hirihiri123
19 februari 2007, 15:55
Van pen naar pluche
http://www.uitkijk.net/data/upimages/plasterk.jpg
Nee, nee, ik ben door niemand gebeld met de vraag of ik er iets voor voelde, om in plaats van André Rouvoet de portefeuille jeugd en gezinszaken voor mijn rekening te nemen. Met een hyperversnelde naturalisatieprocedure had het misschien nog net kunnen lukken maar dan was het ethische vraagstuk vanzelfsprekend een probleem geweest. Ik ben immers een ouderwetse moralist die de scheiding der machten idealiseert. De vierde – het journaille - is er om de drie andere te bekritiseren en niet om zich ermee te encanailleren.
In mijn orthodoxe belevenis hoort in de jaszak van de columnist geen partijkaart te liggen. Die scribent, hoewel arm en beoefend, gaat nooit met ministers tafelen en schrijft niet aan het verkiezingsprogramma van zijn politieke vriendjes. Hij is eenzaam en streng in de leer van de onafhankelijkheid.
Hij weet ook dat het meestal slecht gesteld is met de confraters die de verboden lijn oversteken. De ene (Fortuyn) eindigt op een parkeerplaats met vijf linkse kogels in zijn lijf. De andere (Bomhoff) krijgt van zijn MP de zak en moet vervolgens met de staart tussen de benen emigreren.
Dan de cruciale vraag: hoe geloofwaardig was, achteraf gezien, de linkse columnist Ronald en hoe betrouwbaar zal de nieuwe (rode) Minister van Onderwijs Plasterk zijn die zijn scribentziel voor 80 vierkante centimeter pluche heeft verkocht? En kom maar niet aanzetten met het fabeltje dat het moedig is om van de beste stuurlui aan wal tot echte bestuurder met opgestroopte mouwen te promoveren. Aanzien en macht kunnen geest en ziel corrumperen en wat dat betreft is Plasterk tot de gekste draaiingen bereid om zijn carrière vol contradicties omhoog te stuwen. Hij, de overtuigde en links-agressieve atheïst, die zijn aversie voor Balkenende, het CDA en de ChristenUnie nooit onder stoelen of banken heeft gestoken, neemt plaats in het meest religieuse kabinet van de laatste decennia.
Persoonlijk vond ik zijn militante atheïsme altijd overtrokken en vooral selectief (wel tegen het intelligent design van Maria van der Hoeven maar vol begrip voor de sjaria van het WRR-rapport). Daarom oogt zijn overstap even curieus als wanneer ik morgen tot het halalkabinet van Mohammed Cheppih zou toetreden om naast minister Jahjah plaats te nemen. Met dat verschil natuurlijk dat JP en Rouvoet echte democraten zijn en de twee laatste figuren niet.
Het gaat hier om de geloofwaardigheid van de scribent en het respect dat hij aan zijn lezers verschuldigd is. Persoonlijk heb ik Plasterk de columnist altijd ongeloofwaardig gevonden. En zeker niet alleen omdat hij mij in het programma Buitenhof een volstrekt uit de lucht gegrepen jeugdtrauma had opgeplakt. Om deze miskleun moest hij diep door het stof en op televisie zijn excuses maken. Maar zijn neiging om tegenstanders niet op hun argumenten te bestrijden maar hun privé-leven of afkomst erbij te slepen, had iets pernicieus en soms xenofobisch.
Zo betreurde hij in de Volkskrant dat Afshin Ellian door commentatoren niet hard genoeg werd aangepakt en schreef dat het kwam door zijn buitenlander-zijn. Ook maakte hij de critici van het WRR-rapport doodleuk uit voor ’uiterst rechts’. Mij dunkt dat het gevoelige ministerie van onderwijs een onpartijdige man met een open geest behoeft. En die man is Ronald Plasterk zeker niet. Arm onderwijs....
Bron www.uitkijk.net
http://www.uitkijk.net/data/upimages/plasterk.jpg
Nee, nee, ik ben door niemand gebeld met de vraag of ik er iets voor voelde, om in plaats van André Rouvoet de portefeuille jeugd en gezinszaken voor mijn rekening te nemen. Met een hyperversnelde naturalisatieprocedure had het misschien nog net kunnen lukken maar dan was het ethische vraagstuk vanzelfsprekend een probleem geweest. Ik ben immers een ouderwetse moralist die de scheiding der machten idealiseert. De vierde – het journaille - is er om de drie andere te bekritiseren en niet om zich ermee te encanailleren.
In mijn orthodoxe belevenis hoort in de jaszak van de columnist geen partijkaart te liggen. Die scribent, hoewel arm en beoefend, gaat nooit met ministers tafelen en schrijft niet aan het verkiezingsprogramma van zijn politieke vriendjes. Hij is eenzaam en streng in de leer van de onafhankelijkheid.
Hij weet ook dat het meestal slecht gesteld is met de confraters die de verboden lijn oversteken. De ene (Fortuyn) eindigt op een parkeerplaats met vijf linkse kogels in zijn lijf. De andere (Bomhoff) krijgt van zijn MP de zak en moet vervolgens met de staart tussen de benen emigreren.
Dan de cruciale vraag: hoe geloofwaardig was, achteraf gezien, de linkse columnist Ronald en hoe betrouwbaar zal de nieuwe (rode) Minister van Onderwijs Plasterk zijn die zijn scribentziel voor 80 vierkante centimeter pluche heeft verkocht? En kom maar niet aanzetten met het fabeltje dat het moedig is om van de beste stuurlui aan wal tot echte bestuurder met opgestroopte mouwen te promoveren. Aanzien en macht kunnen geest en ziel corrumperen en wat dat betreft is Plasterk tot de gekste draaiingen bereid om zijn carrière vol contradicties omhoog te stuwen. Hij, de overtuigde en links-agressieve atheïst, die zijn aversie voor Balkenende, het CDA en de ChristenUnie nooit onder stoelen of banken heeft gestoken, neemt plaats in het meest religieuse kabinet van de laatste decennia.
Persoonlijk vond ik zijn militante atheïsme altijd overtrokken en vooral selectief (wel tegen het intelligent design van Maria van der Hoeven maar vol begrip voor de sjaria van het WRR-rapport). Daarom oogt zijn overstap even curieus als wanneer ik morgen tot het halalkabinet van Mohammed Cheppih zou toetreden om naast minister Jahjah plaats te nemen. Met dat verschil natuurlijk dat JP en Rouvoet echte democraten zijn en de twee laatste figuren niet.
Het gaat hier om de geloofwaardigheid van de scribent en het respect dat hij aan zijn lezers verschuldigd is. Persoonlijk heb ik Plasterk de columnist altijd ongeloofwaardig gevonden. En zeker niet alleen omdat hij mij in het programma Buitenhof een volstrekt uit de lucht gegrepen jeugdtrauma had opgeplakt. Om deze miskleun moest hij diep door het stof en op televisie zijn excuses maken. Maar zijn neiging om tegenstanders niet op hun argumenten te bestrijden maar hun privé-leven of afkomst erbij te slepen, had iets pernicieus en soms xenofobisch.
Zo betreurde hij in de Volkskrant dat Afshin Ellian door commentatoren niet hard genoeg werd aangepakt en schreef dat het kwam door zijn buitenlander-zijn. Ook maakte hij de critici van het WRR-rapport doodleuk uit voor ’uiterst rechts’. Mij dunkt dat het gevoelige ministerie van onderwijs een onpartijdige man met een open geest behoeft. En die man is Ronald Plasterk zeker niet. Arm onderwijs....
Bron www.uitkijk.net