admin
3 augustus 2007, 21:35
http://www.nrc.nl/multimedia/archive/00183/De_Geert_Wilders_we_183316e.jpg
Eén van de Geert Wilders 'bermmonumenten'.
De kunstenaar Staal maakte ‘bermmonumenten’ voor de politicus Wilders. Die voelde zich bedreigd en deed aangifte. Gisteren stond de kunstenaar voor de rechter.
Rotterdam, 4 aug. Wilde hij met zijn ‘bermmonumenten’ de discussie over kunst aanjagen? Of wilde hij de politicus Geert Wilders bedreigen? Dat was de vraag, vanmiddag in de rechtbank van Rotterdam, waar de kunstenaar Jonas Staal (http://www.jonasstaal.nl/) terecht stond wegens bedreiging en belemmering van de rechtse politicus.
Zo was het gegaan. In april 2005 had Staal een aantal ‘bermmonumenten’ in Rotterdam geplaatst. Een aantal bekenden deed hetzelfde in Den Haag, in Staals opdracht.
De monumenten toonden een foto van Wilders, vaak op een boom. Daaronder lagen witte rozen, knuffelbeesten en waxinelichten – „sommige waren gedoofd”, aldus de officier.
http://www.nrc.nl/multimedia/archive/00183/De_Geert_Wilders_we_183317d.jpg
De monumenten toonden een foto van Wilders, vaak op een boom.
De monumenten waren ingericht „als gedenkplaatsen, als was Wilders als gevolg van geweld of een ongeluk om het leven gekomen”, voerde de officier vanmiddag aan. De politicus zelf, zo zei ze, voelde zich bedreigd. „Ze boezemen mij vrees in”, had hij over de installaties gezegd. In zijn beleving verwezen de monumenten naar „een nabije toekomst, van de dood”.
Wilders werd in die maanden in 2005 meerdere malen met de dood bedreigd, hij woonde op een geheim adres. Het Tweede Kamerlid deed dan ook aangifte: wegens bedreiging en wegens belemmering van zijn functioneren als Tweede Kamerlid.
De anonieme maker van de werken meldde zich begin mei 2005 zelf bij de politie: het was de 27-jarige kunstenaar Jonas Staal. Hij was altijd van plan geweest zich bekend te maken. Alleen, zo legde hij vanmiddag aan de rechters uit, moeten de mensen niet direct weten dat het kunst is, „want dat haalt de scherpte ervan af”.
De werken waren een uiting van de moderne populaire cultuur, waarin politici en anderen de status van een popster krijgen, verklaarde hij. Als voorbeeld noemde hij de verongelukte Britse prinses Diana en de vermoorde politicus Pim Fortuyn. Ook voor hen werden bermmonumenten met bloemen, foto’s en knuffelberen opgericht.
Tegelijk waren de werken bedoeld om een discussie op gang te brengen, over de vraag of kunst kan participeren in de vorming van de publieke opinie. Overigens gaf Staal zelf daar vanmiddag in de rechtbank al antwoord op: „Het is schandalig dat de kunst zich onttrekt aan haar plaats in de samenleving.”
Geenszins, zo benadrukte Staal, was het de bedoeling geweest om Wilders te bedreigen. „Dan is het geen kunstwerk meer.” Wel kon hij zich voorstelen dat Wilders zich bedreigd vóelde - „maar met de interpretatie door derden kan ik me als kunstenaar niet bezig houden”, aldus Staal tegenover de rechters.
Bovendien, was het niet juist Wilders die individuele burgers stimuleerde hun mening te verkondigen? „Dan moet hij ook accepteren dat daar een reactie op komt.” De rechter vatte die redenering als volgt samen: „U bedoelt, hoge bomen vangen veel wind?”
Was Staal tevreden over zijn actie, vroeg diezelfde rechter zich af. Tevreden? Mwah. Eerder was hij gefascineerd. Over de hoeveelheid publiek, belangstelling en debat die hij had getrokken. Voor hem lagen honderd uitdraaien van weblogs en websites waar aan zijn actie werd gerefereerd.
De reclassering (Staal werd opgepakt na de aangiftes) concludeerde dat hij „eigenzinnig ideeën over kunst” heeft. De kans op recidive acht ze niet groot. Dat betekent overigens niet dat Wilders van de kunstenaar af is. Sterker, Staal noemde de politicus gisteren zijn „muze”.
De officier van justitie eiste een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van twee jaar. Ze eiste ook een werkstraf van 240 uur. De rechtbank doet op 17 augustus uitspraak.
Eén van de Geert Wilders 'bermmonumenten'.
De kunstenaar Staal maakte ‘bermmonumenten’ voor de politicus Wilders. Die voelde zich bedreigd en deed aangifte. Gisteren stond de kunstenaar voor de rechter.
Rotterdam, 4 aug. Wilde hij met zijn ‘bermmonumenten’ de discussie over kunst aanjagen? Of wilde hij de politicus Geert Wilders bedreigen? Dat was de vraag, vanmiddag in de rechtbank van Rotterdam, waar de kunstenaar Jonas Staal (http://www.jonasstaal.nl/) terecht stond wegens bedreiging en belemmering van de rechtse politicus.
Zo was het gegaan. In april 2005 had Staal een aantal ‘bermmonumenten’ in Rotterdam geplaatst. Een aantal bekenden deed hetzelfde in Den Haag, in Staals opdracht.
De monumenten toonden een foto van Wilders, vaak op een boom. Daaronder lagen witte rozen, knuffelbeesten en waxinelichten – „sommige waren gedoofd”, aldus de officier.
http://www.nrc.nl/multimedia/archive/00183/De_Geert_Wilders_we_183317d.jpg
De monumenten toonden een foto van Wilders, vaak op een boom.
De monumenten waren ingericht „als gedenkplaatsen, als was Wilders als gevolg van geweld of een ongeluk om het leven gekomen”, voerde de officier vanmiddag aan. De politicus zelf, zo zei ze, voelde zich bedreigd. „Ze boezemen mij vrees in”, had hij over de installaties gezegd. In zijn beleving verwezen de monumenten naar „een nabije toekomst, van de dood”.
Wilders werd in die maanden in 2005 meerdere malen met de dood bedreigd, hij woonde op een geheim adres. Het Tweede Kamerlid deed dan ook aangifte: wegens bedreiging en wegens belemmering van zijn functioneren als Tweede Kamerlid.
De anonieme maker van de werken meldde zich begin mei 2005 zelf bij de politie: het was de 27-jarige kunstenaar Jonas Staal. Hij was altijd van plan geweest zich bekend te maken. Alleen, zo legde hij vanmiddag aan de rechters uit, moeten de mensen niet direct weten dat het kunst is, „want dat haalt de scherpte ervan af”.
De werken waren een uiting van de moderne populaire cultuur, waarin politici en anderen de status van een popster krijgen, verklaarde hij. Als voorbeeld noemde hij de verongelukte Britse prinses Diana en de vermoorde politicus Pim Fortuyn. Ook voor hen werden bermmonumenten met bloemen, foto’s en knuffelberen opgericht.
Tegelijk waren de werken bedoeld om een discussie op gang te brengen, over de vraag of kunst kan participeren in de vorming van de publieke opinie. Overigens gaf Staal zelf daar vanmiddag in de rechtbank al antwoord op: „Het is schandalig dat de kunst zich onttrekt aan haar plaats in de samenleving.”
Geenszins, zo benadrukte Staal, was het de bedoeling geweest om Wilders te bedreigen. „Dan is het geen kunstwerk meer.” Wel kon hij zich voorstelen dat Wilders zich bedreigd vóelde - „maar met de interpretatie door derden kan ik me als kunstenaar niet bezig houden”, aldus Staal tegenover de rechters.
Bovendien, was het niet juist Wilders die individuele burgers stimuleerde hun mening te verkondigen? „Dan moet hij ook accepteren dat daar een reactie op komt.” De rechter vatte die redenering als volgt samen: „U bedoelt, hoge bomen vangen veel wind?”
Was Staal tevreden over zijn actie, vroeg diezelfde rechter zich af. Tevreden? Mwah. Eerder was hij gefascineerd. Over de hoeveelheid publiek, belangstelling en debat die hij had getrokken. Voor hem lagen honderd uitdraaien van weblogs en websites waar aan zijn actie werd gerefereerd.
De reclassering (Staal werd opgepakt na de aangiftes) concludeerde dat hij „eigenzinnig ideeën over kunst” heeft. De kans op recidive acht ze niet groot. Dat betekent overigens niet dat Wilders van de kunstenaar af is. Sterker, Staal noemde de politicus gisteren zijn „muze”.
De officier van justitie eiste een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van twee jaar. Ze eiste ook een werkstraf van 240 uur. De rechtbank doet op 17 augustus uitspraak.