admin
11 september 2007, 12:03
Delay meant death on 9/11
By Martha T. Moore and Dennis Cauchon, USA TODAY
The right reaction was panic. To survive the terrorist attacks on the World Trade Center, the right thing to do was to follow instinct, not procedure. Don't wait to find out what is happening. Don't go back for your briefcase. Don't heed announcements that the building is safe. Don't take the stairs; take the elevator.
http://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifhttp://images.usatoday.com/news/sept11/2002-09-02-wtc-plane.jpghttp://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifA jet airliner is shown a moment before crashing into one of New York's World Trade Center towers on Sept. 11, 2001.http://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifCarmen Taylor, AP
For the 1,400 people in the top 19 floors of the north tower, there was no escape after the first jet smashed into the 94th through 98th floors at 8:46 a.m. But the people on the top floors of the south tower still had the chance to run, and for them, delay meant death.
They had just 16½ minutes before a second jet, United Airlines Flight 175, would tear through the 78th through 84th floors of their building. In that brief window of time, 2,000 people from those floors and up faced a critical choice: stay or go. They didn't know what was coming, but if they moved quickly enough, they survived.
Fourteen hundred people fled from the top floors of the south tower to the safe zone below the 78th floor.
Six hundred did not.
USA TODAY talked to more than 300 survivors of the attack and victims' family members, including more than 100 from the south tower. The newspaper examined floor plans of the building and videos and photographs of the attack, analyzed the newspaper's database of the 2,803 people who died or are missing at the Trade Center and studied official investigations of the buildings' collapse and of the response by firefighters and police.
It cannot be known what those who died in the south tower that morning were thinking or precisely what kept each of them from reaching safety. But the newspaper's examination of what happened in the 16½ minutes between the first and second attacks reveals that four significant factors were at work — often in combination — in determining who on the top floors of the south tower got out and who did not:
The sight of people jumping to escape smoke and fire spurred evacuation. Workers along the north and west sides of the south tower could immediately see the seriousness of the smoke and flames in the north tower. They then watched people on the north tower's top floors jump to their deaths to escape the inferno. That shocking sight saved lives as witnesses fled in horror.
People lived and died in groups, influenced to stay or go by those around them. If the boss left or told people to evacuate, workers usually got out. If the boss stayed, people were more likely to stay. Many who saw or felt nothing from the first jet's impact fled because of the fear they saw in colleagues who had. Well-compensated employees such as financial traders were less likely to leave their desks in time; lower-ranking employees were more likely to get out than top executives. Several executives and managers died because they spent crucial minutes making sure all their subordinates were on the way out.
Announcements that the building was "secure" may have led to the deaths of hundreds of people. After American Airlines Flight 11 hit the north tower, fire safety officials for the Port Authority of New York and New Jersey, which operated the Trade Center, broadcast several announcements over the public-address system that the south tower was safe and that workers did not need to evacuate. Many who were leaving the south tower turned back when they heard them.Within five minutes of the last announcement — time in which express elevators could make two trips to the lobby and carry hundreds of people to safety — the United jet hit the south tower. In almost any other situation, such an announcement — stay inside to avoid dangerous conditions outside — would have been good advice. Not this time.
People who had experienced the 1993 terrorist bombing of the Trade Center reacted in two ways. When a truck bomb exploded in the underground garage of the twin towers in February 1993, six people died and thousands of workers spent hours walking down stairwells to evacuate the building. On Sept. 11, many people who had been working there in 1993 ran to evacuate because they remembered how long it had taken to get out. Having been down the stairwells before, they knew how to get out in a hurry. But some delayed, confident that everyone would be helped by firefighters and that the buildings would survive, as they had before.The people inside the south tower were forced to make life-or-death choices, cut off from outside communications, with far less knowledge of what was happening to the World Trade Center than the millions who watched the attacks on television. As the survivors tell their stories, it is clear that for many it is still a sad burden to realize how little separated their fate from that of friends and colleagues who were lost that day.
Seeing first crash was decisive
When Flight 11 smashed into the north tower at 8:46 a.m., the explosion sent a ball of flame rolling past the south tower like a terrifying comet.
On the south tower's 87th floor, Bernie Dadario, a customer service representative for Corporation Services Co., was shooting the breeze with a co-worker when they heard a loud whoosh.
It reminded Dadario of the propane torch he used doing summer roofing jobs as a kid. He looked across to the windows, 10 feet away, and saw the fireball streaking by his building. Window by window it advanced, until all that could be seen was a wall of flame outside the south tower.
The heat was so intense that Dadario started sweating. Then the fire was gone, and in its wake, papers fluttered in the air. "What the hell was that?" Dadario asked.
Tom Sullivan knew.
In his office at Fiduciary Trust on the 97th floor, the portfolio analyst had just told his boss, Anthony Ventura, that his wife was expecting twins. Then, he recalls, something out the window caught his eye: a jet streaking south over Manhattan. He had just enough time to yell "Get away from the windows!" before he dived to the floor as the jet crashed into the north tower, 40 yards away.
Sullivan, 30, an Army Reservist and an assistant fire warden for his floor, ran out of the his office and yelled at colleagues to hit the fire stairs. He didn't stop to take anything, not even his wedding ring lying by the keyboard.
In other areas of the south tower, the noise of the explosion next door was muted. It sounded like a heavy file cart rolling across the floor upstairs, or the air conditioning coming on with a bang.
In the New York state tax department, on the 86th and 87th floors, deaths were heavy in the offices where employees could not see the north tower. In the southeast corner of the 86th floor, farthest from the burning north tower, five of eight employees in the revenue crimes bureau died. One floor up, in the southeast corner of the 87th floor, the tax department's mediation services bureau lost six of the seven employees who were in the office.
Rajwant Walia, 56, a clerical worker for the mediation bureau who was in the Trade Center's underground mall when the first jet struck, called her colleague Yvette Anderson, 53, and urged her to leave. But Anderson had heard public-address announcements telling south tower workers that they didn't need to get out, and she couldn't see the north tower in flames. "They just announced the building is safe," Anderson replied.
Walia fled the mall to safety; Anderson died.
In interior conference rooms on the tower's one-acre floors, people saw and heard nothing.
Of about 50 participants in an Aon Corp. insurance meeting on the 105th floor, just six escaped.
Joe Dittmar, 45, an insurance executive from Chicago, had arrived at the meeting early enough to catch its leader, Aon executive Mary Wieman, polishing the conference tables.
http://images.usatoday.com/news/sept11/2002-09-02-dittmar-notch1.jpghttp://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifAnne Ryan, USA TODAYJoe Dittmar: At a meeting on the 105th floor of the south tower when a plane struck the north tower, he started down the stairs immediately. This gave him just enough time to get below the floor where the second jet's crashed. http://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gif
At 8:46 a.m., the lights flickered briefly. "We laughed: 'Oh, what now?' " recalls Elizabeth Parisi, 36, an Aon employee who was to run the audiovisual presentation.
Then Richard Blood, 36, an Aon insurance broker, walked into the meeting and told the group there had been an explosion in the building next door and everyone had to leave. Parisi bolted from the room before he finished speaking.
I hope I don't get in trouble, she thought as she ran to the fire stairs in her high heels.
The insurance executives grumbled. Many had come from out of town to hear Wieman pitch them on writing insurance for Pfizer, the pharmaceutical maker. But Blood was politely persistent. " 'I'm the fire marshal for the floor. I can't go until you go, and I want to go. So come on, everybody,' " Dittmar recalls him saying. "And he said it with a smile."
The group walked down the fire stairs. As they approached the 78th floor, Dittmar saw Wieman and others from the meeting head into the elevator lobby. It was the transfer point from local elevators serving the highest floors to the large express elevators to the ground.
"I don't know what's going on, but I'm not walking down all those steps," Dittmar heard Wieman say. She died there, in an elevator lobby crowded with people, some of them her colleagues, wondering whether to stay or go.
Mike Dunn, 29, a consultant with Chicago-based Keane Consulting Group, and his colleague Suzanne Kondratenko, 27, were in a meeting with six Aon insurance executives on the 92nd floor. None of them felt or heard anything in the windowless interior conference room until commotion and screaming outside interrupted their conversation. The group emerged to find people headed for the fire stairs. The air smelled like smoke: The south tower's ventilation system was sucking in smoky air from outside.
Dunn ran into an adjoining conference room where his colleague Darya Lin, 32, was teaching a computer class to Aon employees.
"You need to leave," Dunn told the group. "There's a fire in the building next door."
Andrecia Douglin-Traill, an Aon employee in her mid-20s who had started with the company only a week before, was in the class. She ran out to a nearby cubicle and called her husband's Midtown office. Screams erupted from people around her. "What's going on?" she asked. She turned to look out the window and caught a glimpse of what seemed like debris falling from the north tower. Then she realized it was not just debris. Desperate people were jumping to their deaths. She slammed down the phone and ran for her life. She survived.
http://images.usatoday.com/news/sept11/2002-09-02-traill-notch.jpghttp://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifTodd Plitt, USA TODAYAndrecia Douglin-Traill: She was on the 92nd floor of the south tower, calling her husband, Robert Traill, at this office, when she saw people jump from the burning north tower. She slammed down the phone and ran. http://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gif
Workers on the high floors of the south tower were level with those who were forced to jump from the north tower, close enough to see their faces and their clothes, close enough to see that they were choosing their fate.
Their deaths saved lives in the south tower. The terrifying sight sent hundreds of people in the south tower racing for the exits.
Joe Dittmar, walking down from the 105th floor meeting, stopped on the 90th and left the stairwell to go to the windows, drawn to the sight of the gaping wound in the north tower. Then Dittmar realized what else he was seeing.
"I turned around, I couldn't look," he says. "I saw what I saw. I knew what I saw. And I said, 'I'm getting out of here.' "
Living — and dying — in groups
During those 16½ minutes of uncertainty and fear, people in several south tower offices took their cues from the boss. In many cases, that meant they got out quickly.
However, at two financial firms, Sandler O'Neil on the 104th floor and Keefe Bruyette Woods on the 89th floor, the CEOs stayed.
At Sandler O'Neil, 66 people died, including the two top executives who were in the building; just 17 escaped. At Keefe Bruyette, 67 people died on the 89th floor, where the CEO and the firm's trading floor were located; 14 lived.
The head of Keefe Bruyette, Joseph Berry, took the obvious action to protect his firm after the north tower was attacked: He asked the head of accounting, Mike McDonnell, to call the building's fire command center to get instructions on what to do. Stay put, they were told.
The traders did, as a group. Nearly half the deaths in the south tower, 284, were at firms that had trading operations: Sandler, Keefe Bruyette, EuroBrokers and Fiduciary Trust.
"We were from a Wall Street mentality," says Bill Henningson, a Keefe Bruyette vice president who was among the few who escaped from the 89th floor. "You're a trader. You're tough. You don't leave until the firemen order you to go. You don't leave the floor for anything, not even to go the bathroom."
Just five of 45 people on the trading floor left immediately and survived.
Some executives died because they stayed to help evacuate their offices. At Fuji Capital Markets, three managers who saw the explosion in the north tower raced through the 80th floor trading room, where no one had seen anything. "It's a bomb! Get out! Get out!" Keiji Takahashi, 42, screamed. The trading floor emptied, and its 120 employees survived, but Takahashi and the other managers were not seen again.
Clyde Ebanks, 36, an Aon insurance executive based in Dallas, was in a meeting in a northwest-corner conference room on the 103rd floor. Sitting with his back to the window, he watched horror spread across his colleagues' faces and turned around to see the tip of the wing of a jet disappear into the north tower. Immediately, his boss, Chris Gardner, a top executive with the company's global risk services unit, ordered everyone to leave.
"I started packing my briefcase with my laptop and my files and stuff, and he stood there. He kept yelling at me. I was the last one to leave the room. He wouldn't leave until I left," Ebanks says.
Gardner was last seen running toward his office, yelling at colleagues to get out.
The 87th floor was split between Corporation Services, where Bernie Dadario worked, and offices of the New York state tax department. All 60 Corporation Services workers made it out; the senior executives ordered them to go and then left themselves. The tax department, where no evacuation order was given, lost nine of an estimated 20 people on the 87th floor, including two of its three senior people.
John Pelletier, one of the senior executives in the Corporation Services office at the time, gave the order to evacuate. Dadario and his colleague Lou Giaccardo did a sweep of the floor. Pelletier called headquarters in Delaware to tell them the office was evacuated, then locked the door, got in an elevator and escaped the building.
Across the hall, Manny Urzi, 59, an investigator for the tax department, was in the morning coffee klatch with Charles Mills, 61, and William Pohlmann, 56, when he saw the first jet speeding toward the towers. "Charlie, that plane's too low!" he yelled. "That plane's going to hit us!" He dived to the ground.
The clear skies and the way the jet appeared to be under control convinced him immediately that the crash was a terrorist attack. But the fire was in the other tower, and he decided the south tower wasn't in danger.
One floor below, Virginia Urzi, 56, Manny's wife of 35 years and an auditor for the tax department, thought just the opposite. There were people who had never been happy working a two-elevator commute up in the sky, in a building that had once been bombed, no matter how great the view. Virginia Urzi was one of them.
http://images.usatoday.com/news/sept11/2002-09-02-urzi.jpghttp://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifTodd Plitt, USA TODAYManny and Virginia Urzi: He thought it was safe to stay in the south tower. She demanded that they leave. "She saved my life," he says.http://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gif
If anything ever happens, she had long told her husband, meet me on the 86th floor at Stairway C, because I am not leaving this building without you. That morning, she ran to the rendezvous spot, crying, her knees buckling, expecting him to come down.
He didn't. The fire was in the other building, and it was safer to stay inside, he thought.
Then two colleagues came up from the 86th floor. You have to come down and help us deal with your hysterical wife, they told Manny Urzi. He did. He bowed to her fears, and they escaped.
"She saved my life," he says.
But Mills and Pohlmann, the two men drinking coffee with Urzi and the top tax department officials present on the floor, died.
Announcements caused deaths
Some people — it's not clear how many — returned to their offices after announcements on the building's emergency loudspeaker system said that it was safe to stay in the south tower. The loudspeaker system had been added to the buildings after the 1993 bombing.
The exact words of the announcements are unknown. "The building is secure" are the words remembered by nearly all survivors. That was followed by a statement that it was safe for people to return to their offices. Some survivors remember the announcement as an order to return; others say returning was an option. Some recall the announcements telling them they could leave if there were fumes or smoke in their offices. Two announcements, possibly three, were made after the first jet crash and before the second.
The announcements were most likely made by a retired New York firefighter who worked for OCS Security, which held the fire safety contract for the World Trade Center under the Port Authority's supervision. That's the recollection of the fire safety directors — those in charge of the twin towers' fire command centers and evacuation preparedness — who survived. However, because several OCS employees died in the collapse of the towers, it is not possible to be certain who spoke into the microphone at the fire command center in the south tower lobby.
Fire safety directors were trained to read scripted announcements from a loose-leaf binder at the fire command center. But on Sept. 11, the announcements varied from the script, probably in response to the unprecedented nature of the event, says Mike Hurley, the Port Authority's fire and safety director at the World Trade Center.
It's not known who decided to make the announcements. They were clearly aimed at keeping the south tower's occupants inside, out of the way of falling debris from the north tower. They were made with no knowledge — and no way to know — that a second jet was hurtling toward the Trade Center.
Nonetheless, the announcements changed the current of the evacuation. Some people who had made it out of harm's way returned to their offices, or started to. Others stopped to discuss what to do. The crowded 78th floor elevator lobby — where the left wingtip of Flight 175 hit at 9:03 a.m. — was filled with people heading in both directions.
Juanita Mendez, who worked in the Washington Group marketing department, was having a smoke with a colleague outside on Liberty Street when the first jet hit. They returned to their 91st floor offices in the south tower and were told to evacuate. Then the two women rode back to the 78th floor elevator lobby, where they could transfer to express elevators to the ground floor, with two managers, Bob DeAngelis and Frank Moccia.
When he heard the announcement, DeAngelis chuckled. Moccia made a "for-Pete's-sake" gesture. The women got on an elevator, headed for the ground floor and safety. The men turned to go back to work. And to their deaths.
Some people turned back just as they made it to safety. Three top executives of Fuji Bank rode two elevators from the 81st floor to the ground with Stanley Praimnath, 44, a loan officer for the bank. There, they were stopped by building staff. They were asked: Where are you going? The building is safe, and you are better off inside than out, they were told.
"Maybe now is a good time to relocate," Praimnath joked to Brian Thompson, the head of human resources. The four men headed back up in the elevators, and Praimnath returned to his desk to call a colleague in Chicago. He looked up at 9:03 a.m. to see Flight 175 headed for his building. Of the four, he alone survived.
Praimnath crawled through rubble to Stairway A, the only intact fire stairs, and escaped. Just 17 other people who were above the 77th floor when the second jet hit survived.
Mixed lessons from '93
The World Trade Center had been attacked before. On Feb. 26, 1993, terrorists detonated a truck bomb in the basement parking garage. Six people in the underground levels died and thousands of workers spent hours walking down dark, smoky stairwells to evacuate the buildings; the elevators had shut down.
Since then, employees designated as fire wardens had been issued red baseball caps and whistles. At Fuji Capital Markets, employees had red evacuation packs hanging from their chairs, a constant reminder of the possibility of attack. Inside were a smoke hood, a glow stick and a bottle of water.
Like Virginia Urzi, who urged her husband to leave, there were others who had been in the building then and had awful memories.
At EuroBrokers, on the 84th floor of the south tower, Charles Veneziano, 34, vice president of technology, didn't even hang up the phone after the first jet hit the north tower. He threw the receiver on his desk and ran.
Agnes Francis, a tax department secretary, fled immediately from the 87th floor. Since 1993, she had not once eaten lunch at her desk: The '93 attack had occurred at 12:18 p.m.
While many people who remembered 1993 were quick to leave, some survivors say the earlier incident offered a different, tragic lesson: There was no need to hurry to get out. In 1993, it took as long as four hours to walk down the stairs to safety, but everyone made it. Some workers didn't leave their offices until firefighters climbed all the way up to their floor, as much as two hours later.
On Sept. 11, the evacuation stairwells were free of smoke and the lights stayed on, unlike in 1993. Jeannie Pagan, an Aon employee on the 99th floor, heard people saying: "I was here in '93. This is nothing." Most were on their way out of the building nonetheless.
The 1993 bombing "made people more blase," says Anne Foodim of Fiduciary Trust, who escaped from the 90th floor. In 1993, "very few people were affected, and everybody came to the rescue."
It also taught people who were there that they might not get back into their offices for several months. So some people delayed their departures until they collected their belongings.
Delay was a killer
It doesn't take much to miss a 161/2-minute window.
Finishing a phone call with a client, as an Aon executive did. Answering the frantic phone calls wondering whether everyone was OK, as the receptionist did at Baseline Financial Services.
At Fiduciary Trust, while Sullivan yelled at everyone to get out, his boss, Ventura, went to find his wife's mother, Felicia Hamilton, who also worked for Fiduciary. It was the last act of a good son-in-law. Both Ventura and Hamilton died.
Tamitha Freeman, 35, an Aon employee and mother of a toddler, ran back to get her purse. She told her colleague Marissa Panigrosso, "I have my baby's pictures in it." She died.
No one knows better than the survivors how easily they could have made the wrong choice.
Amy Weintraub, 23, and Brian Moran, 32, were with two Aon colleagues in a stairwell when the announcement came. They stopped and wondered whether they should go back. "Ah, I need a cigarette," Moran said, and the group kept going down. All four survived.
Steve Miller left his desk at Fuji Capital Markets on the 80th floor the instant that his boss came running through the trading floor. He walked down to a floor in the 50s, where he got onto an elevator that was headed back up. For no real reason, he stepped back out before the doors closed. He wandered into an office; people there were watching the carnage in the north tower and screaming in horror. A moment later, the building shuddered and dust flew around the room; the second jet had hit more than 20 floors above. Miller found a stairwell and hustled down and out of the building.
"The conclusion that I've come to is: I think I acted smart, and I think it had almost no bearing on the fact that I survived," he says. "If you ran away, you survived. Everybody who ran away survived."
For many survivors of Sept. 11, their last image of colleagues is one framed by the closing doors of an elevator. Some people simply hesitated, unsure of what to do, just long enough to be lost.
Mike Dunn and Darya Lin, the computer training consultants from Chicago, were in the crowd milling around in the large elevator lobby on the 78th floor. With the announcement that the building was secure, the level of urgency dropped.
http://images.usatoday.com/news/sept11/2002-09-02-dunn-notch.jpghttp://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gifAnne Ryan, USA TODAYMike Dunn: He's alive today to play with son Colin because he left the 92nd floor of the south tower and went down to the street to "see what's happening." http://images.usatoday.com/_common/_images/clear.gif
By then, word had filtered out that it was a plane that had struck the north tower. "I definitely heard it was a twin prop," someone said.
People lined the windows to look down at the street. Can you imagine what it's like down there? Dunn heard someone say. "I'm going to take an elevator down and see what's happening," Dunn said.
"All right," Lin replied. "Just be very careful."
Dunn's elevator made it to the ground-floor lobby in a minute. He stepped out, and as he turned to leave the building, the second jet hit. Just 16½ minutes had passed since he poked his head out of the 92nd floor meeting room at Aon to see what was going on. Eight people had been gathered around the conference table.
He was the only survivor.
Babelfish vertaling
In het Nederlands: Let op babelfish vertaling wijkt hier en daar af!
De vertraging betekende dood op 9/11 door Martha T. Moore en Dennis Cauchon, de V.S. VANDAAG de juiste reactie paniek was. De terroristenaanvallen op het Centrum van de Wereldhandel overleven, moest het juiste te doen ding instinct, niet procedure volgen. Wacht niet om te weten te komen wat gebeurt. Ga niet voor uw aktentas terug. Besteed aandacht aan geen aankondigingen dat het gebouw veilig is. Neem niet stairs; neem de lift. Een straallijnvliegtuig wordt een ogenblik alvorens in één van de torens van het Centrum van de Wereldhandel van New York Op 11 Sept...2001 getoond te verpletteren. Carmen Taylor, AP Voor de 1.400 mensen in de hoogste 19 vloeren van de het noordentoren, was er geen vlucht na de eerste straal die in de vierennegentigste door 98ste verdiepingen om 8:46 a.m. wordt gebroken maar de mensen op de hoogste vloeren van de zuidentoren hadden nog de kans om, en voor hen, vertraging bedoelde dood in werking te stellen. Zij hadden 16½ enkel notulen vóór een tweede straal, Verenigde Vlucht 175 van Luchtvaartlijnen, zouden scheuren door de achtenzeventigste door 84ste verdiepingen van de hun bouw. In dat korte venster van tijd, 2.000 mensen van die vloeren en omhoog onder ogen gezien een kritieke keus: blijf of ga. Zij wisten wat niet kwam, maar als zij zich snel genoeg bewogen, overleefden zij. Veertien honderd mensen die van de hoogste vloeren van de zuidentoren aan de veilige streek onder de 78ste verdieping zijn gevlucht. Zeshonderd niet. De V.S. spraken VANDAAG aan meer dan 300 overlevenden van de aanval en de familieleden van slachtoffers, waaronder meer dan 100 van de zuidentoren. De krant onderzocht vloerplannen van het gebouw en de video's en de foto's van de aanval, analyseerden het gegevensbestand van de krant van de 2.803 mensen die stierven of op het Centrum missen van de Handel en bestudeerden officiële onderzoeken van de instorting van de gebouwen en van de reactie door brandbestrijders en politie. Het kan worden geweten niet wat hen die in de zuidentoren stierven die de ochtend dacht of precies wat elk van hen van het bereiken van veiligheid hield. Maar het onderzoek van de krant van wat in de 16½ notulen tussen de eerste en tweede aanvallen gebeurde openbaart dat vier significante factoren bij het werk - vaak in combinatie - in het bepalen van waren wie op de hoogste vloeren van de zuidentoren wegging en wie niet: Het gezicht van mensen die aan vluchtrook en brand springen spoorde evacuatie aan. De arbeiders langs de het noorden en het westenkanten van de zuidentoren konden de ernst van de rook en de vlammen in de het noordentoren onmiddellijk zien. Zij letten toen op mensen op de hoogste de vloerensprong van de het noordentoren aan hun sterfgevallen om aan inferno te ontsnappen. Dat stuitende gezicht redde het leven als getuigen die in verschrikking zijn gevlucht. De mensen leefden en stierven in groepen, beïnvloedden om door die rond hen te blijven of te gaan. Als de chef- linker of vertelde mensen om te evacueren, arbeiders gewoonlijk weggingen. Als de werkgever bleef, zouden de mensen eerder blijven. Velen wie of niets aan het effect van de eerste straal voelden merkten dat wegens de vrees is gevlucht die zij in collega's hebben gezien die hadden. De goed-gecompenseerde werknemers zoals financiële handelaren zouden minder waarschijnlijk hun bureaus op tijd verlaten; laag-rangschikkend zouden de werknemers eerder weggaan dan hoogste stafmedewerkers. Verscheidene stafmedewerkers en managers stierven omdat zij essentiële notulen ervoor zorgend doorbrachten al hun ondergeschikten op de uitweg waren. De aankondigingen dat het gebouw "veilig" was kunnen tot de sterfgevallen van honderden mensen geleid hebben. Na Amerikaanse Luchtvaartlijnen raakte Vlucht 11 de het noordentoren, brandveiligheidsambtenaren voor de Instantie van de Haven van New York en New Jersey, dat het Centrum van de Handel in werking stelde, zond verscheidene aankondigingen over het openbaar-adressysteem dat uit de zuidentoren veilig was en dat de arbeiders niet te hoeven te evacueren. Velen wie de zuidentoren teruggekeerd verlieten toen zij hen hoorden. Binnen vijf minuten na de laatste aankondiging - tijd waarin de uitdrukkelijke liften tot twee reizen aan de hal konden maken en honderden mensen vervoeren aan veiligheid - de Verenigde straal raakte de zuidentoren. In bijna een andere situatie, zou een dergelijke aankondiging - verblijf binnen om gevaarlijke voorwaardenbuitenkant te vermijden - goede raad geweest zijn. Niet dit keer. De mensen die de terrorist van 1993 het bombarderen van het Centrum hadden ervaren van de Handel reageerden op twee manieren. Toen een vrachtwagenbom in de ondergrondse garage van de tweelingtorens in Februari 1993 explodeerde, stierven zes mensen en duizenden arbeiders brachten uren door lopend onderaan stairwells om het gebouw te evacueren. Op 11 Sept., vele mensen die daar in 1993 hadden gewerkt liepen om te evacueren omdat zij herinnerden hoe lang het om had geduurd weg te gaan. Voordien zijnd onderaan stairwells, kenden zij hoe te in een haast weg te gaan. Maar sommigen vertraagden, zeker dat iedereen door brandbestrijders worden geholpen en dat de gebouwen zouden overleven, aangezien zij voordien hadden. De mensen binnen de zuidentoren werden gedwongen om leven-of-doodskeuzen te maken, worden afgesneden die van buitencommunicatie, met veel minder kennis van wat aan het Centrum van de Wereldhandel dan miljoenen gebeurde die op de aanvallen op televisie letten. Aangezien de overlevenden hun verhalen vertellen, is het duidelijk dat voor velen het nog een droevige last is om te realiseren hoe weinig hun lot van dat van vrienden en collega's scheidde die werden verloren dat dag. Zien van eerste neerstorting was beslissend Toen Vlucht 11 in de het noordentoren om 8:46 a.m. brak, verzond de explosie een bal van vlam die voorbij de zuidentoren rolt zoals een angst aanjagende komeet. Voor de 87ste verdieping van de zuidentoren, ontsproot Bernie Dadario, een vertegenwoordiger van de klantendienst voor Corporation Services Co., de wind met een medewerker toen zij een luide whoosh hoorden. Het herinnerde Dadario aan de propaantoorts hij het doen van het werk van het de zomerdakwerk als jong geitje gebruikte. Hij keek overdwars aan de vensters, 10 voet weg, en zag de vuurbol wegschietend door de zijn bouw. Het venster door venster het ging vooruit, tot alles wat zou kunnen worden gezien een muur van vlam buiten de zuidentoren was. De hitte was zo intens dat Dadario begon te zweten. Dan was de brand gegaan, en in zijn kielzog, documenten die in de lucht worden gefladderd. "Wat de hel dat?" was Gevraagde Dadario. Tom Sullivan wist het. In zijn bureau bij Fiduciair Vertrouwen op de 97ste verdieping, had de portefeuilleanalist net zijn werkgever, Anthony Ventura verteld, dat zijn vrouw tweelingen verwachtte. Dan, herinnert aan hij, ving iets het venster uit zijn oog: een straal die zuiden over Manhattan wegschiet. Hij had enkel genoeg tijd te schreeuwen "krijgt vanaf de vensters!" alvorens hij aan de vloer als straal weg verpletterde in de het noordentoren, 40 yards dook. Sullivan, 30, een Reservist van het Leger en hulpbrandwarden voor zijn vloer, liepen uit het zijn bureau en schreeuwden bij collega's om brandstairs te raken. Hij hield niet op om om het even wat te nemen, niet zelfs zijn huwelijksring die door het toetsenbord ligt. Op ander gebied van de zuidentoren, werd het lawaai van de explosie volgende deur gedempt. Het klonk als een zware dossierkar over de vloer boven rollen, of de airconditioning die met een klap vorderen. In de afdeling van de de staatsbelasting van New York, op de 86ste en 87ste verdiepingen, waren de sterfgevallen zwaar in de bureaus waar de werknemers niet de het noordentoren konden zien. In de zuidoostenhoek van de 86ste verdieping, het meest verste van de brandende het noordentoren, stierven vijf van acht werknemers in de dienst van opbrengstmisdaden. Één vloer omhoog, in de zuidoostenhoek van de 87ste verdieping, de dienst van de de bemiddelingsdiensten van de belastingsafdeling verloor zes van de zeven werknemers die in het bureau waren. Rajwant Walia, 56, een administratieve arbeider voor de bemiddelingsdienst die in de ondergrondse wandelgalerij was van het Centrum van de Handel toen de eerste geslagen straal, haar collega Yvette Anderson, 53, riep en haar om aanspoorde weg te gaan. Maar Anderson had openbaar-adresaankondigingen horen vertellend de arbeiders van de zuidentoren geen die zij te hoeven om weg te gaan, en zij kon niet de het noordentoren in vlammen zien. "Zij kondigden enkel aan het gebouw veilig is," Anderson antwoordde. Walia die wandelgalerij is gevlucht aan veiligheid; Anderson stierf. In binnenlandse conferentieruimten op de de één-acre van de toren vloeren, zagen de mensen en hoorden niets. Van ongeveer 50 deelnemers in een de verzekeringsvergadering van AON Corp. over de 105ste verdieping, ontsnapten enkel zes. Joe Dittmar, 45, een verzekeringsstafmedewerker van Chicago, was bij de vergadering vroeg genoeg aangekomen om zijn leider te vangen, AON uitvoerende Mary die Wieman, de conferentielijsten oppoetst. Anne Ryan, de V.S. VANDAAG Joe Dittmar: Op een vergadering over de 105ste verdieping van de zuidentoren toen een vliegtuig de het noordentoren sloeg, begon hij onmiddellijk onderaan stairs. Dit gaf hem enkel genoeg tijd om onder de vloer te krijgen waar de tweede verpletterde straal. Om 8:46 a.m., kort trilden de lichten. "Wij lachten: ' Oh, wat nu?' "herinnert aan Elizabeth Parisi, 36, een werknemer van AON die de audiovisuele presentatie moest in werking stellen. Dan Richard liep het Bloed, 36, een de verzekeringsmakelaar van AON, in de vergadering en vertelde de groep er een explosie in de de bouw volgende deur was geweest en iedereen moest weggaan. Parisi boutte van de ruimte vast alvorens hij eindigde sprekend. Ik hoop ik niet in probleem krijg, dacht zij aangezien zij aan brandstairs in haar hoge hielen liep. De gebromde verzekeringsstafmedewerkers. Velen waren uit uit stad gekomen te horen Wieman hen bij het schrijven van verzekering voor Pfizer, de farmaceutische maker werpt. Maar het Bloed was politely blijvend. "' ik ben de brand marshal voor de vloer. Ik kan gaan niet tot u gaat, en ik wil gaan. Vorder zo, iedereen, ' "Dittmar herinnert aan hem die zegt. "En hij zei het met een glimlach." De groep die onderaan brandstairs wordt gelopen. Aangezien zij de 78ste verdieping naderden, merkte Dittmar Wieman en anderen aan het vergaderingshoofd in de lifthal. Het was het overdrachtpunt van lokale liften die de hoogste vloeren dienen aan de grote uitdrukkelijke liften aan de grond. "ik weet wat niet gebeurt, maar ik loop niet onderaan al die stappen," zegt Dittmar gehoorde Wieman. Zij stierf daar, in een lifthal overvol met mensen, wat van hen haar collega's, die hetzij benieuwd zijn te blijven of te gaan. Mike Dunn, 29, een adviseur met in Chicago-Gebaseerde Raadplegende Groep Keane, en zijn collega Suzanne Kondratenko, 27, was in een vergadering met de verzekeringsstafmedewerkers van zes AON op de 92ste verdieping. Geen van hen voelde of hoorde om het even wat in de binnenlandse conferentieruimte zonder ramen tot commotion en het gillen de buitenkant onderbrak hun gesprek. De groep kwam mensen die voor brandstairs vinden te voorschijn worden geleid. De lucht rook als rook: Het de ventilatiesysteem van de zuidentoren zoog in rokerige lucht van buitenkant. Dunn kwam een aangrenzende conferentieruimte waar tegen zijn collega Darya Lin, 32, een computerklasse aan de werknemers van AON onderwees. "U moet weggaan," Dunn vertelde de groep. "Daar een brand in de de bouw volgende deur." Andrecia douglin-Traill, een werknemer van AON in haar medio-jaren '20 die met het bedrijf een slechts voordien week was begonnen, was in de klasse. Zij liep uit aan een nabijgelegen cel en riep het Uit het stadscentrum bureau van haar echtgenoot. De schreeuwen barstten van mensen los rond haar. "Wat?" gebeurt zij vroeg. Zij draaide om uit het venster te kijken en ving een glimp van wat als puin scheen dat van de het noordentoren valt. Dan realiseerde zij het niet alleen puin was. De wanhopige mensen sprongen aan hun sterfgevallen. Zij sloeg onderaan de telefoon dicht en liep voor haar leven. Zij overleefde. Todd Plitt, de V.S. VANDAAG Andrecia douglin-Traill: Zij was op de 92ste verdieping van de zuidentoren, die haar echtgenoot, Robert Traill roept, op dit kantoor, toen zij mensensprong aan de brandende het noordentoren merkte. Zij sloeg onderaan de telefoon dicht en liep. De arbeiders op de hoge vloeren van de zuidentoren waren niveau met zij die om van de het noordentoren werden gedwongen te springen, dichte genoeg om hun gezichten en hun kleren te zien, dichte genoeg om te zien dat zij hun lot kozen. Hun sterfgevallen redden het leven in de zuidentoren. Het angst aanjagende gezicht verzond honderden mensen die in de zuidentoren voor de uitgangen rennen. Joe Dittmar, die neer van de 105ste verdieping vergadering loopt, hield op de negentigste op en verliet stairwell om naar de vensters te gaan, die aan het gezicht van de gapende wond in de het noordentoren worden getrokken. Dan realiseerde Dittmar wat anders hij zag. "ik draaide me om, kon ik niet kijken," hij zegt. "Ik zag wat ik zag. Ik wist wat ik zag. En ik zei, ' ik ga hier weg van.' " Het leven - en het sterven - in groepen Tijdens die 16½ notulen van onzekerheid en vrees, namen de mensen in verscheidene de bureaus van de zuidentoren hun richtsnoeren van de werkgever. In vele gevallen, betekende dat zij snel weggingen. Nochtans, bij twee financiële firma's, Sandler O'Neil op de 104ste verdieping en het Hout van Keefe Bruyette op de 89ste verdieping, bleef CEOs. In Sandler O'Neil, stierven 66 mensen, met inbegrip van de twee hoogste stafmedewerkers die in het gebouw waren; enkel ontsnapte aan 17. In Keefe Bruyette, stierven 67 mensen op de 89ste verdieping, waar CEO en de de handelvloer van de firma werden gevestigd; 14 leefden. Het hoofd van Keefe Bruyette, Joseph Berry, voerde de duidelijke actie om zijn firma te beschermen nadat de het noordentoren werd aangevallen: Hij vroeg het hoofd van boekhouding, Mike McDonnell, om het bouwcentrum van het brandbevel te roepen om instructies ertoe te brengen op wat om te doen. Gezet verblijf, werden zij verteld. De handelaren, als groep. Bijna was de helft van sterfgevallen in de zuidentoren, 284, bij firma's die handelverrichtingen hadden: Sandler, Keefe Bruyette, EuroBrokers en Fiduciair Vertrouwen. "Wij waren van een mentaliteit van Wall Street," zegt Bill Henningson, een vice-president van Keefe Bruyette die onder weinigen was wie van de 89ste verdieping ontsnapten. "U bent een handelaar. U bent taai. U gaat niet weg tot de brandweerlieden tot u om opdracht geven te gaan. U verlaat niet de vloer voor om het even wat, niet zelfs te gaan om de badkamers." Enkel vijf van 45 mensen op de onmiddellijk verlaten en overleefde handelvloer. Sommige stafmedewerkers stierven omdat zij bleven helpen hun bureaus evacueren. Bij Fuji Hoofdmarkten, drie managers die de explosie in de het noordentoren zagen die door de 80ste verdieping handelruimte wordt gerend, waar niemand om het even wat had gezien. "Het is een bom! Ga weg! Ga!"weg Keiji Takahashi, 42, gilde. De handelvloer maakte leeg, en zijn 120 werknemers overleefden, maar Takahashi en de andere managers werden niet opnieuw gezien. Clyde Ebanks, 36, een de verzekeringsstafmedewerker van AON die in Dallas wordt gebaseerd, was in een vergadering in een noordwesten-hoekconferentieruimte op de 103ste verdieping. Zittend met van hem terug naar het venster, lette hij op verschrikking die over zijn collega's ' gezichten wordt en die wordt verandeerd uitgespreid om het uiteinde van de vleugel van een straal te zien in de het noordentoren verdwijnen. Onmiddellijk, gaf opdracht zijn werkgever, Chris Gardner, een hoogste stafmedewerker met de eenheid van de het risicodiensten van het bedrijf globale, tot iedereen om weg te gaan. "Ik begon mijn aktentas met mijn laptop en mijn dossiers en materiaal in te pakken, en hij bevond zich daar. Hij hield schreeuwend bij me. Ik was laatste om de ruimte te verlaten. Hij zou niet tot ik wegging, "Ebanks zegt weggaan. Gardner werd het laatst gezien lopend naar zijn bureau, schreeuwend bij collega's weg te gaan. De 87ste verdieping werd verdeeld tussen de Diensten van het Bedrijf, waar Bernie Dadario, en bureaus van de afdeling van de de staatsbelasting van New York werkte. Alle 60 arbeiders van de Diensten van het Bedrijf maakten het op; de hogere stafmedewerkers gaven opdracht tot hen om te gaan en verlieten zich toen. De belastingsafdeling, waar geen evacuatieorde werd gegeven, verloor negen van geschatte 20 mensen op de 87ste verdieping, met inbegrip van twee van zijn drie hogere mensen. John Pelletier, één van de hogere stafmedewerkers in het bureau van de Diensten van het Bedrijf tegelijkertijd, gaf de orde te evacueren. Dadario en zijn collega Lou Giaccardo deden een bereik van de vloer. Pelletier geroepen hoofdkwartier in Delaware om hen te vertellen het bureau werd geëvacueerd, dan de deur sloot, die in een lift wordt gekregen en aan het gebouw ontsnapte. Over de zaal, was Manny Urzi, 59, een onderzoeker voor de belastingsafdeling, 's morgens koffie klatch met Charles Mills, 61, en William Pohlmann, 56, toen hij het eerste straal verzenden naar de torens zag. "Charlie, dat te laag vliegtuig!" hij schreeuwde. "Dat vliegtuig dat ons gaat raken!" Hij dook aan de grond. De duidelijke hemelen en de manier de straal om onder controle scheen te zijn overtuigden onmiddellijk hem dat de neerstorting een terroristenaanval was. Maar de brand was in de andere toren, en hij besliste de zuidentoren niet in gevaar was. Één vloer hieronder, Virginia Urzi, 56, de vrouw van Manny van 35 jaar en een auditor voor de belastingsafdeling, gedacht enkel het tegengestelde. Er waren mensen die nooit gelukkig waren geweest werkend een twee-lift omhoog in de hemel, in een gebouw dat eens was gebombardeerd omzet, geen kwestie hoe groot de mening. Virginia Urzi was één van hen. Todd Plitt, de V.S. VANDAAG Manny en Virginia Urzi: Hij dacht het veilig om in de zuidentoren was te blijven. Zij eiste dat zij weggaan. "Zij redde mijn leven," hij zegt. Als om het even wat ooit gebeurt, had zij lang haar echtgenoot, ontmoet me op de 86ste verdieping bij Trap C verteld, omdat ik deze bouw zonder u niet verlaat. Die ochtend, liep zij aan de afsprakenvlek, het schreeuwen, haar knieën ontzetten, die hem verwacht dat neer komt. Hij niet. De brand was in het andere gebouw, en het was veiliger binnen te blijven, dacht hij. Dan kwamen twee collega's omhoog uit de 86ste verdieping. U moet neer komen en ons helpen uw hysterical vrouw behandelen, vertelden zij Manny Urzi. Hij. Hij boog aan haar vrees, en zij ontsnapten. "Zij redde mijn leven," hij zegt. Maar Molens en Pohlmann, de twee mensen die koffie met Urzi en de hoogste ambtenaren van de belastingsafdeling huidig op de vloer de drinken, stierven. Aankondigingen veroorzaakt sterfgevallen Sommige mensen - het is niet duidelijk hoeveel - keerden aan hun bureaus terug nadat de aankondigingen op het systeem van de de noodsituatieluidspreker van de bouw zeiden dat het veilig om in de zuidentoren was te blijven. Het luidsprekerssysteem was aan de gebouwen die na 1993 toegevoegd bombarderen. De nauwkeurige woorden van de aankondigingen zijn onbekend. Het "gebouw is veilig" is de woorden die door bijna alle overlevenden worden herinnerd. Dat werd gevolgd door een verklaring dat het voor mensen om aan hun bureaus veilig was terug te keren. Sommige overlevenden herinneren de aankondiging als orde terug te keren; anderen zeggen het terugkeren een optie was. Sommigen herinneren aan de aankondigingen vertellend hen zij konden weggaan als er dampen of rook in hun bureaus waren. Twee aankondigingen, misschien drie, werden gemaakt na de eerste straalneerstorting en vóór de tweede. De aankondigingen waren het waarschijnlijkst die door een teruggetrokken brandbestrijder van New York worden gemaakt die voor Veiligheid OCS werkte, die het brandveiligheidscontract voor het Centrum van de Wereldhandel onder de supervisie van de Instantie van de Haven hield. Dat de herinnering van de brandveiligheidsdirecteuren - die verantwoordelijk voor het de brandbevel van de tweelingtorens centreren en evacuatievoorbereid zijn - dat overleefden. Nochtans, omdat verscheidene werknemers OCS in de instorting van de torens stierven, is het niet mogelijk bepaald te zijn wie in de microfoon op het centrum van het brandbevel in de hal van de zuidentoren sprak. De brandveiligheidsdirecteuren werden opgeleid om scripted aankondigingen van een losbladig bindmiddel op het centrum van het brandbevel te lezen. Maar op 11 Sept., zegt de aankondigingen die van het manuscript, waarschijnlijk in antwoord op de ongekende aard van de gebeurtenis worden gevarieerd, Mike Hurley, de brand van de Instantie van de Haven en de veiligheidsdirecteur op het Centrum van de Wereldhandel. Het is niet geweten wie besliste de aankondigingen te maken. Zij werden duidelijk gericht op het weghouden van de bewoners van de zuidentoren binnen, van de manier van dalend puin van de het noordentoren. Zij werden gemaakt zonder kennis - en geen manier het te weten - die een tweede straal naar het Centrum van de Handel hurtling. Niettemin, veranderden de aankondigingen de stroom van de evacuatie. Sommige mensen die het uit de manier hadden gemaakt van het kwaad keerden aan hun bureaus terug, of begonnen aan. Anderen hielden op om te bespreken te doen wat. De overvolle 78ste verdieping lifthal - waar linkerwingtip van Vlucht 175 om 9:03 a.m. raakte - werd met mensen gevuld die in beide richtingen leiden. Juanita Mendez, die in de op de markt brengende afdeling de Groep van Washington werkte, had een rook met een collega buiten op de Straat van de Vrijheid toen de eerste straalklap. Zij keerden aan hun 91ste verdieping bureaus in de zuidentoren terug en werden verteld om te evacueren. Dan bereden de twee vrouwen terug naar de 78ste verdieping lifthal, waar zij naar uitdrukkelijke liften aan de benedenverdieping, met twee managers, Loodje DeAngelis en Frank Moccia konden overbrengen. Toen hij de aankondiging hoorde, grinnikte DeAngelis. Moccia het gebaar maakte van een "voor-pete's". De vrouwen kregen op een lift, die voor de benedenverdieping en de veiligheid wordt geleid. De mensen draaiden om aan het werk terug te gaan. En aan hun sterfgevallen. Sommige mensen keerden terug enkel aangezien zij het aan veiligheid maakten. Drie hoogste stafmedewerkers van Bank Fuji bereden twee liften van de 81ste verdieping aan de grond met Stanley Praimnath, 44, een leningsambtenaar voor de bank. Daar, werden zij tegengehouden door bouwpersoneel. Zij werden gevraagd: Waar gaat u? Het gebouw is veilig, en u bent beter van binnenkant dan uit, zij werden verteld. "Misschien is nu een goede tijd zich opnieuw te vestigen," Praimnath gekscheerde aan Brian Thompson, het hoofd van menselijke middelen. De vier mensen leidden veiligheidskopie in de liften, en Praimnath keerde aan zijn bureau terug om een collega in Chicago te roepen. Hij bekeek omhoog om 9:03 a.m. om Vlucht 175 te zien die voor de zijn bouw wordt geleid. Van vier, overleefde alleen hij. Praimnath kroop door puin aan Trap A, enige intacte brandstairs, en ontsnapte. Enkel 17 andere mensen die boven de 77ste verdieping waren toen de tweede straalklap overleefde. Gemengde lessen van '93 Het Centrum van de Wereldhandel was voordien aangevallen. Op 26 Februari..1993, deden ontploffen de terroristen een vrachtwagenbom in de garage van het kelderverdiepingsparkeren. Zes mensen in de ondergrondse niveaus stierven en duizenden arbeiders brachten uren door lopend onderaan donkere, rokerige stairwells om de gebouwen te evacueren; de liften waren gesloten. Sedertdien waren de werknemers die als brandwardens worden aangewezen uitgegeven rode honkbalkappen en fluitjes geweest. Bij Hoofdmarkten Fuji, hadden de werknemers rode evacuatiepakken die van hun stoelen, een constante herinnering hangen van de mogelijkheid van aanval. Binnen waren een rookkap, een gloedstok en een fles water. Als Virginia Urzi, dat haar echtgenoot om aanspoorde weg te gaan, waren er anderen wie in het gebouw toen waren geweest en vreselijk geheugen gehad. Bij EuroBrokers, op de 84ste verdieping van de zuidentoren, hing Charles Veneziano, 34, vice-president van technologie, zelfs omhoog niet de telefoon nadat de eerste straal de het noordentoren raakte. Hij wierp de ontvanger op zijn bureau en liep. Agnes Francis, een secretaresse van de belastingsafdeling, die onmiddellijk van de 87ste verdieping is gevlucht. Sinds 1993, had zij eens geen lunch bij haar bureau gegeten: De '93 aanval was om 12:18 p.m. voorgekomen Terwijl vele mensen die 1993 herinnerden snel waren weg te gaan, zeggen sommige overlevenden het vroegere incident een verschillende, tragische les aanbood: Er was geen behoefte zich haasten om weg te gaan. In 1993, nam het zolang vier uren om onderaan stairs aan veiligheid te lopen, maar iedereen het maakten. Sommige arbeiders verlieten hun bureaus niet tot de brandbestrijders al manier tot hun vloer, zo zoals veel twee later uren beklommen. Op 11 Sept., was de evacuatie stairwells vrij van rook en de lichten bleven Pagan op, in tegenstelling tot binnen 1993, Jeannie, een werknemer van AON op de 99ste verdieping, hoorden mensen zeggend: "Ik was hier in '93. Dit is niets." De meesten waren op hun uitweg van het gebouw niettemin. De bombarderende "gemaakte mensen van 1993 meer blase," zeggen Anne Foodim van Fiduciair Vertrouwen, die van de 90ste verdieping ontsnapte. In 1993, "zeer weinig mensen werden beïnvloed, en iedereen kwam aan de redding." Het onderwees ook mensen die waren daar dat zij niet terug in hun bureaus voor verscheidene maanden zouden kunnen krijgen. Zo sommige mensen vertraagden hun vertrek tot zij hun bezittingen verzamelden. De vertraging was een moordenaar Het neemt veel niet om een 161/2-miniem venster te missen. Het beëindigen van een telefoongesprek met een cliënt, als stafmedewerker van AON. Het beantwoorden van de gekke telefoongesprekken afvragen die of iedereen O.K. was, zich als receptionnist deed bij de Financiële Diensten van de Basislijn. Bij Fiduciair Vertrouwen, terwijl Sullivan bij iedereen schreeuwde weg te gaan, ging zijn werkgever, Ventura, de moeder van zijn vrouw, Felicia Hamilton vinden, die ook voor Fiduciair werkte. Het was de laatste handeling van een goede schoonzoon. Zowel stierven Ventura als Hamilton. Freeman van Tamitha, 35, een werknemer van AON en een moeder van toddler, liepen terug naar krijgen haar beurs. Zij vertelde haar collega Marissa Panigrosso, "ik heb de beelden van mijn baby daarin." Zij stierf. Niemand weet dan beter de overlevenden het hoe gemakkelijk zij de verkeerde keus konden gemaakt hebben. Amy Weintraub, 23, en Brian Moran, 32, was met de collega's van twee AON in een stairwell toen de aankondiging kwam. Zij hielden en vroegen zich af of zij zouden moeten teruggaan. "Ah, heb ik een sigaret nodig," bovengenoemde Moran, en de groep gehouden neer draaiend. Alle overleefde vier. Steve Miller verliet zijn bureau bij Hoofdmarkten Fuji op de 80ste verdieping het moment dat zijn werkgever doornemend de handelvloer kwam. Hij liep neer aan een vloer in de jaren '50, waar hij op een lift kreeg die geleide veiligheidskopie was. Om geen echte reden, stapte hij terug uit vóór de gesloten deuren. Hij wandelde in een bureau; de mensen daar letten op carnage in de het noordentoren en gilden in verschrikking. Een later ogenblik, huiverde het gebouw en het stof vloog rond de ruimte; de tweede straal had meer dan 20 vloeren hierboven geraakt. De molenaar vond een stairwell en gooide onderaan en uit het gebouw door elkaar. De "conclusie ik waarben gekomen aan is: Ik denk ik slim handelde, en ik denk het bijna geen invloed op het feit dat ik overleefde, "hij zegt had. "Als u wegliep, overleefde u. Iedereen wie overleefd."wegliep Voor vele overlevenden van 11 Sept., is hun laatste beeld van collega's één ontworpen door de sluitende deuren van een lift. Sommige mensen aarzelden eenvoudig, onzeker van te doen wat, enkel lang genoeg worden verloren. Mike Dunn en Darya Lin, de computertrainingsadviseurs van Chicago, waren in menigte het malen rond in de grote lifthal op de 78ste verdieping. Met de aankondiging dat het gebouw veilig was, daalde het niveau van urgentie. Anne Ryan, de V.S. VANDAAG Mike Dunn: Hij heeft levend vandaag om met zoon Colin te spelen omdat hij de 92ste verdieping van de zuidentoren verliet en naar de straat daalde "zien wat." gebeurt Tegen die tijd, had het woord uit gefiltreerd dat het een vliegtuig was dat de het noordentoren had geslagen. "ik hoorde absoluut het een tweelingsteun was," bovengenoemd iemand. De mensen voerden de vensters om neer de straat te bekijken. Kunt u daar wat het als onderaan veronderstellen is? Dunn hoorde iemand zegt. "ik ga een lift neer nemen en zien wat gebeurt," bovengenoemde Dunn. Het "al recht," Lin antwoordde. "Enkel zeer zorgvuldig ben." Lift van Dunn maakte tot het aan de ground-floor hal in een minuut. Hij stapte uit, en aangezien hij draaide om het gebouw, de tweede straalklap te verlaten. Net 16½ de notulen hadden overgegaan aangezien hij zijn hoofd uit de 92ste verdieping vergaderingsruimte bij AON porde om te zien wat gebeurde. Acht mensen waren verzameld rond de conferentielijst. Hij was de enige overlevende.
vBulletin® v3.6.8, Copyright ©2000-2012, Jelsoft Enterprises Ltd.