admin
2 september 2007, 11:27
Wilders en het door hem bepleite Koranverbod. Enkele kanttekeningen.
http://www.hetvrijevolk.com/files/diversen2/geloofhetofanders.jpg
Leo Kupers 18 augustus 2007
Enkele aspecten van het op 8 augustus door PVV-leider Geert Wilders bepleite verbod op de Koran zijn mijns inziens nog onbesproken gebleven.
Zelf ben ik tegen het verbieden van welk boek dan ook, tegen alle censuur. Je kunt je politieke tegenstander dan met open vizier tegemoet treden - althans dat zou moeten kunnen.
Wellicht had Wilders in de opiniepeilingen (nog) meer voordeel kunnen behalen als hij zich beperkt zou hebben tot een vergelijking met Mein Kampf of de nazi's. Daar zijn best wel wat boompjes over op te zetten. En dan niet alleen de oproepen tot dood aan anders- of niet-gelovigen of de kwalificaties aangaande onder meer joden en homosexuelen. Veel nazi-bonzen stonden sympathiek tegenover de islam. Zo had Reichsführer, SS- en Gestapoleider Heinrich Himmler een koran op zijn nachtkastje liggen. Hij betreurde de overwinning van het christendom op de islam in Europa. De bezieling van de islam paste volgens hem prima bij die van de SS. Tienduizenden moslims afkomstig uit diverse landen (onder meer uit Bosnië, Albanië, Servië en uit veroverde Sovjet-gebieden als de Krim en Tsjetsjenië) dienden in speciale islamistische SS-divisies (o.a. Handschar, Kama, Skanderbeg, Arabische Legion, etc.). Ook bestonden er zoals bekend nauwe banden tussen de grootmoefti van Jerusalem en Adolf Hitler. Mein Kampf is in Turkije (nog? een seculiere staat met een overwegend islamitische bevolking) een bestseller. Tegen zou je misschien kunnen werpen dat Hitler van honden hield en dat dit in de ogen van de moslims een onrein dier is.
Met het christendom hadden de nazi's evenwel helemaal niets. Dat was volgens Hitler een enorme ramp. Hij ontwikkelde een soort eigen cultus, geïnspireerd door Richard Wagners Parsifal en met veel verwijzingen naar het Germaanse godenspectrum. Van het christendom wilde hij op termijn helemaal af.
Als Geert Wilders zich beperkt zou hebben tot een vergelijking tussen nazisme en islam en niet voor een verbod van de Koran zou hebben gepleit, dan hadden zijn tegenstanders zich in elk geval in veel meer bochten moeten wringen om zich van hem te kunnen distantiëren. Wat betreft de verwijten aangaande Wilders' pleidooi moet de kanttekening worden gemaakt dat veel critici de nodige boter op hun hoofd hebben. Tot de dood van Pim Fortuyn vormden het nazidom, de holocaust en de Tweede Wereldoorlog vanaf de jaren zeventig de meetlat waarlangs de politiek-correcte goegemeente elke opvatting legde. Opinies die niet met de hunne strookten werden met een dergelijk stempel gebrandmerkt en vervolgens van de agenda afgevoerd. Fortuyn was hier tijdens zijn verkiezingscampagne zelf het slachtoffer van. Zijn kordate optreden gevolgd door zijn gewelddadige dood maakten hier een einde aan: de Tweede Wereldoorlog was ijkpunt af. Wilders slaat nu dus terug met de middelen die veel van zijn politieke tegenstanders jarenlang gehanteerd hebben. De PVV-leider met een nazi vergelijken is bovendien extra moeilijk, gezien de uitstekende banden die Wilders met Israël onderhoudt en zijn zeer positieve houding ten opzichte van dit land en het jodendom.
Tot slot de 'radicalisering' van Wilders. Als oorzaken noemen analytici zijn isolement ten gevolge van de bedreigingen en het electoraal willen scoren. Een belangrijke oorzaak wordt mijns inziens vergeten. Als onvrede onder grote delen van de bevolking stelselmatig genegeerd wordt door de overheid werkt dat vanzelf radicalisering in de hand, zeker ook bij de politieke woordvoerders van deze onvrede. Begin jaren negentig was het Frits Bolkestein die wees op de integratieproblemen in dit land. Zijn opvolger in deze heette aanvang 21ste eeuw Pim Fortuyn, die daarnaast nog wees op de ontstane wachtlijsten en de bureaucratie in de zorg, de veiligheid op straat/misdaad, de verspilling van subsidies, de uitverkoop aan Europa en de kloof tussen de bevolking en de politieke elite. Voor het eerst vond de bevolking een spreekbuis voor haar frustraties.
De aanpak van deze problemen liet echter na Fortuyns dood sterk te wensen over. Enkele maatregelen aangaande immigratie/integratie werden onder Balkenende II genomen, andere gedwarsboomd. Alleen aan de wachtlijsten werd daadwerkelijk iets gedaan; de bureaucratie in de zorg tiert echter nog welig. Onder Balkenende IV zijn de grenzen weer open gegooid, de totale uitverkoop aan Europa is slechts een kwestie van tijd, straatterreur viert nog immer hoogtij en dit CDA-PvdA-CU kabinet is een meester in het uitdelen van subsidies. Heel veel mensen hebben nog steeds het gevoel niet serieus te worden genomen en alleen nodig te zijn als stemvee bij verkiezingen. Vertrouwd wordt het volk niet: de burgemeester mag niet worden gekozen en referenda zijn eveneens weer taboe na de voor de poltieke elite onwelgevallige uitkomst van de volksraadpleging over de Europese grondwet. De ‘honderd dagen tournee’ van het kabinet langs de bevolking zal alleen de subsidiestromen naar allerlei bevriende verenigingen, stichtingen en clubjes nog verder doen exploderen. 'Jan met de Pet' heeft er helemaal niets aan. Politici met een duidelijke visie ontbreken net als in 2002. Het establishment is vooral bang om maar niemand voor het hoofd te stoten. Premier Balkenende heeft de lessen van het Paars II debacle compleet uit zijn geheugen verbannen.
De belangrijkste nieuwe vertolker van de maatschappelijke onvrede heet Geert Wilders. Diens standpunten worden inderdaad steeds harder, maar dat is niet verwonderlijk. Pim Fortuyn zei tegen zijn critici: "wees blij dat ík het ben" die de onvrede vertegenwoordigt en niet iemand anders. Maar doe dan ook wat aan de problemen. Fortuyn werd vermoord en met veel van zijn kritiek is weinig gedaan. Wilders is minder intellectueel, minder veelzijdig, niet charismatisch, niet humoristisch en harder. Wel beschikt hij net als Fortuyn over een goed politiek instinct, een duidelijke visie en over een zeldzame menselijke eigenschap: persoonlijke moed. Dat verklaart mede zijn groeiende aanhang. Als er niets tegen de onvrede wordt gedaan of Wilders onverhoopt vermoord zou worden, dan wordt het allemaal nóg harder en onaangenamer. Om Pim Fortuyn te parafraseren: wees blij dat het Wilders is, die uiting geeft aan de maatschappelijke onvrede.
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=4227&titel=Wilders_en_het_door_hem_bepleite_Koranverbod ._Enkele_kanttekeningen.
http://www.hetvrijevolk.com/files/diversen2/geloofhetofanders.jpg
Leo Kupers 18 augustus 2007
Enkele aspecten van het op 8 augustus door PVV-leider Geert Wilders bepleite verbod op de Koran zijn mijns inziens nog onbesproken gebleven.
Zelf ben ik tegen het verbieden van welk boek dan ook, tegen alle censuur. Je kunt je politieke tegenstander dan met open vizier tegemoet treden - althans dat zou moeten kunnen.
Wellicht had Wilders in de opiniepeilingen (nog) meer voordeel kunnen behalen als hij zich beperkt zou hebben tot een vergelijking met Mein Kampf of de nazi's. Daar zijn best wel wat boompjes over op te zetten. En dan niet alleen de oproepen tot dood aan anders- of niet-gelovigen of de kwalificaties aangaande onder meer joden en homosexuelen. Veel nazi-bonzen stonden sympathiek tegenover de islam. Zo had Reichsführer, SS- en Gestapoleider Heinrich Himmler een koran op zijn nachtkastje liggen. Hij betreurde de overwinning van het christendom op de islam in Europa. De bezieling van de islam paste volgens hem prima bij die van de SS. Tienduizenden moslims afkomstig uit diverse landen (onder meer uit Bosnië, Albanië, Servië en uit veroverde Sovjet-gebieden als de Krim en Tsjetsjenië) dienden in speciale islamistische SS-divisies (o.a. Handschar, Kama, Skanderbeg, Arabische Legion, etc.). Ook bestonden er zoals bekend nauwe banden tussen de grootmoefti van Jerusalem en Adolf Hitler. Mein Kampf is in Turkije (nog? een seculiere staat met een overwegend islamitische bevolking) een bestseller. Tegen zou je misschien kunnen werpen dat Hitler van honden hield en dat dit in de ogen van de moslims een onrein dier is.
Met het christendom hadden de nazi's evenwel helemaal niets. Dat was volgens Hitler een enorme ramp. Hij ontwikkelde een soort eigen cultus, geïnspireerd door Richard Wagners Parsifal en met veel verwijzingen naar het Germaanse godenspectrum. Van het christendom wilde hij op termijn helemaal af.
Als Geert Wilders zich beperkt zou hebben tot een vergelijking tussen nazisme en islam en niet voor een verbod van de Koran zou hebben gepleit, dan hadden zijn tegenstanders zich in elk geval in veel meer bochten moeten wringen om zich van hem te kunnen distantiëren. Wat betreft de verwijten aangaande Wilders' pleidooi moet de kanttekening worden gemaakt dat veel critici de nodige boter op hun hoofd hebben. Tot de dood van Pim Fortuyn vormden het nazidom, de holocaust en de Tweede Wereldoorlog vanaf de jaren zeventig de meetlat waarlangs de politiek-correcte goegemeente elke opvatting legde. Opinies die niet met de hunne strookten werden met een dergelijk stempel gebrandmerkt en vervolgens van de agenda afgevoerd. Fortuyn was hier tijdens zijn verkiezingscampagne zelf het slachtoffer van. Zijn kordate optreden gevolgd door zijn gewelddadige dood maakten hier een einde aan: de Tweede Wereldoorlog was ijkpunt af. Wilders slaat nu dus terug met de middelen die veel van zijn politieke tegenstanders jarenlang gehanteerd hebben. De PVV-leider met een nazi vergelijken is bovendien extra moeilijk, gezien de uitstekende banden die Wilders met Israël onderhoudt en zijn zeer positieve houding ten opzichte van dit land en het jodendom.
Tot slot de 'radicalisering' van Wilders. Als oorzaken noemen analytici zijn isolement ten gevolge van de bedreigingen en het electoraal willen scoren. Een belangrijke oorzaak wordt mijns inziens vergeten. Als onvrede onder grote delen van de bevolking stelselmatig genegeerd wordt door de overheid werkt dat vanzelf radicalisering in de hand, zeker ook bij de politieke woordvoerders van deze onvrede. Begin jaren negentig was het Frits Bolkestein die wees op de integratieproblemen in dit land. Zijn opvolger in deze heette aanvang 21ste eeuw Pim Fortuyn, die daarnaast nog wees op de ontstane wachtlijsten en de bureaucratie in de zorg, de veiligheid op straat/misdaad, de verspilling van subsidies, de uitverkoop aan Europa en de kloof tussen de bevolking en de politieke elite. Voor het eerst vond de bevolking een spreekbuis voor haar frustraties.
De aanpak van deze problemen liet echter na Fortuyns dood sterk te wensen over. Enkele maatregelen aangaande immigratie/integratie werden onder Balkenende II genomen, andere gedwarsboomd. Alleen aan de wachtlijsten werd daadwerkelijk iets gedaan; de bureaucratie in de zorg tiert echter nog welig. Onder Balkenende IV zijn de grenzen weer open gegooid, de totale uitverkoop aan Europa is slechts een kwestie van tijd, straatterreur viert nog immer hoogtij en dit CDA-PvdA-CU kabinet is een meester in het uitdelen van subsidies. Heel veel mensen hebben nog steeds het gevoel niet serieus te worden genomen en alleen nodig te zijn als stemvee bij verkiezingen. Vertrouwd wordt het volk niet: de burgemeester mag niet worden gekozen en referenda zijn eveneens weer taboe na de voor de poltieke elite onwelgevallige uitkomst van de volksraadpleging over de Europese grondwet. De ‘honderd dagen tournee’ van het kabinet langs de bevolking zal alleen de subsidiestromen naar allerlei bevriende verenigingen, stichtingen en clubjes nog verder doen exploderen. 'Jan met de Pet' heeft er helemaal niets aan. Politici met een duidelijke visie ontbreken net als in 2002. Het establishment is vooral bang om maar niemand voor het hoofd te stoten. Premier Balkenende heeft de lessen van het Paars II debacle compleet uit zijn geheugen verbannen.
De belangrijkste nieuwe vertolker van de maatschappelijke onvrede heet Geert Wilders. Diens standpunten worden inderdaad steeds harder, maar dat is niet verwonderlijk. Pim Fortuyn zei tegen zijn critici: "wees blij dat ík het ben" die de onvrede vertegenwoordigt en niet iemand anders. Maar doe dan ook wat aan de problemen. Fortuyn werd vermoord en met veel van zijn kritiek is weinig gedaan. Wilders is minder intellectueel, minder veelzijdig, niet charismatisch, niet humoristisch en harder. Wel beschikt hij net als Fortuyn over een goed politiek instinct, een duidelijke visie en over een zeldzame menselijke eigenschap: persoonlijke moed. Dat verklaart mede zijn groeiende aanhang. Als er niets tegen de onvrede wordt gedaan of Wilders onverhoopt vermoord zou worden, dan wordt het allemaal nóg harder en onaangenamer. Om Pim Fortuyn te parafraseren: wees blij dat het Wilders is, die uiting geeft aan de maatschappelijke onvrede.
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=4227&titel=Wilders_en_het_door_hem_bepleite_Koranverbod ._Enkele_kanttekeningen.