admin
21 februari 2007, 17:29
APELDOORN - Iran lijkt zich niets aan te trekken van een ultimatum van de Veiligheidsraad om zijn omstreden uraniumverrijking op te schorten. Woensdag verstrijkt de deadline. Ondertussen groeien de geruchten over een mogelijk ophanden zijnde aanval op de Islamitische Republiek.
In Israël liggen de plannen al klaar. Mocht Teheran daadwerkelijk op het punt staan atoomwapens te verwerven, dan is militair ingrijpen door de Joodse staat onvermijdelijk. Dat zou moeten bestaan uit een eerste bombardement met zogenaamde ”bunker busters”, zeer zware bommen die tot diep in ondergrondse complexen kunnen doordringen. Gevolgd door een precisieaanval met tactische kernwapens om de Iraanse nucleaire faciliteiten te vernietigen.
Dat stelde althans een Israëlische defensieadviseur enkele weken geleden in het dagblad The Jerusalem Post. Ook Israëlische politici laten er geen twijfel over bestaan dat de Joodse staat een nucleair Iran niet kan accepteren. De uitspraken van de Iraanse president Mahmud Ahmedinejad over de vernietiging van Israël laten ook weinig ruimte voor een tolerante houding ten aanzien van Teheran.
Britse inlichtingenbronnen meldden dinsdag dat ook de Verenigde Staten hun plannen voor een aanval op Iran klaar hebben. Al wekenlang wordt in de Amerikaanse media gedebatteerd over een mogelijk offensief tegen Teheran. Daarbij lijkt het niet langer meer de vraag óf zo’n aanval er komt, maar vooral wanneer en hoe.
Dat het Witte Huis opdracht heeft gegeven plannen voor een aanval op Iran uit te werken, hoeft op zichzelf geen verwondering te wekken. De Islamitische Republiek zal zeker niet het enige land zijn dat op de stafkaarten van de militaire strategen in Washington voorkomt. Teheran is bovendien al jarenlang een aartsvijand van de VS.
De vraag is wel hoe concreet de Amerikaanse aanvalsplannen zijn - en vooral hoe een eventueel offensief kan worden gelegitimeerd. Als Iran het ultimatum van de Veiligheidsraad om te stoppen met uraniumverrijking negeert, kan dat op korte termijn hooguit een aanscherping van de sancties tegen Teheran opleveren. En dan moeten China en Rusland, die beide aanzienlijke belangen in Iran hebben, niet dwarsliggen. Het forceren van militair ingrijpen via de VN is doorgaans een langdurig proces, getuige de gang van zaken rond Irak.
Er is echter nog een andere manier waarop de Verenigde Staten een eventuele aanval op Iran zouden kunnen rechtvaardigen. Teheran wordt er in toenemende mate van beschuldigd de sjiitische milities in Irak van wapens te voorzien. Als Washington erin slaagt een direct verband tussen Iran en het geweld tegen Amerikaanse troepen in Irak aan te tonen, zou dat in de ogen van de regering-Bush wel eens een ’gemakkelijke’ reden kunnen zijn om de Islamitische Republiek aan te pakken.
De aanzwellende stroom berichten over Iraanse inmenging in Irak, de dreigende taal van het Witte Huis aan het adres van Teheran en het sturen van extra Amerikaans oorlogstuig naar het Midden-Oosten wekken wat dat betreft geen optimistische verwachtingen.
Note: Hoe sneller hoe beter, men had inplaats van Irak meteen Iran moeten aanvallen, al in de eerste instantie na Afghanistan.
In Israël liggen de plannen al klaar. Mocht Teheran daadwerkelijk op het punt staan atoomwapens te verwerven, dan is militair ingrijpen door de Joodse staat onvermijdelijk. Dat zou moeten bestaan uit een eerste bombardement met zogenaamde ”bunker busters”, zeer zware bommen die tot diep in ondergrondse complexen kunnen doordringen. Gevolgd door een precisieaanval met tactische kernwapens om de Iraanse nucleaire faciliteiten te vernietigen.
Dat stelde althans een Israëlische defensieadviseur enkele weken geleden in het dagblad The Jerusalem Post. Ook Israëlische politici laten er geen twijfel over bestaan dat de Joodse staat een nucleair Iran niet kan accepteren. De uitspraken van de Iraanse president Mahmud Ahmedinejad over de vernietiging van Israël laten ook weinig ruimte voor een tolerante houding ten aanzien van Teheran.
Britse inlichtingenbronnen meldden dinsdag dat ook de Verenigde Staten hun plannen voor een aanval op Iran klaar hebben. Al wekenlang wordt in de Amerikaanse media gedebatteerd over een mogelijk offensief tegen Teheran. Daarbij lijkt het niet langer meer de vraag óf zo’n aanval er komt, maar vooral wanneer en hoe.
Dat het Witte Huis opdracht heeft gegeven plannen voor een aanval op Iran uit te werken, hoeft op zichzelf geen verwondering te wekken. De Islamitische Republiek zal zeker niet het enige land zijn dat op de stafkaarten van de militaire strategen in Washington voorkomt. Teheran is bovendien al jarenlang een aartsvijand van de VS.
De vraag is wel hoe concreet de Amerikaanse aanvalsplannen zijn - en vooral hoe een eventueel offensief kan worden gelegitimeerd. Als Iran het ultimatum van de Veiligheidsraad om te stoppen met uraniumverrijking negeert, kan dat op korte termijn hooguit een aanscherping van de sancties tegen Teheran opleveren. En dan moeten China en Rusland, die beide aanzienlijke belangen in Iran hebben, niet dwarsliggen. Het forceren van militair ingrijpen via de VN is doorgaans een langdurig proces, getuige de gang van zaken rond Irak.
Er is echter nog een andere manier waarop de Verenigde Staten een eventuele aanval op Iran zouden kunnen rechtvaardigen. Teheran wordt er in toenemende mate van beschuldigd de sjiitische milities in Irak van wapens te voorzien. Als Washington erin slaagt een direct verband tussen Iran en het geweld tegen Amerikaanse troepen in Irak aan te tonen, zou dat in de ogen van de regering-Bush wel eens een ’gemakkelijke’ reden kunnen zijn om de Islamitische Republiek aan te pakken.
De aanzwellende stroom berichten over Iraanse inmenging in Irak, de dreigende taal van het Witte Huis aan het adres van Teheran en het sturen van extra Amerikaans oorlogstuig naar het Midden-Oosten wekken wat dat betreft geen optimistische verwachtingen.
Note: Hoe sneller hoe beter, men had inplaats van Irak meteen Iran moeten aanvallen, al in de eerste instantie na Afghanistan.