aan boord van een schip of een vliegtuig bevinden. Deze groep mensen vormt geen samenleving omdat zodra het vliegtuig is geland of het schip is aangemeerd ieder van deze mensen weer zijnes weegs gaat en is de relatie tussen hen verbroken. Gezien de tijdelijkheid van hun relaties is deze groep geen samenleving. Voordat er sprake kan zijn van een permanente relatie tussen mensen moet er tussen hen een eenheid van denkbeelden, emoties en systemen ter ordening van het leven bestaan. Als er geen sprake is van eenheid met betrekking tot deze drie elementen, dan bestaat ook de blijvende relatie niet en vormt de groep mensen vervolgens ook geen samenleving.


Dus de samenleving bestaat uit individuen, denkbeelden, emoties en systemen ter ordening van het leven. Daarmee is de samenleving herkenbaar aan de classificatie van deze elementen. De samenlevingen verschillen om deze reden van elkaar, vanwege het verschil in denkbeelden, emoties en systemen ter ordening van het leven tussen de verschillende volken. De samenleving in moslim landen wordt momenteel gedomineerd door een mengeling van denkbeelden, emoties en systemen ter ordening van het leven, ondanks het feit dat de meeste inwoners van die samenleving moslim zijn. Dus is het niet vreemd dat er sprake is van zichtbare tegenstrijdigheden tussen moslims met betrekking tot denkbeelden en emoties. En vervolgens, hoewel ze allen Islam als hun deen beschouwen, kan men zien dat ze ermee instemmen geregeerd te worden door een kafir (ongelovige) of een fasiq (huichelaar), en kan men zien dat zij niet in opstand komen tegen de invoering van kufr systemen. Bovendien kan men zien dat, hoewel ze verlangen naar de terugkeer van de Islamitische heerschappij, ze vasthouden aan nationalistische, plaatselijke en bekrompen gezichtspunten. En hoewel ze Amerika, Groot-Brittannië en Rusland afschilderen als hun vijand, kan men zien dat ze hulp vragen aan deze landen, vriendschap sluiten met hen en zich tot hen wenden voor de oplossing van hun problemen. En hoewel ze ook vinden dat de gelovigen hun broeders zijn houden ze toch fanatiek vast aan hun ras en land. Dus de Arabier is loyaal aan het Arabisch nationalisme en de Turk aan het Turks nationalisme, is de Iraniër trouw aan Iran en de Irakees aan Irak, de Syriër aan Syrië en de Egyptenaar aan Egypte, enzovoort, zelfs al is dit in strijd met Islam. En hoewel ze beweren in de Islamitische wetten te geloven roepen ze aan de andere kant om democratie, vrijheden, de soevereiniteit van het volk, socialisme en andere denkbeelden die volkomen in tegenspraak zijn met de Islamitische wetten. Bovendien is het systeem van overheid, het economisch systeem, het onderwijssysteem, het buitenlands beleid en de normen en regels die op hen van toepassing zijn kufr systemen en kufr normen en regels, in alle landen van Islam. In het licht van al deze feiten is de samenleving in ieder moslim land een niet-islamitische samenleving.


Uit dit alles blijkt dat moslims in moslim landen feitelijk in een niet-Islamitische samenleving leven in niet-Islamitische landen, anders dan Dar al-Islam. Ook maakt dit duidelijk dat nu de Khilafah Staat is vernietigd en Islam niet meer in het dagelijks leven, de samenleving en de staat in de praktijk wordt gebracht, het voor de moslims van essentieel belang is weer de Khilafah te stichten en een Khalifah te benoemen voor de moslims om ervoor te zorgen dat Islam weer wordt nageleefd in het dagelijks leven, de samenleving en de staat. Aan de Khalifah wordt de belofte gedaan dat er naar hem geluisterd zal worden en dat men hem zal gehoorzamen, op voorwaarde dat hij de mensen volgens het Boek van Allah (swt) en de sunnah van Zijn Profeet (vzmh) bestuurt en dat de kufr wetgeving en de kufr systemen worden vernietigd en door de Islamitische wetten en systemen worden vervangen. Enkel op deze manier worden de moslim landen weer Dar al-Islam, worden de samenlevingen in moslim landen weer een Islamitische samenleving, worden de moslim landen in de Khilafah Staat verenigd en wordt de rest van de wereld door verkondiging en Jihad de boodschap van Islam gebracht.





De Zaak van essentieel Belang

De vraag wat van essentieel belang is voor moslims wordt beantwoord door en afgeleid uit de religieuze regelgeving, welke moslims de verplichting oplegt volgens de Islamitische wetgeving te werken aan de toepassing van deze wetten in het dagelijks leven, de staat en de samenleving. Allah (swt) zegt:


"En wat de Boodschapper u ook moge geven, neemt het en wat Hij u ook verbiedt, onthoudt u daarvan" [59:7]


Het woord "hetgeen" in deze versregel is niet gespecificeerd en het behelst daarmee een algemeen toepasbare verplichting te aanvaarden wat door de Profeet (vzmh) wordt opgelegd en te onthouden van wat door de Profeet (vzmh) is verboden. Allah (swt) heeft ook gezegd:


"En bestuur hen aan de hand van hetgeen door Allah is geopenbaard en geef niet toe aan hun wensen en wees op uw hoede want zij zouden u kunnen verleiden of doen afwijken van hetgeen u door Allah is geopenbaard" [5:49]


Allah (swt) heeft ook gezegd:


"Degenen die niet regeren aan de hand van hetgeen door Allah is geopenbaard, zijn de ongelovigen" [5:44]


Dus eenieder die niet regeert volgens hetgeen door Allah (swt) is geopenbaard is een ongelovige omdat het woord "hetgeen" in deze versregel opnieuw niet gespecificeerd is en dus alles omvat wat door Allah (swt) is geopenbaard. Daarmee blijkt uit deze versregels dat het een verplichting is te regeren volgens hetgeen door Allah is geopenbaard en aangezien dit tegenwoordig in geen enkel moslimland van toepassing is, is het voor moslims van essentieel belang dat Islam in het dagelijks leven, de staat en de samenleving weer in acht wordt genomen en wordt nageleefd.


In Islam is bepaald dat de maatstaf die geldt voor deze essentiële kwestie de maatstaf van leven of dood is. In een hadith van Auf bin Malik is overgeleverd dat de Profeet (vzmh) het volgende heeft gezegd: "Er zullen Amirs zijn, van wie u een aantal zult herkennen aan de hand van hetgeen ze doen, en andere zullen door u niet worden herkend. Degene die een hekel aan hen heeft wordt door zichzelf van de zonde genezen, en degene die hen afwijst zal veilig zijn, maar degene die het met hen eens is en hen volgt zal niet veilig zijn. " En aan de Profeet (vzmh) werd de volgende vraag gesteld: "Oh, Profeet van Allah. Moeten wij hen niet de oorlog verklaren?" Hij (vzmh) zei: "Nee, niet zolang ze met u de gebeden verrichten." En Bukhari heeft verteld over Ubada ibn As-Samet, die heeft overgeleverd. "We zijn door de Profeet (vzmh) geroepen, en dus hebben we de plechtige belofte gedaan dat we zullen luisteren en gehoorzamen bij al onze bezigheden, onze gevoelens van afkeer, onze moeilijkheden, onze voorspoed, en bij alles wat ons dierbaar is, en dat over het gezag (van Islam) niet wordt getwist met het volk, tenzij er duidelijk sprake is van kufr waarvoor Allah's woorden het bewijs vormen". Tabarani heeft dit "openlijke kufr" genoemd.


Hoewel in de hadith wordt gesproken over het verrichten van het gebed wordt in feite het ten uitvoer brengen van Islam bedoelt. Hetgeen begrepen dient te worden wanneer de Profeet (vzmh) spreekt over "het verrichten van het gebed", hetgeen begrepen is door de sahabe, is toepassen van Islam in haar volledigheid. De "duidelijke kufr" waarover wordt gesproken in de hadith van Ubada ibn As-Samet slaat op de duidelijke kufr in handelingen van de heerser(s), oftewel regeren volgens de wetten van de kufr.


De betekenis van beide hadith is dat de strijd moet worden aangebonden tegen de heersers die de regels van de Islam niet toepassen en de Islamitische gebruiken niet toepassen, en dat wij tegen hen moeten vechten als er kufr wetten worden toegepast weerstand moeten bieden aan hun gezag als zij duidelijke kufr laten zien. Als hen de oorlog wordt verklaard houdt dit in dat de strijd met hen aangaan wordt om hen uit de regering te zetten en om de Islamitische regelgeving weer ingevoerd te krijgen. Deze hadith tonen duidelijk aan dat van regeren met Islam en het voorkomen van regeren volgens kufr wetten voor de moslims van essentieel belang is.


Beste broeders en zusters,


Als gevolg van de grote onrust in de samenleving nemen kracht en vitaliteit langzaam toe binnen de natie (ummah). Het gevolg hiervan is dat algemeen een collectief verbond gevoeld wordt tussen de individuele personen binnen de ummah. Dit gevoel leidt tot een intellectueel proces waardoor er een discussie ontstaat over de redenen en oorzaken van de onrust, met de bedoeling te komen tot een oplossing van het probleem. De intellectuele beschouwing betreft zowel het verleden, de huidige en de toekomstige situatie, als ook de geschiedenis van andere volken en naties en de wijze waarop de renaissance daar plaats gevonden heeft Hierbij wordt bijzondere aandacht gegeven aan mogelijke overeenkomsten en verschillen zodat de geest via deze analyse en studie naar de oplossing en het antwoord op de ervaren problemen wordt geloodst.


Wat de moslims betreft, die hebben aan het begin van deze eeuw de meest ernstige gebeurtenis meegemaakt die hun bestaan op zijn grondvesten heeft doen schudden, die hun landen heeft verdeeld, een eind heeft gemaakt aan hun eenheid en hun Khilafah Staat heeft verwoest. Hierdoor is hun levenskracht kapot gemaakt en wordt Islam niet langer in het dagelijks leven, de staat en de samenleving nageleefd. Het gevolg van dit alles was dat de Khilafah Staat werd opgedeeld in landen en regimes die zich, in eerste instantie, onderwierpen aan rechtstreeks bestuur van de ongelovige staten. Later werden zij bestuurd door de marionetten die door de ongelovige staten werden ingefluisterd. Dit had onder andere tot gevolg dat de kufr systemen en kufr regelgeving in alle moslim landen tot wet werden verheven en in praktijk werden gebracht.


Op deze ernstige gebeurtenis volgde nog een gebeurtenis, waarbij de ongelovige landen en hun agenten (de heersers van de Arabische landen) hebben samengespannen en het land van Palestina hebben gestolen om daar de staat Israël te vestigen. Deze twee gebeurtenissen hebben grote invloed gehad op de ziel van de moslims en dus zijn zij zich voor hun redding gaan inzetten. Als gevolg hiervan zijn er veel Islamitische en niet-Islamitische bewegingen opgericht om deze reddende taak te vervullen, maar zij konden de moslims niet redden van de voortvloeisels en gevolgen van deze twee afschuwelijke gebeurtenissen.


Na de tweede gebeurtenis werd de Hizb ut-Tahrir in het leven geroepen, omdat sommige moslims zich stoorden aan de situatie waarin de moslims terecht waren gekomen. Zij begonnen het bestaan van de Islamitische ummah te bestuderen, zowel in het heden als in het verleden. Zij hebben ook de gebeurtenissen bestudeerd die zich binnen de ummah hebben voorgedaan, de gebeurtenissen waaraan het bloot had gestaan, datgene wat hiervan terechtgekomen was en de oorzaken voor dat alles. Zij hebben het bestaan van moslims en het bestaan van de samenleving in de moslim landen bestudeerd, de relatie van de ummah in deze landen met de heersers en de relatie van deze heersers met de ummah. Ze hebben bestudeerd wat deze heersers de ummah hebben opgelegd met betrekking tot systemen en wetten en ze hebben tevens de ideeën en gevoelens bestudeerd die bestaan bij het merendeel van de moslims in de samenleving.


Uiteindelijk hebben ze dit alles vergeleken met de regels van Islam, na nauwgezet deze regels te hebben bestudeerd en het wezen ervan te hebben begrepen. Zij hebben de bewegingen bestudeerd die opgericht waren om de moslimse verlossing te brengen, of zij nu gebaseerd waren op Islam of op iets anders dan de Islam. Deze hele studie leverde een duidelijk, gedetailleerd en uitgekristalliseerd idee op; het is op basis van dit idee dat Hizb ut-Tahrir werd opgericht.


Hizb ut-Tahrir heeft uit deze studie geconcludeerd dat het voor de Islamitische ummah van essentieel belang is dat de naleving van Islam in het dagelijkse leven, de staat en de samenleving weer in acht wordt genomen, en dat de boodschap van Islam door verkondiging en Jihad aan de wereld wordt gebracht.


Op grond van deze conclusie heeft Hizb ut-Tahrir haar doelstelling omschreven als het hervatten van de Islamitische levenswijze en het steunen van de Islamitische da'awah. Daarmee is de partij met de ummah aan het werk gegaan om dat doel te bereiken.





Realisatie van de Islamitische Levenswijze

Met het hervatten van de Islamitische levenswijze wordt bedoeld dat de moslims weer moeten handelen naar de regels van Islam. Of het nu gaat om geloofsbelijdenis, godsdienst uitoefening, moraal, handelsovereenkomst, regeringssysteem, economie, sociaal systeem, onderwijs of buitenlands beleid ten aanzien van andere naties en staten, het is van het grootste belang dat moslim landen Dar al-Islam worden en dat de samenleving in deze landen verandert in een Islamitische samenleving.


De Islamitische levenswijze kan alleen weer worden hervat door het wederoprichten van de Khilafah en het benoemen van een Khalifah voor moslims, die de plechtige gelofte (bai'a) om te luisteren naar en te gehoorzamen aan het Boek van Allah (swt) en de sunnah (tradities) van Zijn Profeet (vzmh) zou moeten afleggen. Hizb ut-Tahrir is er, door deze studie, in geslaagd te vast te stellen wat van essentieel belang is voor moslims en is er zodoende in geslaagd haar doel vast te stellen, het doel dat bereikt moet worden. Hierdoor was men ook in staat te begrijpen volgens welke methode te werk moet worden gegaan teneinde het doel te bereiken. Dit wordt ingegeven door de handelingen die de Profeet (vzmh) heeft verricht vanaf het moment dat Allah (swt) hem als boodschapper had gestuurd tot het moment dat de oprichting van de Islamitische Staat in Al-Madina tot stand was gebracht.


Deze strijd, de hervatting van de Islamitische levenswijze, moet door een groep gemeenschappelijk ondernomen worden. Het mag niet de strijd van een individu zijn, onder andere omdat het niet mogelijk is het doel te bereiken door middel van een individuele strijd. Ongeacht de verhevenheid van het idee of de geest van het individu, hij dient binnen een groep te werken. Daarom zijn de verrichtingen om te komen tot wederoprichting van de Khilafah en de terugkeer van de heerschappij van Allah (swt) een gezamenlijke onderneming, en daarom dient het te gebeuren binnen een partij of groep. Dit werk binnen een groep moet politiek van aard zijn en mag alleen maar politiek van aard zijn, omdat de stichting van de Khilafah en de benoeming van een Khalifah een politieke activiteit is. En omdat regeren volgens hetgeen door Allah (swt) is geopenbaard een politieke activiteit is, kan het dus alleen maar een politieke activiteit zijn.


Niet politieke organisaties

De organisaties die opgericht zijn geworden en zich bezig houden met niet-politieke activiteiten hebben geen relatie met de zaak die voor moslims van essentieel belang is en zijn om die reden niet in staat het doel te bereiken dat de moslims voor ogen (moeten) hebben en waar zij aan moeten werken, zijnde het stichten van de Khilafah en de wederinvoering van de regelgeving gebaseerd op hetgeen door Allah (swt) is geopenbaard. Voorbeelden van dergelijke organisaties zijn:


A. De organisaties die zijn opgericht voor activiteiten op het gebied van welzijn, zoals voor het bouwen van scholen en ziekenhuizen, voor hulp aan de armen, weeskinderen en andere behoeftigen. Hoewel moslims door Islam worden aangespoord zich in te zetten voor deze welzijnsactiviteiten hebben zulke activiteiten geen relatie met de zaak voor moslims van essentieel belang. Bovendien zal door deze activiteiten niet het doel worden bereikt dat door moslims moet worden bereikt en waar zij zich voor moeten inzetten. Degenen die zich met deze activiteiten bezighouden worden afgeleid van de opdracht te werken aan het herstel van de heerschappij van Allah (swt). Buiten dit, deze welzijnsactiviteiten moeten beschouwd worden als onderdeel van de voortdurende zorg voor het volk en in Islam is dit een taak en verantwoordelijkheid van de staat, niet een plicht voor groeperingen of individuele personen. Tijdelijke welzijnsactiviteiten worden niet gezien als onderdeel van de permanente zorg voor het volk en dus zijn ze gegrond en gebiedt de religieuze regelgeving individuen ze uit te voeren. Maar ook dit heeft geen relatie met de voor moslims essentiële zaak.


B. De organisaties die zijn opgericht voor het verrichten van da'awah met betrekking tot de aanbidding en trouw aan de sunnah (mandoubs), die de mensen oproepen tot aanbidding te komen (ibadat) en de sunnah in acht te nemen. Weliswaar is dit iets wat door Islam wordt (aan)bevolen, omdat het deel uitmaakt van Islam en deel uitmaakt van de deugdzaamheid die moslims volgens Allah (swt) zouden moeten wensen, Allah (swt) heeft gezegd:


"Laat er onder u een groep zijn die oproept tot deugdzaamheid, al-m'arouf oplegt en al-munkar verbiedt" [3:104]


, maar het oproepen tot deugdzaamheid en het in acht nemen van de sunnah (mandoubs) is onderdeel van Islam en de oproep zou moeten zijn dat men moet handelen in totale overeenstemming met Islam; of het nu gaat om geloofsbelijdenis, godsdienstoefening, moraal, handelsovereenkomst, regeringssysteem, economie, sociaal systeem, onderwijs, buitenlands beleid of de overige goddelijke regels. Als de activiteit zich beperkt tot het verrichten van da'awa voor de godsdienstoefeningen en het in acht nemen van de sunnah (mandoubs) is er geen sprake van werken aan de voor moslims essentiële kwestie en hiermee zou niet het doel worden bereikt waaraan moslims moeten werken en dat zij moeten bereiken. Vergelijkbaar met deze organisaties zijn de organisaties die zijn opgericht om serieuze aandacht te geven aan de overleveringen van de Profeet (vzmh), en ze nauwkeurig bekijken.


Door de tijd en aandacht die aan dit soort activiteiten en vergelijkbare zaken wordt besteed, wordt de opgerichte groepering afgehouden van het noodzakelijke werk dat de moslims door Allah (swt) als plicht is opgedragen. Dit werk is het beëindigen van de kufr regelgeving en het opnieuw in acht nemen van de regels van Islam in het dagelijks leven, de samenleving en de staat.


C. De organisaties die zijn opgericht om, of betrokken zijn bij het schrijven en publiceren vani Islamitische boeken, en die schrijven en publiceren over de Islamitische cultuur, of zich bezig houden met prediken en de mensen de weg wijzen naar de waarheid. Deze zijn allemaal nobele activiteiten, maar het is niet de manier om de voor moslims essentiële kwestie op te lossen. En het is ook niet de manier om de Khilafah op te richten en Islam terug te brengen in de werkelijkheid van het dagelijks leven, de staat en de samenleving. Als de ideeën waarnaar gehandeld moet worden geen politieke ideeën zijn en in de werkelijkheid van het dagelijks leven geen plaats krijgen, dan blijven het theoretische ideeën die in de boeken en in de gedachten van de mensen blijven opgeslagen. We weten allemaal dat de Islamitische bibliotheek vol staat met honderdduizenden waardevolle Islamitische boeken over de Islamitische cultuur maar zij zijn niet in beweging. Als de ideeën dus geen politiek perspectief hebben omdat er niet mee wordt gewerkt en ze in het dagelijks leven geen plaats hebben blijven het starre ideeën en gebeurt er niets mee. We zien duidelijk dat aan de universiteiten die zich gespecialiseerd hebben in het onderwijzen van Islam en de cultuur van Islam, zoals Al-Azhar, Az-Zaytoona, An-Najaf en andere, Islam als theoretisch en academisch vak wordt gedoceerd en niet als iets dat vanuit praktisch perspectief moet worden bestudeerd teneinde in de praktijk te worden gebracht. Ieder jaar studeren er duizenden wetenschappers af aan deze universiteiten maar het zijn feitelijk slechts bewegende boeken omdat zij Islam enkel vanuit theoretisch perspectief hebben bestudeerd en niet als iets dat bestudeerd moet worden omdat ernaar gehandeld moet worden en iets dat moet worden overgedragen en een plaats moet krijgen in de werkelijkheid van het dagelijks leven, de staat en de samenleving. Zodoende is het ook niet vreemd te merken dat voor deze afgestudeerden de goddelijke regels en de maatstaf van Islam, de halal en de haram, niet het uitgangspunt vormen voor hun zienswijze op het leven, niet het uitgangspunt voor hun daden zijn en niet het uitgangspunt zijn voor hun mening over kleine en grote gebeurtenissen in het leven.


D. De verenigingen en organisaties die werken aan het opleggen van al-m'arouf (het goede gedrag) en al-munkar (de onfatsoenlijkheid) verbieden. Dit maakt weliswaar deel uit van de plicht die de moslims door Allah is opgelegd, want Allah (swt) zegt:


"Laat er onder u een groep zijn die oproept tot deugdzaamheid, al-m'arouf oplegt en al-munkar verbiedt" [3:l04]


, maar het opleggen van al-m'arouf en het verbieden van al-munkar is iets waartoe moslims onder alle omstandigheden verplicht zijn, of het nu wel of niet om een Khilafah staat gaat, en of de Islamitische regelgeving nu wel of niet door de regering wordt toegepast. Zowel het opleggen van al-m'arouf en het verbieden van al-munkar bestond reeds in de tijd van de Profeet (vzmh) en daarna ten tijde van de Khulafaa die de juiste weg bewandelden, en de andere Khulafaa die volgden, en dit zal blijven bestaan tot in lengte der dagen. Maar het is niet de juiste manier om de Khilafah op te richten en Islam terug te brengen in het dagelijks leven, de staat en de samenleving. Echter, het maakt wel deel uit van het werk dat gedaan moet worden om de Islamitische levenswijze weer op te kunnen pakken, omdat het ook inhoudt dat de heersers zich aan die opdracht houden en hen wordt opgedragen zich te houden aan al-m'arouf en zich te onthouden van al-munkar. Het werk om te komen tot het hervatten van de Islamitische levenswijze houdt echter meer in dan het opleggen van al-m'arouf en het verbieden van al-munkar.


Hier willen we nu ieders aandacht vestigen op het feit dat er verschil bestaat tussen bezig zijn met het opleggen van al-m'arouf en het verbieden van al-munkar, en het bezig zijn met het laten verdwijnen van al-munkar. Het opleggen van al-m'arouf en het verbieden van al-munkar blijft slechts beperkt tot woorden, maar het uit de weg ruimen van al-munkar is niet alleen maar een kwestie van woorden. Dit mag ook door middel van fysieke inspanning. Dit valt af te leiden uit hetgeen door de Profeet (vzmh) is verklaard en dat door Muslim van Abu Said al Khudari is overgeleverd. De Profeet heeft hierbij het volgende gezegd: "Wie een al-munkar waarneemt moet zijn handen gebruiken om het te veranderen. Als hij dat niet kan moet hij zijn stem gebruiken. Als hij dat niet kan moet hij zijn hart gebruiken, en dit is de zwakste vorm van iman." Afhankelijk van de manieren waarop een eind aan de al-munkar gemaakt kan worden mag er door individuele personen fysiek geweld worden gebruikt, zoals de woorden van de hadith al aangeven. Maar, of er door individuen geweld mag worden gebruikt om een eind te maken aan al-munkar hangt tevens af van de vraag of het mogelijk is er een eind aan te maken, zoals uit de woorden van de hadith blijkt. Verder mag dit enkel op voorwaarde dat dit geen ernstige ordeverstoring (fitna) tot gevolg heeft, of tot moord of wapengebruik leidt. Dit is van belang waar individuele personen zich bezig houden met het uit de weg ruimen van al-munkar. Dit punt heeft geen relatie met hetgeen wordt ondernomen om de Khilafah te stichten en Islam weer in te voeren in het dagelijks leven, de staat en de samenleving. De hadith waarin staat dat de handen mogen worden gebruikt is niet van toepassing op de heerser. Dit is omdat de hadith moslims verplicht de heerser te gehoorzamen, zelfs als deze onjuist heeft gehandeld of de ummah de rechten heeft ontnomen, tenzij hij opdracht geeft tot zonde. Andere hadith verbieden ook dat de wapens tegen hem worden opgenomen tenzij hij duidelijke kufr (kufr buah) ten toon spreidt. Muslim heeft gesproken over Nafi'a over Ibn Umar betreffende de volgende uitspraak van de Profeet (vzmh): "Moslims zijn verplicht te luisteren en gehoorzaam te zijn ongeacht of het om iets gaat wat hij goed (of: prettig) vindt of wat hij niet goed (of: prettig) vindt, tenzij hem de opdracht tot ongehoorzaamheid (m'asiyah) wordt gegeven." M'asiyah betekent zonde. Als hem iets wordt opgedragen met m'asiyah bestaat de plicht om te luisteren en te gehoorzamen niet. En Al Bukhari heeft overgeleverd van Ibn Abbas dat hij zei: "De Profeet (vzmh) heeft het volgende gezegd: "Als iets wat uw Amir doet u niet bevalt, moet u uw geduld bewaren, omdat een ieder die zich aan het gezag van zijn Amir onttrekt, al is het slechts een bandbreedte, en dan sterft, de dood van Jahaliya (onwetendheid) zal sterven." En Al Bukhari heeft van Abdullah overgeleverd dat hij heeft gezegd dat de Profeet (vzmh) heeft gezegd: "U zult na mij egoisme meemaken en dingen die verboden zijn." Zij zeiden: "Wat beveelt u ons te doen, Oh Profeet van Allah?" Hij (vzmh) zei: "Geef hen hun recht, en vraag Allah u uw recht te geven." Ondanks het feit dat de Profeet (vzmh) moslims de opdracht heeft gegeven de heersers te gehoorzamen, zelfs als zij het volk hun rechten ontnemen, heeft hij moslims ook de verplichting opgelegd hen op hun taak te wijzen en hun bezigheden te verbieden door hen tegen te spreken en hen op hardvochtige wijze mondeling aan te vallen, omdat moslims toestemming hebben zich ervan te verzekeren dat de heerser zijn plicht nakomt. Zij moeten hem de verboden zaken ontzeggen. Umm-Salamah heeft gezegd dat de Profeet (vzmh) heeft gezegd: "Er zullen Amirs zijn, van wie u een aantal zult herkennen aan de hand van hetgeen ze doen, en andere zullen door u worden afgewezen. Degene die een hekel aan hen heeft wordt van de zonde genezen, en degene die hen afwijst zal veilig zijn, maar degene die het met hen eens is en hen volgt (zal niet veilig zijn)." Dus hij die een hekel heeft aan al-munkar moet het veranderen en wie niet in staat is het te veranderen - maar het in zijn hart afwijst - zal vrij zijn van zonde. Hij die instemt met wat er wordt gedaan en hen volgt in hun verrichtingen is niet vrij van zonde en zal niet veilig zijn. De Profeet (vzmh) heeft verder gezegd: "De grootste martelaar is Hamza en de man die klaarstond om de onrechtvaardige Imam raad te geven en door hem werd gedood." En hij (vzmh) zei: "De beste Jihad is de waarheid die tegen een onrechtvaardige heerser wordt gesproken." Door de Shari'ah is het gebruik van fysieke kracht tegen de heerser en het gebruik van wapens om tegen hem te vechten als hij zich schuldig zou maken aan al-munkar verboden behalve ingeval sprake is van een heerser die zich duidelijk schuldig maakt aan kufr, wat wil zeggen indien hij rechtspreekt volgens de kufr regelgeving of als hij zwijgt over de kufr overheersing in het landen. In dat geval dient er tegen hem te worden gestreden en moeten de wapens tegen hem worden opgenomen. Zijn gezag moet worden bevochten totdat hij zich onthoudt van het gebruik van de kufr regelgeving. Als hij dat niet zou doen worden de wapens tegen hem opgenomen en wordt er tegen hem gestreden met de bedoeling een einde te maken aan zijn macht, met de bedoeling de goddelijke regelgeving terug te brengen en toe te passen. In de hadith verteld door Umm-Salamah wordt gezegd: "Oh, Profeet van Allah, moeten wij dan niet tegen hen strijden? Hij (vzmh) zei: "Nee, niet zo lang zij bidden." In een andere hadith werd gezegd: "Vechten wij dan niet tegen hen? Hij (vzmh) zei: "Nee, niet zo lang zij bidden." En in de hadith van Auf ibn Malik wordt gezegd: "Oh, Profeet van Allah. Nemen wij de wapens niet tegen hen op? Hij (vzmh) zei: "Nee, niet zo lang zij het gebed verrichten in uw midden." Het instellen van het gebed in deze context wil zeggen het instellen van de regels van Islam. Hoewel het gebed deel uitmaakt van Islam wordt met het gebed in de hadith de Islamitische regelgeving bedoeld. En Ubadah ibn As-Samet zegt: "En wij mogen het gezag van het volk niet aanvechten tenzij er duidelijke kufr wordt geconstateerd zoals dat door Allah wordt aangetoond." Tabarani heeft gezegd: "Openlijke kufr". En in de vertelling van Ahmed wordt gezegd: "Tenzij u bemerkt dat hij u duidelijke zondige (Ithm) opdrachten geeft". Al deze hadith tonen aan dat er een plicht bestaat om de wapens op te nemen tegen de heerser en tegen hem te strijden als hij er duidelijk sprake is van kufr zoals Allah (swt) dat heeft laten zien, oftewel als hij volgens kufr regelgeving zou regeren. Maar de wapens kunnen alleen worden opgenomen tegen de heerser en zijn gezag kan alleen maar worden betwist als het zeer waarschijnlijk is dat de heerser kan worden afgezet, omdat in de hadith die het gebruik van lichamelijk geweld toestaat om een einde te maken aan al-munkar het gebruik van geweld afhangt van de vraag of dit mogelijkerwijs al-munkar beëindigt. Daarom staat er in de hadith: "als dit niet kan, moet het door mondelinge overreding gebeuren." Maar als het niet kan is men niet verplicht de wapens op te nemen en tegen de heerser te vechten; dan is het beter om voorbereidingen te treffen voor het moment dat de macht wordt overgenomen en is het beter dat men zich verzekert van de hulp van degenen die aan de macht zijn. En als dit dan eenmaal is geregeld moeten de wapens tegen de heerser worden opgenomen en moet de strijd met hem worden aangegaan.


Maar de verplichting om de wapens tegen de heerser op te nemen en tegen hem te vechten ingeval er sprake is van duidelijke kufr, is alleen van toepassing als het land een Dar al-Islam is waarin de Islamitische regelgeving is ingevoerd en waarin de heerser vervolgens openlijke kufr ten toon spreidt. Dit is gebaseerd op hetgeen de hadith van Ubada ibn As-Samet en Al Tarabani verklaart: "Tenzij er sprake is van duidelijke kufr" en "tenzij u openlijke kufr bemerkt." Gesproken wordt over de situatie waarin dit gedrag nog nooit eerder opgevallen was en waar Islam dus al eerder ten uitvoer was gebracht maar de heerser in plaats van die Islamitische regelgeving plotseling openlijke en duidelijke kufr regelgeving toepast. Maar als het land een kufr land was en de Islamitische regelgeving niet was ingevoerd zou er aan het bewind van de heerser die de moslims bestuurt een einde moeten worden gemaakt door het toepassen de methode van Nusrah, oftewel door het verzekeren van steun. Dit namelijk is de methode die door de Profeet (vzmh) toegepast is bij de stichting van de Islamitische Staat en de invoering van de Islamitische regelgeving.


E. De groeperingen en organisaties die opgericht zijn met het doel op te roepen tot goede zeden teneinde de maatschappij te hervormen. De oproep tot goede zeden heeft betrekking op de oproep tot deugdzaamheid, waartoe alle moslims volgens Allah (swt) moeten oproepen, maar deze oproep tot goede zeden roept eigenlijk op tot handelen in overeenstemming met slechts een deel van de Islamitische regelgeving terwijl de oproep zou moeten gelden voor de totale Islamitische regelgeving. En, er zou moeten worden opgeroepen tot de invoering van de Islamitische regelgeving in het dagelijks leven, de staat en de samenleving. Deze oproep richt zich dan ook voornamelijk op de individuele godsdienstregels die in het bijzonder voor het individu gelden en niet zozeer op de algemene regelgeving die betrekking heeft op de gemeenschap binnen de staat, het dagelijks leven en de samenleving. Deze oproep tot zedelijkheid leidt niet tot een hervorming van de maatschappij en ook niet tot de renaissance van de ummah. Dit komt omdat hervorming van de maatschappij inhoudt dat de ideeën en gevoelens die deze samenleving beheersen worden hervormd, evenals het (maatschappelijk) systeem dat voor die samenleving geldt. Uiteindelijk dienen namelijk de heersende publieke opvattingen in de samenleving te worden hervormd. Dit is omdat de samenleving uit individuen bestaat tezamen met gevoelens en systemen, en een hervorming van het totaal (de samenleving) kan alleen tot stand komen als de afzonderlijke elementen worden hervormd. Dus hervorming van het individu moet gebeuren door het hervormen van de ideeën en gevoelens van het individu, en door hervorming van het maatschappelijk systeem dat zijn leven regelt. Bovendien leidt de oproep tot zedelijkheid ook niet tot de renaissance van de ummah, omdat enkel de intellectuele verheffing leidt tot de renaissance. Als we naar Europa en Amerika kijken zien we dat er sprake is van renaissance. Maar we kunnen tevens zien dat deze renaissance niet juist is omdat de juiste renaissance de intellectuele verheffing is die gebaseerd is op de juiste religie. Dus, hoewel er sprake is van renaissance in Europa en Amerika verkeren zij ethisch gezien in staat van verval en leven zij in een samenleving die overeenkomt met een samenleving waarin het vee en de dieren leven.


Door het oproepen tot zedelijkheid wordt de voor moslims essentiële kwestie niet opgelost en het is ook geen manier om het doel te bereiken waar de moslims in opdracht van Allah aan moeten werken, de oprichting van de Khilafah en zorgen voor de hernieuwde naleving van Islam in het dagelijks leven, de staat en de samenleving, en het brengen van deze boodschap naar de wereld door middel van da'awah en Jihad. Om de voor moslims essentiële zaak te kunnen oplossen en om het doel waar zij naar streven te kunnen bereiken dient de Khilafah te worden opgericht teneinde de Islamitische wetgeving van toepassing te laten zijn en in de praktijk te kunnen brengen in het dagelijks leven, de staat en de samenleving, en teneinde de boodschap van de Islam door da'awa en Jihad aan de wereld te kunnen brengen. Omdat dit hun taak is hebben moslims de plicht om politieke organisaties op te richten die hun grondslag vinden in de Islamitische gedachte en die politiek werk verrichten en daardoor werken aan de oprichting van de Khilafah en het weer terugbrengen van de heerschappij van Allah (swt). Dit is de reden achter de oprichting van Hizb ut-Tahrir, nadat men had begrepen wat essentieel is met betrekking tot de moslims en men zich had gerealiseerd welk doel de moslims moeten realiseren.




Hizb ut-Tahrir

Hizb ut-Tahrir is een politieke partij die de ideologie van Islam als uitgangspunt heeft. De partij houdt zich bezig met politieke activiteiten en het uitgangspunt van de partij is de Islamitische ideologie. De partij werkt met en temidden van de ummah, teneinde te bereiken dat algemeen weer als essentieel wordt gezien dat de Islamitische ideologie weer wordt nageleefd in het dagelijks leven, de staat en de samenleving, met als uiteindelijk resultaat de oprichting van de Khilafah en de terugkeer naar de heerschappij van Allah (swt).


Hizb ut-Tahrir is een politieke organisatie die is opgericht op Islamitische grondslag. Het is geen godsdienstige of priesterlijke organisatie en het is ook geen academisch theoretische of educatieve organisatie. Het is ook geen organisatie die zich bezighoudt met welzijnswerk. De Islamitische gedachte waarop de partij is gebaseerd wordt belichaamd in de individuen die deel uitmaken van de partij, en het is ook deze Islamitische gedachte die aan de ummah wordt verkondigd met de bedoeling dat er in overeenstemming met deze geachte wordt gehandeld, en met de bedoeling deze gedachte samen met de partij uit te dragen teneinde te komen tot naleving van de Islamitische gedachte in de werkelijkheid van het dagelijks leven, de staat en de samenleving. Deze Islamitische gedachte vormt de ziel van het partij lichaam, het is de kern van de partij, het geheim van het bestaan van de partij en het vormt de band tussen de afzonderlijke individuele leden van de partij.


Het doel van Hizb ut-Tahrir is ervoor te zorgen dat moslims de Islamitische levenswijze weer oppakken en dat zij de Islamitische da'awa uitdragen en bereiken dat het doel wat voor moslims van essentieel belang is wordt gerealiseerd. Hervatting van de Islamitische levenswijze houdt in dat moslims terug moeten keren naar de Islamitische manier van leven in het land van Islam, in een Islamitische samenleving waarin de Islamitische ideeën en gevoelens overheersen en waarin de Islamitische systemen en wetten ten uitvoer worden gebracht, zodat alle maatschappelijke aangelegenheden plaatsvinden in overeenstemming met de religieuze regelgeving, waarbij de heersende mening in de samenleving de halal en de haram is. Dit zou een afspiegeling zijn van de Islamitische staat die de Khilafah is, waar de moslims een Khalifah benoemen en zweren dat zij naar hem zullen luisteren en hem zullen gehoorzamen, op voorwaarde dat hij hen regeert aan de hand van het Boek van Allah (swt) en de overleveringen van zijn boodschapper (vzmh), en op voorwaarde dat hij de boodschap van Islam uitdraagt aan de wereld door middel van da'awah en Jihad. De partij heeft zich ten doel gesteld toe te zien op een juiste renaissance van de ummah op basis het verlichte idee dat op haar beurt weer is gebaseerd op de Islamitische 'aqeedah (geloofsovertuiging). De partij probeert de vroegere glorie en macht van de Islamitische Staat te herstellen, zodat het initiatief wordt weggehaald bij de andere staten, naties en volkeren, en probeert te bewerkstelligen dat de Islamitische Staat weer de eerste staat van de wereld wordt zoals dat ook in het verleden het geval was toen de Islamitische Staat voor de wereld zorgde en de zaken van de wereld behartigde met inachtneming van de Islamitische wetgeving.


De partij stelt zich ook ten doel de boodschap van Islam uit te dragen aan de wereld en de ummah aan te voeren in de strijd tegen kufr en tegen de kufr systemen en ideeën, totdat Islam over de hele wereld verspreid is. De functie van Hizb ut-Tahrir is het uitdragen van de boodschap van Islam om een eind te maken aan de corrupte samenleving die tegenwoordig de overhand heeft in de moslim landen en om de samenleving te veranderen in een Islamitische samenleving. Dit gebeurt door het veranderen van het niet-Islamitische denken van de huidige maatschappij in Islamitisch denken, zodat dit de algemeen geldende opvatting wordt onder het volk en het ingeburgerde denkbeelden worden, als gevolg waarvan men wel gedwongen wordt ze in de praktijk te brengen en dienovereenkomstig te handelen. Bovendien heeft Hizb ut-Tahrir tot taak genomen de niet-Islamitische gevoelens van de huidige maatschappij te veranderen in Islamitische gevoelens die alleen goedkeuren wat Allah (swt) en Zijn boodschapper (vzmh) behagen en alles afwijzen wat de woede van Allah (swt) en Zijn boodschapper (vzmh) opwekt. En Hizb ut-Tahrir heeft tot taak genomen de niet-Islamitische relaties die in de huidige maatschappij bestaan te veranderen in Islamitische relaties die volgens de regels en oplossingen van Islam ten uitvoer worden gebracht.


Deze activiteiten van de partij zijn politieke activiteiten, omdat de partij door middel van deze activiteiten toeziet op de aangelegenheden die het volk aangaan en de partij doet dit in overeenstemming met de religieuze regelgeving en oplossingen van Islam. Dit is omdat politiek toeziet op de belangen van het volk door middel van de regels en oplossingen, in dit geval die van Islam. Al deze politieke activiteiten waar de partij zich mee bezig houdt richten zich op het cultiveren van de ummah aan de hand van de Islamitische cultuur, zodat Islam als model dient en de ummah wordt gelouterd van verdorven geloofsovertuigingen, verkeerde gedachten en verkeerde denkbeelden; en ook van de gevolgen van kufr gedachtes en denkbeelden. De politieke activiteiten richten zich ook op de intellectuele strijd, die tot uitdrukking wordt gebracht in de strijd tegen kufr ideeën en systemen en ook in de strijd tegen verkeerde gedachten en verkeerde denkbeelden, door hun valsheid en onjuistheid te laten zien en de aandacht hierop te vestigen, en door de Islamitische regels die in dit opzicht gelden onder de aandacht te brengen. De politieke activiteiten van de partij richten zich ook op de politieke strijd, die duidelijk waarneembaar is in de strijd tegen de ongelovige staten die invloed hebben op de moslim landen. Het is de bedoeling de ummah tegen hun overheersing te beschermen en te bevrijden van hun invloed, en hun intellectuele, opvoedkundige, politieke en militaire wortels uit te roeien; en bovendien moeten hun systemen in de diverse moslim landen worden vernietigd. Deze politieke strijd richt zich ook op de strijd die wordt aangegaan met de heersers in de Islamitische wereld (met inbegrip van de Arabische wereld), om hun daden van verraad en samenzweringen tegen de ummah bekend te maken en te onthullen, waarbij zij op hun plicht worden gewezen en worden aangespoord zich inzetten om te veranderen vanwege de zelfgenoegzaamheid die ze hebben getoond bij het vervullen van hun plicht ten aanzien van de ummah en bij het behartigen van de zaken van de ummah, en omdat ze de Islamitische wetgeving hebben verloochend, en omdat ze de kufr wetgeving hebben toegepast.


Dus alle activiteiten van de partij zijn politiek van aard, niet opvoedkundig. Het is geen school en ook niet bedoeld voor prediking of begeleiding. Het zijn politieke activiteiten waarbij men te werk moet gaan volgens de bestaande denkbeelden van Islam en de Islamitische regelgeving en oplossingen, waarbij het uitgangspunt is dat die tot wet moeten worden verheven in het dagelijks leven, de staat en de samenleving. De partij draagt Islam uit met de bedoeling dat Islam wordt ingevoerd zodat de Islamitische geloofsovertuiging de grondslag vormt voor de staat en uitgangspunt is voor de grondwet en de verschillende regels en wetten. Hizb ut-Tahrir vond het niet voldoende slechts een algemene partij te zijn met de Islamitische denkbeelden als uitgangspunt, maar de partij wil zich na bestudering, discussie en overpeinzing meer gaan richten op:


Het bestaan van de ummah en de positie die ze had bereikt;
De werkelijkheid van het leven van de Profeet (vzmh);
De werkelijkheid van het leven van de rechtgeleide Khulafa en het leven van de Tabi'een (de volgelingen);
De methode en wijze waarop de Profeet (vzmh) zijn da'awah uitdroeg nadat hij profeet was geworden totdat hij de Staat in Al-Madinah had gevestigd, en hoe hij daarna in Al-Madinah te werk was gegaan.

Bovendien heeft de partij het Boek van Allah (swt) geraadpleegd en de tradities van Zijn boodschapper (vzmh), en heeft de partij nagegaan wat deze twee bronnen als richtlijn gaven met betrekking tot andere bronnen zoals de heersende opvatting over de Sahaba (ijma'a us-Sahaba) en analogie (qiyas). Ze heeft zich op de hoogte gesteld van de denkbeelden van de Sahaba (de metgezellen van de Profeet (vzmh)en hun volgelingen, en de denkbeelden van de Mujtahid Imams. Na dit alles heeft Hizb ut-Tahrir gedetailleerde ideeën, denkbeelden, en regels opgesteld en aangenomen die betrekking hebben op de Islamitische gedachte en betrekking hebben op de wijze waarop de Islamitische ideeën moeten worden verwezenlijkt. Dit zijn allemaal Islamitische ideeën en niets anders dan dit; er is niets bij dat niet Islamitisch is of dat door iets niet-Islamitisch beïnvloed is, het zijn zuiver Islamitische ideeën. Ze zijn zuiver gebaseerd op de Usool (bronnen) van Islam en wat daar geschreven staat. De partij heeft deze denkbeelden aangenomen vanwege het krachtige bewijs voor hun waarheid en vanwege de eigen ijtihad en opvatting. De partij is daarom van mening dat al haar ideeën en denkbeelden de juiste zijn, hoewel de mogelijkheid bestaat dat men het niet bij het rechte eind heeft (zoals de geleerden altijd zeggen). De partij heeft uit deze ideeën, denkbeelden en regels datgene aangenomen wat zij dacht dat nodig was voor een politieke partij. Om als partij een politieke partij te kunnen zijn, moet de partij de details van de ideeën en werkwijze goedkeuren. Datgene is goedgekeurd wat nodig is om verder te kunnen op de weg van hervatting van de Islamitische levenswijze en op de weg van de overdracht van de Islamitische da'awah door middel van de oprichting van de Khilafah en de benoeming van een Khalifah; en wel op zodanige wijze dat deze ideeën, regels en denkbeelden laten zien dat Islam een ideologie voor het leven is waarbij ook de 'aqeedah (geloofsovertuiging) hoort en de systemen die alle menselijke problemen van het leven behandelen. Op deze manier is de partij een bijzondere partij geworden. Deze ideeën en regels vormen de band die de individuele leden van de partij bindt en hierdoor wordt de eenheid van de partijstructuur gehandhaafd, alsmede de eenheid van de ideeën van de partij, zodat uiteindelijk de partij de ummah kan verenigen tot één in deze ideeën, denkbeelden en regels. Aangezien de partij van mening is dat het goede denkbeelden zijn, zou het goed zijn als de ummah deze ideeën en denkbeelden als de eigen ideeën en denkbeelden zou aanvaarden, om ze vervolgens samen met de partij over te dragen aan de werkelijkheid van het dagelijks leven, de staat en de samenleving.


Uiteindelijk is het hierdoor dat het mogelijk is gebleken dat deze ideeën, denkbeelden en regels bekend zijn geworden als de ideeën van de partij in de gehele Islamitische wereld, met inbegrip van de Arabische wereld, en in al de andere landen ter wereld. De partij heeft al de ideeën, denkbeelden en regels die door haar zijn aangenomen samengebracht in de vele boeken en brochures die door de partij worden uitgegeven en onder de mensen worden verspreid.


De werkwijze van Hizb ut-Tahrir om verandering te bewerkstelligen

De partij Hizb ut-Tahrir houdt zich strikt aan de goddelijke regels waar het de werkwijze betreft die gehanteerd wordt om de verandering te realiseren met als doel de herinvoering van de Khilafah, de terugkeer van de heerschappij van Allah (swt), de verkondiging van de boodschap van Islam aan de wereld, en de manier waarop de da'awah wordt gepresenteerd. Met betrekking tot deze zaken volgt de partij het voorbeeld van de Profeet (vzmh) en gaat te werk zoals hij bezig was met de vestiging van de Staat en zoals hij (vzmh) de religieuze regels die van belang zijn voor de staat en de samenleving toepaste en de da'awah uitdroeg. De reden hiervoor is dat Allah (swt) moslims de plicht heeft opgelegd de goddelijke regels te volgen. En hij heeft hen de plicht opgelegd het voorbeeld van de Profeet (vzmh) te volgen en alles te aanvaarden dat hij (vzmh) namens zijn Heer liet weten. Allah (swt) zegt:


"Voorwaar, de Boodschapper van Allah is een goed voorbeeld voor iedereen die Allah en de laatste dag zoekt en veel over Allah spreekt." [33:2l]


En Allah (swt) heeft gezegd:


"Zeg hen: volg mij als u in Allah gelooft, en Allah zal u liefhebben en uw zonden vergeven" [3:31]

En Allah (swt) heeft gezegd:


"En wat de Boodschapper u ook moge geven, neemt het en wat Hij u ook verbiedt, onthoudt u daarvan" [59:7]


Er zijn nog vele ander versregels waarin wordt aangegeven dat het een plicht is om de Profeet (vzmh) te volgen en dat men zich hem als voorbeeld moet nemen. Hoewel de partij zich ervan bewust is dat de Profeet (vzmh) eraan werkte de ongelovigen tot Islam te roepen terwijl zij vandaag de dag bezig is de da'awah uit te dragen aan moslims om hen aan te moedigen zich in te zetten voor de regels van Islam en samen met haar te werken aan de terugkeer van de heerschappij van Allah (swt); realiseert ze zich ook dat, jammer genoeg, de moslim landen niet als Dar al-Islam kunnen worden beschouwd en dat de maatschappij waarin de moslims leven geen Islamitische samenleving is. Als gevolg hiervan richt de partij haar activiteiten op het veranderen van Islamitische landen in Dar al-Islam en het veranderen van de samenleving in de Islamitische landen in een Islamitische samenleving. Dit is exact de wijze waarop de Profeet (vzmh) te werk is gegaan bij de verandering van Makkah in Dar al-Islam, door de Jahiliya samenleving in Makkah, en later in andere landen, te veranderen in een Islamitische samenleving.


Op grond van dit alles heeft de partij aangaande haar werkwijze en aangaande de wijze waarop de da'awah tot Islam wordt uitgedragen, de volgende richtlijnen vastgesteld:


1. De partij draagt de boodschap van Islam uit in reactie op het volgende gezegde van Allah (swt):


"Laat er onder u een groep zijn die oproept tot deugdzaamheid, al-m'arouf oplegt en al-munkar verbiedt" [3:l04]


De partij onderwerpt zich ook aan de goddelijke regels van Allah (swt), welke de moslims verplichten (fard) te werken en te handelen volgens de regels van Islam en deze regels uit te dragen zodat ze worden toegepast en in de praktijk worden gebracht in het dagelijks leven, de staat en de samenleving. De partij heeft niet simpelweg omdat het haar plicht is de belofte gedaan te zullen oproepen tot Islam, maar met als doel de wederoprichting van de Khilafah en de terugkeer van de heerschappij van Allah (swt).

2. De partij legt zichzelf beperkingen op door de toepassing van de religieuze regels als de enige basis voor al haar activiteiten en bezigheden. Deze regels vormen het uitgangspunt waarop de partij haar denkbeelden baseert over de diverse ideologieën, gedachtes, denkbeelden, voorvallen en gebeurtenissen. De halal en haram wordt gerespecteerd als maatstaf voor al haar activiteiten en bezigheden. En de partij gelooft dat, zonder enige uitzondering, Islam de heerschappij toekomt. Als gevolg daarvan gaat de partij openlijk, moedig, duidelijk en uitdagend de strijd aan met alles wat in tegenspraak is met Islam. Of het nu gaat om andere godsdiensten, ideologieën, geloofsovertuigingen, denkbeelden, visies, systemen, gewoonten en tradities. Zelfs als dit inhoudt dat de partij zich blootstelt aan de woede van de mensen die deze denkbeelden aanhangen, en zelfs als diemensen besluiten de strijd aan te binden met de partij. Dus als het op Islam aankomt zal de partij niemand naar de mond praten en de partij zal degenen met een niet-Islamitische geloofsovertuiging, godsdienst, ideologie en denkbeelden niet zeggen daarbij te blijven, maar de partij zal hen vragen die overtuiging te verlaten omdat het kufr is en Islam te aanvaarden omdat dat de enige juiste ideologie is. Dus de partij beschouwt al de godsdiensten buiten Islam, zoals de Joodse leer en het Christendom, en al de ideologieën zoals het communisme, het socialisme en het kapitalisme als kufr godsdiensten en kufr ideologieën. En de partij is van mening dat de Joden en Christenen kuffar zijn, en dat wie in het kapitalisme, het socialisme of communisme gelooft een kafïr is. De partij is van mening dat de oproep tot nationalisme, patriottisme, provincialisme of sektarisme allemaal door Islam verboden zijn. De partij is ook van mening dat het haram is partijen op te richten die oproepen tot kapitalisme, socialisme, secularisme, communisme, vrijmetselarij, nationalisme, patriottisme of sektarisme of enige andere godsdienst buiten Islam, evenals deelname aan of aansluiting bij welke van deze partijen dan ook. De partij onthoudt zich van vleierij, beleefdheid of loyaliteit ten opzichte van de heersers, hun instellingen of normen, onder het voorwendsel dat dit de partij zou kunnen helpen bij het uitdragen van de da'awah. De reden hiervoor is dat het volstrekt haram is de plicht te vervullen door middel van haram methoden. In plaats daarvan zal de partij elke gelegenheid aangrijpen om hen streng te bekritiseren en de partij beschouwt het regeringssysteem dat zij toepassen als een kufr systeem waar een eind aan moet worden gemaakt en waar de Islamitische regels voor in de plaats moeten komen. Bovendien beschouwt de partij deze heersers als onderdrukkers en huichelaren, omdat zij regeren op basis van kufr regels (ongeloof). De partij beschouwt iedereen die de geschiktheid van Islam ontkent en de onbetwistbare regels loochent als een kafir. De partij zal ook deelname aan het regeringssysteem van de regering afwijzen omdat het gebaseerd is op een kufr bewind en dit is iets dat moslims is verboden. Ook is het voor de partij onacceptabel hen te helpen bij economische, onderwijskundige, sociale of morele hervormingen. De reden hiervoor is dat dit soort dienstverlening een vorm van steun aan de onderdrukkers is en bijdraagt aan het voortbestaan van hun verdorven en kufr systemen. In plaats daarvan probeert de partij hen te verwijderen en een eind te maken aan de kufr systemen die zij de moslims opleggen. Dit teneinde de terugkeer van de ahkam (regels) van Islam te bewerkstelligen, en deze toe te passen en in praktijk te brengen.


3. De partij werkt aan de volledige tenuitvoerbrenging van Islam, zowel met betrekking tot godsdienstoefeningen als handelsovereenkomsten, zedelijke beginselen en systemen. Dit is overeenkomstig hetgeen Allah (swt) heeft gezegd:


"En regeer op basis van hetgeen Allah heeft geopenbaard" [5:49]


En Allah (swt) heeft ook gezegd:


"En wat de Boodschapper u ook moge geven, neemt het en wat Hij u ook verbiedt, onthoudt u daarvan" [59:7]


Het woord 'wat' (ma) dat in beide versregels voorkomt heeft een algemene betekenis en is van toepassing op ieder regel die Allah (swt) heeft geopenbaard en op alles wat de Profeet (vzmh) heeft duidelijk gemaakt. Dus is de verwezenlijking van alles wat door Allah (swt) is geopenbaard en door de Profeet (vzmh) is duidelijk gemaakt een plicht, en er wordt geen onderscheid gemaakt tussen de ene regel en de andere, tussen de ene plicht en de andere, omdat het verplicht is te zorgen voor de verwezenlijking en toepassing van alle regels en plichten. Het is niet toegestaan enkele regels en plichten te verwezenlijken en andere regels en plichten te negeren. Het is ook niet toegestaan ze geleidelijk te verwezenlijken of toe te passen, omdat we de plicht hebben ons te houden aan alle regels en plichten. Daarom moeten zij totaal worden verwezenlijkt. Bovendien is het zo dat, als de werkelijkheid in tegenspraak lijkt met Islam, het niet is toegestaan Islam zo te interpreteren dat het overeenkomt met de werkelijkheid zoals waargenomen, omdat dit een verdraaiing van Islam zou zijn. In plaats hiervan is het onze plicht de werkelijkheid zodanig te veranderen dat de werkelijkheid zich aan de Islam aanpast.


4. De partij heeft bepaald dat de wijze waarop de partij de da'awah uitdraagt uit drie fases bestaat. Deze werkwijze is gebaseerd op de Seerah van de Profeet (vzmh) nadat hij als boodschapper was gestuurd om de Islamitische Staat te vestigen en het land van Kufr te veranderen in het land van Islam, en de Jahiliya samenleving te veranderen in een Islamitische samenleving.


A. De eerste fase: de fase van de indoctrinatie

In deze fase is het van belang dat er individuele personen worden gezocht en gevormd die overtuigd zijn van het idee en de werkwijze van de partij. Dit is noodzakelijk om een groep te kunnen samenstellen en op te richten die de denkbeelden van de partij kan uitdragen.


B. De tweede fase: de fase van interactie met de ummah

In deze fase wordt de ummah gestimuleerd voor Islam te strijden en de da'awah uit te dragen, en wel zo dat de natie werkt aan vestiging van Islam in het dagelijks leven, de samenleving en de staat.


C. De derde fase: de fase van verandering van de staat

In deze fase wordt de regering overgenomen en wordt Islam volledig en totaal ingevoerd, en wordt de boodschap van Islam aan de wereld wordt verkondigd.


De eerste fase wordt gezien als de oprichtingsfase, waarin de kern van de partij al bestaat en de eerste kring gevormd is nadat hen de bedoeling en de werkwijze is uitgelegd. Deze eerste kring is tot stand gekomen door contact op te nemen met individuele personen binnen de ummah en ieder van hen persoonlijk de bedoeling en werkwijze uit te leggen. Wanneer iemand deze uitnodiging heeft aanvaard, mag hij deel nemen aan studie in kringen waar intensief en geconcentreerd wordt gewerkt, zodat hij / zij gevormd wordt door de denkbeelden en regels van Islam die door de partij zijn aangenomen. Door deze studie verkrijgt hij / zij een Islamitische persoonlijkheid die wordt gekarakteriseerd door de Islamitische mentaliteit waardoor hij / zij vanuit het Islamitisch oogpunt kijkt naar denkbeelden, voorvallen en gebeurtenissen, en bovendien daarover zijn / haar mening geeft overeenkomstig de Islamitische maatstaven welke de halal en haram zijn. Hij / zij wordt ook gekenmerkt door een Islamitische geest (of: gevoelens) waardoor hij / zij met Islam kan meedenken, als gevolg waarvan hij / zij instemt met hetgeen Allah (swt) en Zijn Boodschapper (vzmh) behaagt en hij / zij erg boos wordt op en alles afwijst wat de woede van Allah (swt) en Zijn Boodschapper (vzmh) opwekt. Vervolgens begint hij / zij dan met het uitdragen van de da'awah aan het volk nadat hij / zij Islam op zich heeft laten inwerken omdat de studie die in de kringen is gevolgd praktisch en doelgericht is. In andere woorden, het is een studie waarop hij / zij zich in het dagelijks leven zal laten leiden en die hij / zij uitdraagt aan het volk. Wanneer deze persoon dan het juiste niveau van begrip van Islam heeft bereikt zal hij / zij zichzelf als het ware opdringen aan de partij en wensen deel te zijn van de partij en van de partijstructuur. Dit is precies wat de Profeet (vzmh) in de eerste fase van de da'awah heeft gedaan, welke drie jaar heeft geduurd en waarbij hij (vzmh) de mensen individueel opriep tot Islam en hen de boodschap van Allah (swt) overbracht. Degene die de boodschap aanvaardde werd door hem persoonlijk in Islam onderwezen en volgens Islam gevormd. Hij ging met grote zorg te werk en onderwees hen in hetgeen hem van de boodschap van Islam was geopenbaard en declameerde de openbaringen uit de Koran teneinde hen om te vormen in overeenstemming met Islam. De Profeet (vzmh) kwam in deze fase altijd in het geheim bijeen met degenen die in hem geloofden en onderwees hen op geheime locaties. Zij hielden hun erediensten altijd in het geheim totdat het nieuws over Islam bekend werd in Makkah en de mensen erover begonnen te praten en groepen mensen zich aansloten.


In deze oprichtingsfase heeft de partij zich beperkt tot het vormende element, en de aandacht van de partij ging uit naar de opbouw van de kern van de partij, naar de groei van het aantal leden van de partij en naar de intensieve vorming van de individuele personen binnen de kringen. Deze vorming hield in dat de cultuur die de partij had aangenomen intensief werd bestudeerd, totdat de partij in staat was een partijstructuur te samen te stellen die bestond uit mensen die door Islam waren gevormd die de ideeën van de partij aanhingen en bij wie er sprake was van een wisselwerking tussen zichzelf en de ideeën van Islam en die deze ideeën aan de mensen uitdroegen.


Nadat de partij haar structuur had vastgesteld en de samenleving zich bewust werd van het bestaan van de partij, de cultuur en hetgeen waartoe de partij opriep, is de partij aan de tweede fase begonnen. In deze tweede fase ging het om de wisselwerking met de ummah met de bedoeling de ummah te stimuleren volgens Islam te leven en de essentie van Islam uit te dragen. Dit is gebeurd door de mensen op de hoogte te brengen van de Islamitische denkbeelden en regels die de partij heeft aangenomen, zodat men ze als eigen denkbeelden zou gaan beschouwen en men naar die denkbeelden zou gaan handelen en ze zou uitdragen om ze in het dagelijks leven toe te passen, en zodat men zich samen met de partij zou werken aan de wederoprichting van de Khilafah en het benoemen van een Khalifah, met als doel de hervatting van de Islamitische levenswijze en het uitdragen van de Islamitische da'awah in de wereld. Tijdens deze fase is de partij begonnen met het collectief benaderen van de ummah door middel van de volgende activiteiten:


1. De vorming in kringen van individuele personen, met als doel het lichaam van de partij op te bouwen en te komen tot een stijging van het aantal leden door vorming van Islamitische persoonlijkheden die in staat zijn de da'awah uit te dragen en die in staat zijn de arena van de intellectuele strijd en politieke onrust te betreden.


2. De collectieve vorming van de massa door de denkbeelden en regels van Islam uit te dragen door het organiseren van lessen in de moskee, door middel van conferenties, lezingen, door middel van openbare bijeenkomsten, via kranten, boeken en folders. Dit alles met de bedoeling algemene bekendheid aan de ideeën van de partij te geven aan de ummah en zodoende en wisselwerking op gang te brengen en de ummah naar het voorbeeld van Islam te vormen dit vanuit de ummah te laten plaatsvinden, waardoor de. Uiteindelijk zodat de partij in staat zal zijn te bewerkstelligen dat de ummah overgaat tot de wederoprichting van de Khilafah en de terugkeer van de heerschappij van Allah (swt).


3. De intellectuele strijd tegen de kufr geloofsovertuigingen, systemen en denkbeelden, waarbij het onthullen van de onjuistheid van de misleidende geloofsovertuigingen en ideeën en denkbeelden centraal staat, tezamen met de onthulling van hun dwaling en tegenstrijdigheden met Islam, teneinde de ummah ervan te zuiveren.


4. De Politieke Strijd, hetgeen inhoudt:


A. Strijden tegen de imperialistische, ongelovige staten die macht of invloed hebben in moslim landen. Dit houdt ook in dat er gestreden wordt tegen iedere vorm van kolonisatie, zowel intellectueel gezien als politiek gezien, economisch of militair. Het houdt ook in dat plannen met betrekking tot kolonisatie worden onthuld en samenzweringen aan de kaak worden gesteld, teneinde te ummah te redden van de overheersing en de ummah te bevrijden van de invloed van kolonisatie.


B. De strijd aangaan met de heersers in de Arabische en moslim landen door hun daden aan de kaak te stellen, door hen op hun plicht te wijzen en elke keer dat zij de rechten van de moslim ummah verloochenen of deze rechten ontnemen met hen de strijd aan te gaan. Hetzelfde indien zij zorgeloos omgaan met hun verplichtingen tegenover de ummah, of een kwestie met betrekking tot de ummah verwaarlozen, of als zij de regels van Islam tegenspreken. De partij zet zich in om een eind te maken aan hun heerschappij, welke is gebaseerd op de invoering en het in de praktijk brengen van kufr wetgeving en kufr systemen, en de partij zet zich in voor de heerschappij van Islam in plaats daarvan.


5. Opkomen voor de belangen van de ummah en met zorg toezien op de aangelegenheden van de ummah, overeenkomstig de Shari'ah wetgeving. De partij heeft dit alles gedaan door gebruik te maken van de methode die de Profeet (vzmh) heeft gevolgd nadat de woorden van Allah (swt) aan hem waren geopenbaard:


"Verkondig hetgeen u is opgedragen; en keer u af van de Mushrikeen" [15:94]


De Profeet (vzmh) droeg Islam dus openlijk uit en riep de Quraish naar de berg Safa. Hij (vzmh) vertelde hen dat hij een profeet was die door Allah (swt) was gestuurd en vroeg hen in hem te geloven. Toen begon hij met het uitdragen van de da'awah aan groepen personen en aan individuele personen. Hij bestreed de Quraish, hun afgoden, geloofsovertuiging en ideeën door de onwaarheid, de ontaarding en dwaling ervan te laten zien. Hij bekritiseerde die denkbeelden zoals hij ook felle kritiek uitte op alle andere bestaande geloofsovertuigingen en denkbeelden. Tegelijkertijd werden hem versregels uit de Koran geopenbaard die betrekking hadden op deze specifieke zaken. In deze versregels werden al de praktijken van de Qoraish bekritiseerd waaronder hun heffing van rente, het ombrengen van hun pasgeboren dochtertjes, hun zwendelarij met de weegschaal en het plegen van overspel. In de versregels werden ook de leiders van Quraish bekritiseerd waarbij hun voorvaderen en hun verstandelijke vermogens werden beledigd, en hun samenzweringen tegen de Boodschapper van Allah (vzmh) en zijn metgezellen werden uiteengezet. Toen de partij haar denkbeelden begon uit te dragen en zich bekend maakte aan de andere denkbeelden en organisaties en de strijd aanbond met de kafïr staten en hun heersers, deed zij dit op een open, duidelijke en prikkelende manier. De partij was niet vlijend of zoet, deed niet vriendschappelijk of voorkomend en maakte zich geen zorgen over de eigen veiligheid, ongeacht de gevolgen of de situatie. De partij bevocht alles en iedereen die de regels van Islam in twijfel trokken. Hierdoor stelde de partij zich bloot aan de heersers die de partij ernstig benadeelden, en aan de wraakzucht van de andere politieke organisaties en de aanhangers van andere beschouwingen. In sommige gevallen zelfs aan de woede van de ummah. De partij deed dit in navolging van de Boodschapper van Allah (vzmh) omdat hij (vzmh) de boodschap van Islam aan de hele wereld bracht, daarbij openlijk de kufr denkbeelden in alle facetten van het leven in twijfel trok en hij verklaarde de oorlog aan alle volkeren van de wereld zonder op enige wijze rekening te houden met tradities of gewoontes, met godsdienst of geloofsovertuiging, met de heersers of het volk, en hij sloeg alleen acht op de boodschap van Islam.


Hij (vzmh) begon de aanval tegen Quraish door hun goden belachelijk te maken en hen te beledigen, en hij trok hun geloofsovertuiging in twijfel en vervloekte hen. Hij (vzmh) deed dit alles als individu zonder financiële middelen of ondersteuning en zonder wapens, afgezien van zijn diepe iman (geloof) in de boodschap van Islam die hij moest verkondigen. Hoewel de partij vastbesloten was duidelijk, open en strijdbaar te zijn in haar opmars beperkte ze zich tot gebruikmaking van politieke activiteiten en ging ze zich niet te buiten aan fysiek geweld tegen de heersers of tegen degenen die zich verzetten tegen de da'awah, noch tegen degenen die haar onrecht deden. De partij heeft gedaan dit in navolging van de Boodschapper van Allah (vzmh) die zich in Makkah beperkte tot de da'awah en geen lichamelijk geweld heeft gebruikt totdat hij naar Al-Madinah trok. En toen de mensen die hem de tweede gelofte van Al-Aqabah hadden gedaan hem om toestemming vroegen om tegen de mensen van Mina, die Mushrikeen waren, te mogen strijden, antwoordde hij: "Het is ons nog niet geboden te vechten." En Allah (swt) vroeg hem het onrecht en de vervolging geduldig te verdragen net als de vorige boodschappers hadden gedaan. Allah (swt) zei:


"De boodschappers voor u werden niet geloofd en toch bleven zij geduldig nadat hun da'awah was afgewezen en zij verdroegen geduldig het onrecht totdat onze overwinning kwam" [6:34]


En toen de samenleving en de ummah star of onverschillig werden ten opzichte van de partij, heeft de partij haar studie van de seerah van de Profeet (vzmh) opnieuw bezien, om hieruit lering te trekken. De partij is door deze studie tot de volgende conclusies gekomen:


1. Toen Abu Talib (de oom van de Profeet (vzmh)kwam te overlijden werd de samenleving star ten opzichte van de Profeet (vzmh) en ontoegankelijk. In reactie op de dood van Abu Talib werd de Boodschapper (vzmh) veel strenger vervolgd door de Quraish dan het geval zou zijn geweest had Abu Talib nog geleefd. De Boodschapper (vzmh) werd dus minder goed beschermd dan ten tijde van Abu Talib. Om die reden openbaarde Allah (swt) hem dat hij de Arabische stammen om bescherming en steun moest vragen, zodat hij de boodschap van Allah (swt) veilig zou kunnen verkondigen.


Toen Ibn Khatir over de seerah aan het schrijven was, heeft hij over Ali bin Abu Talib het volgende verteld: "Hij (Ali) zei: "Toen Allah (swt) aan Zijn Boodschapper (vzmh) de opdracht gaf naar de Arabische stammen te gaan, ging hij naar Mina in het gezelschap van mijzelf en Abu Bakr, waar wij naar een bijeenkomst van Arabische stammen gingen............."


En Ibn Khathir sprak ook over Ibn Abbas die heeft overgeleverd van Al Abbas (zijn vader) die zei dat de Profeet (vzmh) had gezegd: "Ik krijg geen bescherming van u of uw broer (Hamza bedoelend), kunt u me morgen naar de markt brengen, zodat ik de kampen kan bezoeken waar de Arabische stammen bijeen komen?" Al Abbas heeft hiervan gezegd: "Ik heb ja gezegd: "Dit is Kinda en dit is het beste volk dat uit Jemen op bedevaart is. Dit zijn de kampen van Bani Amir ibn Sa'sa'ah, kies zelf maar welke stam u wilt."" Al Abbas zei dat de Profeet (vzmh) Bani Kinda het eerst heeft benaderd.


2. Toen de Profeet (vzmh) zich wendde tot de stammen, vroeg hij hen te geloven dat hij de Boodschapper van Allah (swt) was, hem te vertrouwen, en hem vervolgens te beschermen, zodat hij de boodschap van Allah (swt) veilig kon verkondigen. In alle geschriften die betrekking hebben op de wijze waarop de Profeet (vzmh) de stammen benaderde staat dat hij altijd om bescherming voor zichzelf en zijn da'awah vroeg.


3. In ruil voor bescherming van de Profeet (vzmh) eisten Bani Kinda en Bani Amir ibn Sa'sa'ah het recht op bestuur en leiderschap na de dood van de Profeet (vzmh). Dit toont duidelijk aan dat zij uit zijn verzoek om bescherming begrepen dat hij een regering wilde vestigen, een politiek geheel, een regeringssysteem om hen te besturen. Om deze reden eisten zij dat de bestuurlijke zeggenschap zouden krijgen na zijn dood.


4. De hulp die de Profeet (vzmh) van het volk van Al-Madinah kreeg aan het eind van de tweede gelofte van Al-Aqabah, en de vestiging van de Staat na aankomst in Medina, toonden duidelijk aan dat de Profeet (vzmh) met de vraag om bescherming en ondersteuning de bedoeling had een Islamitische Staat te stichten teneinde de regels van Islam in de praktijk te verwezenlijken.


5. De partij heeft de situatie opnieuw beoordeeld en is tot de conclusie gekomen dat de vraag om Nusrah (hulp) geen deel uitmaakt van de activiteiten in de eerste fase die voor vorming is bedoeld. Het hoort ook niet thuis in de tweede fase waar het gaat om de wisselwerking, ondanks het feit dat de vraag om Nusrah in de tweede fase plaats had; dit is de fase van de interactie. Het maakt deel uit van de methode die gebruikt moet worden als de samenleving ontoegankelijk en onverschillig wordt ten opzichte van degenen die de da'awa verkondigen en wanneer hen steeds meer onrecht wordt gedaan.


Om deze reden heeft de partij de vraag om Nusrah toegevoegd aan haar activiteiten, en de partij heeft dit eerst gevraagd aan degenen die ook in de positie verkeren om dat te kunnen doen. De partij vraagt om twee redenen de Nusrah:


Ten eerste: ter bescherming van de partij, zodat de partij veilig de da'awah kan verkondigen;


Ten tweede: om aan de macht te komen, zodat de Khilafah kan worden gesticht en de heerschappij van Allah (swt) weer van toepassing kan worden op dagelijks leven, de staat en de samenleving.


Hoewel de partij zich heeft bezig gehouden met het vinden van de Nusrah, bleef zij ook bezig met al de andere gewone activiteiten, waaronder de gerichte vorming in de kringen, de vorming van het publiek en aandacht voor de ummah, zodat het publiek wordt gestimuleerd Islam uit te dragen en bepaalt wat de algemene opvatting moet zijn. Daarnaast de strijd tegen de kolonialistische ongelovige staten, waarbij de plannen en samenzweringen van die landen werd onthuld; de strijd tegen de heersers, en de behartiging van de belangen van de ummah en het toezien op de aangelegenheden van de ummah. De partij zal dit blijven doen en bidt dat Allah (swt) de Islamitische ummah succes, overwinning en triomf zal schenken. Op dat moment zullen de gelovigen waarlijk gelukkig zijn vanwege de overwinning van Allah (swt). Het is dankzij Allah (swt) dat er sprake is van een luisterend oor voor de opvattingen van Islam, hierop is nu de hoop op redding van de ummah gevestigd. En de naam Khilafah is voortdurend op ieders lippen, terwijl dat voorheen niet zo was. Heden ten dage is de stichting van de Khilafah en de terugkeer van de heerschappij van Allah (swt) hetgeen waar iedere moslim op hoopt.

We vragen Allah (swt) ons te leiden en ons kracht te schenken, om steun van de engelen en de oprechte gelovigen, en ons te belonen met Zijn (swt) grote overwinning, en we vragen Hem (swt) om hulp zodat wij de Khilafah kunnen stichten, en een Khalifah kunnen benoemen voor moslims, aan wie wij de belofte zullen doen te luisteren en gehoorzamen, zodat wij volgens het Boek van Allah (swt) worden geregeerd en volgens de Sunnah van Zijn boodschapper (vzmh). En we vragen om de vernietiging van ieder kufr bewind in ieder moslim land, en om vereniging van alle moslims onder de vlag van Khilafah, en om vereniging van alle moslim gebieden in de Khilafah Staat.


Allah (swt) is Alias - Allah (swt) is in staat tot alles wat Hij (swt) wil. Ons laatste gebed (Du'a) is


Alhamdu lillahi Rabbil Al-Amin.
Hizb ut Tahrir.