Rel in PvdA na artikel over PVV

[admin]

AMSTERDAM - PvdA-fractieleider Manon van der Garde is door haar eigen raadsfractie teruggefloten bij een poging een kritische medewerker te ontslaan. Deze had de houding van links tegenover Geert Wilders en Henk Kamp gehekeld.

Dat gebeurde kort voor middernacht op een ingelaste fractievergadering, waarin Van der Garde het zwaar te verduren kreeg. De rel draait rond Marcel Duyvestijn, de hoofdredacteur van de website van de Amsterdamse PvdA. Daarop biedt hij regelmatig ruimte aan critici en schrijft hij columns die niet altijd positief zijn over de PvdA.

Zaterdag verscheen in Het Parool een artikel van Duyvestijn en de PvdA'ers Job van Amerongen en Eddy Terstall. Daarin verweten ze linkse partijen niet inhoudelijk in te gaan op voorstellen van PVV-leider Wilders en VVD-Kamerlid Kamp. Van der Garde en haar fractiegenoot Michiel Mulder werden bekritiseerd omdat ze 'rechts' de schuld geven van de groeiende segregatie.

Volgens ingewijden kwam diezelfde Mulder Duyvestijn gisterochtend vertellen dat er na het artikel volgens Van der Garde sprake is van een vertrouwensbreuk. Het binnenkort aflopende contract van Duyvestijn, sinds zeven jaar werkzaam voor de PvdA-fractie, zou niet worden verlengd. De fractie kreeg dat om elf uur gisteravond officieel te horen.

Veel leden keurden het wegsturen van Duyvestijn af. Ook raadsleden die het niet eens zijn met de teneur van zijn artikel, bepleitten ruimte voor afwijkende geluiden. Onder die druk stemde Van der Garde in met het aanwijzen van een bemiddelaar, die gaat bezien of Duyvestijn behouden kan blijven.

Van der Garde ontkent een verband met het artikel van zaterdag en wil niet ingaan op 'een interne aangelegenheid'. Duyvestijn wilde vanmorgen evenmin commentaar geven.

[Johnnie]

Kritische PvdA-functionaris wordt ontslagen.

Amsterdamse PvdA heeft ontslag aangezegd aan Marcel Duyvestijn, fractiemedewerker en tevens beheerder van de website van de hoofdstedelijke PvdA. Marcel is een van de drie auteurs van het hieronder genoemde, voortreffelijke artikel ‘Schiet niet op de boodschapper’, dat zaterdag in Het Parool verscheen. Dankzij Marcel waren er ook openhartige discussies mogelijk op de Amsterdamse PvdA-site , die een lichtbaken was in een zee van duisternis. Boodschapper Duyvestijn wordt nu kaltgestellt door de gestaalde partijkaders, op hetzelfde moment dat drie corrupte deelraadsleden in de armen worden gesloten in Amsterdam Zuidoost.

De Partij van het Cliëntelisme

Een verfrissend geluid binnen de Amsterdam PvdA. Cineast Eddy Terstall, eenzaam strijder tegen socialistische islamkramp, heeft gezelschap gekregen van de dissidente webcolumnisten Marcel Duyvestijn en Job van Amerongen. Met zijn drieën schreven ze een mooi artikel. ‘Schiet niet op de boodschapper’ (Het Parool, 15 december). Geen overbodige waarschuwing, want de afgelopen jaren zijn in Nederland al twee boodschappers vermoord.

Enkele citaten: “Een discussie over de islam is niet mogelijk. Alleen over de boodschapper wordt gesproken. Ayaan Hirsi Ali en Ehsan Jami waren binnen de PvdA klokkenluiders. Ze schreeuwden. Ze wilden aandacht. Maar ze vonden geen gehoor. Ze werden niet weggezet vanwege de inhoud, maar vanwege de vorm. ‘Ze radicaliseerden’.”

“Natuurlijk waren Hirsi Ali en Jami opruiend en luidruchtig. Maar het ging ze om de boodschap: moslims, emancipeer! Knip je knellende banden door! Dat is precies wat de PvdA ook wil. Althans op papier. Want in de praktijk wordt ook in onze partij nooit naar lastige mensen geluisterd. Paul Scheffer is ook iemand die in sociaal-democratische kring tot kromme tenen leidt. De PvdA knikt beleefd, maar neemt niets van hem aan. De omstandige omhelzing door minister Ella Vogelaar kwam dan ook niet echt gemeend over.”

Zo gaan de drie nog even door. De eindconclusie, waar ik het honderd procent mee eens ben: “Binnenkort marcheren we tegen Wilders. Vuisten in de lucht. Stop de fascist! Maar waarom wordt toch altijd de boodschapper vermoord? Waarom neemt ‘links’ de afwijkende geluiden niet bloedserieus en gaat er - zonder op de man te spelen - op in?”

In de Amsterdamse PvdA is het altijd één stap vooruit, drie stappen achteruit. Het landelijke partijbestuur heeft besloten dat drie corrupte deelraadsleden mogen terugkeren in de PvdA-fractie in het stadsdeel Amsterdam Zuidoost. Het drietal, André Bhola, Mala Eckhardt en Egbert Doest, was geschorst na een vernietigend rapport van de Amsterdamse Rekenkamer. De drie hadden zich actief bemoeid met de subsidiëring van hun eigen welzijnsorganisaties. Cliëntelisme dus in zijn ergste vorm. Toenmalig partijvoorzitter Ruud Koole vond het optreden van de drie deelsraadsleden eind juni nog ‘volledig onacceptabel’.

Maar hoe gaat dat in Amsterdam? In zo’n geval gaan de lobby’s druk aan het werk om het onaangename rapport onder het vloerkleed te vegen. BING, het Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten, mocht een contra-expertise doen. Over dezelfde feiten oordeelde het nieuwe onderzoek milder en minder politiek. De Amsterdamse Rekenkamer had overigens geen goed woord over voor dit tegenonderzoek. Maar de opening was er voor de drie subsidieknoeiers. Een commissie onder partijbobo Dick Dolman heeft de weg vrijgemaakt voor de terugkeer van het omstreden drietal. In ‘éénpartijstaat’ Amsterdam is dat allemaal mogelijk.

Elsevier-commentator Syp Wynia vatte het uitstekend samen: “Andere partijen hebben niets in de melk te brokkelen, of hebben zich maar te voegen naar de almachtige PvdA. Ambtenaren, woningbouwverenigingen, welzijnsclubs, het onderwijs - allemaal zijn ze nauw verbonden met het PvdA-weefsel."

De almacht van de PvdA is nog vergroot sinds de gemeenteraads- en deelraadsverkiezingen van maart 2006, die in Amsterdam gepaard gingen met grootschalig gerommel met allochtone stemmen.

Een commissie uit de stedelijke gemeenteraad heeft het rapport van de Gemeentelijke Ombudsman intussen besproken. Er is beterschap beloofd. Maar uit niets blijkt dat leidende PvdA’ers de ernst van deze affaire inzien. Buiten de commissie zwijgen ze er over.

De almacht van de Amsterdamse PvdA neemt in sommige delen van de stad groteske vormen aan. Enkele voorbeelden: Bos en Lommer: 10 van de 17 zetels; De Baarsjes: 8 van de 17 zetels; Geuzenveld-Slotermeer: 13 van de 21 zetels; Osdorp: 12 van de 25 zetels; Slotervaart: 11 van de 21 zetels; Zuidoost: 17 van de 29 zetels. In de overkoepelende gemeenteraad bezet de PvdA 20 van de 45 zetels.

Deze (bijna-)meerderheden heeft de partij vooral te danken aan de allochtone kiezers, die keurig worden bediend door weg te duiken voor elke vorm van islamkritiek. Fractievoorzitter Lodewijk Asscher en Slotervaart-burgemeester Ahmed Marcouch slaagden er onlangs in een opiniestuk over integratie te schrijven (met een aantal op zich zinnige voorstellen) waarin de woorden islam en moslim niet voorkomen. (De Volkskrant, 15 december)

Diezelfde Marcouch probeert intussen wel de scheiding van kerk en staat te doorbreken door politievrouwen toe te staan een hoofddoek te dragen. Hij gebruikt het argument dat moslima’s anders geen agent kunnen worden. Alsof de hoofddoek in Nederland verplicht is voor moslimvrouwen en alsof er niet grote groepen moslima’s zijn die zonder hoofddoek door het leven gaan. Eén zeepkist verder bepleit raadslid Hetti Willemse de invoering van de halalhypotheek, alsof dat een halszaak is voor een seculiere partij als de PvdA.

In dit treurige decor doen Terstall en zijn vrienden hun best om beweging te krijgen in hun partij. Ik vrees steeds meer dat ze aan een dood paard trekken. Wie denkt u dat eerder uit de partij zal worden verdreven, de lastige Eddy Terstall of de brave ‘vrouwendumper’ Mohammed el Yaakoubi, penningmeester van de afdeling Geuzenveld-Slotermeer?

Carel Brendel


Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)


Homepage Het verraad van Links

http://hoeiboei.web-log.nl/

[Johnnie]

De gevaarlijkste Nederlander van 2007

Je ziet ze wel eens door de stad trappen. Tuinbroek, zweetvlekken onder de ongeschoren oksels en twee jengelende kinderen voorin de bakfiets. Stiekem loeren ze naar potente avonturiers om de verloren uurtjes in gepaste opgewondenheid door te brengen. Meestal komen ze uit Zutphen of een ander provinciaal gat en hebben ze een CV met luizige baantjes als persberichtenschrijfster bij de meest slaapverwekkende gemeente van Nederland: de Haarlemmermeer.

In hun geboorteplaats hebben ze jarenlang bij de ziekenomroep met een microfoon rondgehold en stiekem gedroomd van een vlugge wip met Jeroen Pauw op de voorkant van zijn opgepimpte Amerikaanse cabrio. Meisjes als Manon van der Garde. Het zijn de linkse Mabels. Soepel in de heupen bewegen ze zich binnen de PvdA om op een dag te ontdekken dat ze bij gebrek aan beter fractievoorzitter van de PvdA in de Amsterdamse gemeenteraad zijn geworden. Geen Wouter Bos in bed gelokt, maar wel aangenaam opgewonden op het pluche van de Stopera. Ongevaarlijke gekken deze dames. Machtsgeil en vooral zeldzaam naïef. Tot zover niets aan de hand.

Af en toe draait de bakfiets met Manon achter de stuurknuppel ook wel eens zo’n oude wijk in waar de modale PvdA-kiezer nauwelijks meer de straat op kan, homo’s in elkaar worden geknuppeld en anders denkenden de monden worden gesnoerd. Daar waar links alle hoop gevestigd heeft op de retoriek van Geert Wilders. Niet zonder reden ook. Wat heeft de PvdA de mensen daar immers te bieden? Ik citeer Manon:” De plannen gaan uit van drie pijlers: mensen weerbaarder maken, voedingsbodem tegengaan en de-radicalisering. Zo wordt er bijvoorbeeld gewerkt aan empowerment van jongeren en vrouwen en worden professionals getraind om radicalisering in een vroeg stadium te herkennen.” Daar moet je het dan maar mee doen op driehoog achter. Met sommige vrienden kun je je vijanden wel afschaffen.

Maar: dit soort dames heeft een heilig geloof in het ware geloof. Rita Verdonk, Henk Kamp en Geert Wilders zijn rechts en dus schoften. Zij schofferen “onze moslims”. In eigen kring hanteren ze de knoet van het drammerige eigen gelijk. Tegenspraak straffen ze het liefst af met een enkeltje naar de Goelag Archipel. Goed voor de mensheid en slecht voor de mensen. Kleine dictatortjes van het papieren gelijk. Links heeft nou eenmaal niet bepaald het imago veel op te hebben met tegenstand in het eigen huis. Eddy Terstall, de eminente filmmaker noemt terecht Manon van der Garde een linkse reactionair. Niets aan toe te voegen.

Dat heeft Marcel Duyvestein gemerkt. De recalcitrante hoofdredacteur van de Amsterdamse PvdA-website die in een kritisch stuk opschreef wat iedere Amsterdamse PvdA-er minus Manon en haar hofhouding van zwetende hielenlikkers inmiddels best weet.

En dus probeerde de Koningin van de Censuur Marcel Duyvestein te ontslaan. Laffer kan niet. Noord Korea is dichtbij. Op kerstavond hoorde Marcel dat hij misschien toch mag blijven. Hij weet niet of hij dat wil. Manon van der Garde heeft haar ware gezicht laten zien. Een verlichte despoot is het. Door dit soort linkse dommeriken is het simpel scoren voor Geert Wilders en Rita Verdonk.

Ik weet ook wat de reactie op deze column zal zijn. GeenStijl zal wel weer een rechts-populistische website zijn en die Starf*cker een domme rechtse gek. Ik zal dan mijn schouders ophalen en wil mevrouw erop wijzen dat ik net als Eddy Terstall, Marcouch en nog een aantal anderen niet rechts en blind ben, maar ook niet wil weglopen voor alle moslim-ellende in Amsterdam. Weglopen doen alleen lafaards en dommeriken. Of ze pakken de bakfiets. Geert Wilders mag mevrouw Van der Garde wel een kerstkaart sturen. Zij is de Gevaarlijkste Nederlander van 2007. Proficiat!

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/1138391.html#more

[admin]

Bestuur weg bij stichting van PvdA



AMSTERDAM - De rel rond de Amsterdamse PvdA-site heeft geleid tot opstappen van het bestuur van de Stichting Bestuursassistentie PvdA Amsterdam, geleid door fractievoorzitter Manon van der Garde.

Van der Garde ontsloeg de webmaster, Marcel Duyvestijn, na een kritisch stuk, maar werd teruggefloten door de fractie. Duyvestijn is in dienst van de stichting.

Van der Garde was voorzitter, vice-fractievoorzitter Frank de Wolf penningmeester en raadslid Michiel Mulder secretaris. Het nieuwe bestuur moet niet meer samenvallen met het bestuur van de fractie. Voor sommige fractieleden gaat dit niet ver genoeg. Ze vinden dat Van der Garde moet worden vervangen.

[admin]

Fractieleider PvdA Amsterdam onder vuur

AMSTERDAM - ‘Koningin van de censuur’ en ‘De gevaarlijkste Nederlander van 2007’ wordt ze sinds kort genoemd: Manon van der Garde, voorzitter van de PvdA-fractie, de grootste partij (20 van 45 zetels) in de Amsterdamse gemeenteraad.
De kwalificaties zijn bedacht door de relsite Geenstijl.nl (http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/1138391.html), en tevens te lezen onder het cv van de fractievoorzitter (http://www.amsterdam.pvda.nl/nieuwsbericht/3288) op ... de officiële website van de Amsterdamse PvdA, waar tot donderdagavond nog niemand de moeite had genomen de lelijke specificaties te verwijderen.
Ontslag
Van der Garde (1973) ontsloeg daags voor Kerstmis op staande voet de huiscolumnist en beheerder van de partijsite Marcel Duyvestijn. Hij had een kritisch opiniestuk geschreven, samen met partijgenoot Job van Amerongen en de cineast Eddy Terstall, tegen ‘de linkse reflexen in het debat rond de multiculturele samenleving’.
De kop luidde: ‘Schiet niet op de boodschapper.’
Van der Garde schoot wel en ligt sindsdien zelf onder vuur.
Afgelopen maandag kwam iets meer dan de helft van de fractie bijeen, de overige leden zijn met vakantie. Duidelijk werd dat de actie van Van der Garde in slechte aarde was gevallen. Direct na het ‘informele beraad’ maakte de fractievoorzitter bekend dat zij terugtreedt als voorzitter van de stichting die officieel optreedt als werkgever van de negen fractiemedewerkers, onder wie Duyvestijn. De huiscolumnist zelf mag weer aan de slag.
Negatieve reacties
Of dat voldoende is, valt te betwijfelen. De partijsite is overstroomd met negatieve reacties op ‘de Pol Pot van de Amstel’ en ook binnen de fractie gaan er stemmen op om ‘zolang niemand de eer aan zich zelf houdt’ op de eerste fractiebijeenkomst van het nieuwe jaar op 7 januari Van der Garde te verzoeken plaats te maken voor een ander.
Geen fractielid dat onder naam durft te reageren: ‘Daarvoor is de zaak inmiddels te hoog opgelopen.’
Twee fractieleden herinneren aan de oorsprong van het conflict: het opiniestuk dat Van der Garde eerder zelf, en zonder overleg met de lokale partijleiding, schreef en waarin zij stelde dat de democratie in gevaar komt indien nieuwkomers in Nederland te veel worden gewezen op de hier geldende normen en waarden.
Het verhaal viel zo slecht dat de Amsterdamse PvdA-leider Asscher en zijn populaire partijgenoot Achmed Marcouch zich geroepen voelden publiekelijk afstand te nemen van Manon van der Garde.