Johnnie
3 januari 2008, 08:24
2008, Nieuw Amsterdam begint nu.
Wo 2 Jan 2008 - Mart Boden
Als twee stieren staan ze in de arena, allebei een rode lap voor de ogen. Ze briesen hun weblog vol met omzichtige maar nietszeggende woorden. De toreador is bang, en staat veilig achter een hoog schot. Het publiek staat op de banken, beschimpt de website met vileine commentaren. Het rode bloed kruipt waar het niet gaan kan, ze zijn gewond.
Maar achter de beeldschermen wordt koortsachtig nagedacht. Ga ik een column schrijven, of wacht ik op de ander. Ga ik het zeggen, of toch maar niet. Wat er speelt weten beiden beter. Ook op de tribune zitten mensen die meer weten, maar wachten tot de een of de ander met het hoge woord komt. Het kiezen van een kant is riskant, het voelt alsof twee gewaardeerde vrienden mogelijk gaan scheiden. Verlamd blijf je wachten, welke kant het kwartje valt, vooraleer je volledig achter de een of de ander gaat staan. De ander of de een groot gelijk geeft, of de finale spies in de rug prikt.
Je weet, dit speelde al langer, het kon zo niet doorgaan. Je weet, het moest er een keer van komen. Maar je wilt graag dat er gepraat wordt, over waar het om moet gaan, en niet om waar het smullende publiek graag wil dat het over gaat. Je wilt vooruit, we komen er sterker uit.
En U en ik, de achterblijvers en nabestaanden zijn er ook nog! Blijven we achter met of zonder een florerende website, die het verschil kan maken en een spreekbuis voor ons kan vormen. Met of zonder productief communicatiebeleid dat de PvdA in Amsterdam vooruit helpt en onze punten op de agenda zet, onze successen aan de man brengt. Met of zonder ervaren fractieleiding die het verschil (duidelijk) maakt en de passie weet over te brengen op het netvlies van de mensen die het moeten zien: De leden, de kiezers, de burgers, de andersdenkenden, de stadsdelen en de pers. We weten dat we het kunnen, maar ook dat het zoveel beter naar voren kan worden gebracht.
Maar waarom verlammen we dan, waarom geven we de boodschapper de schuld van onze onmacht om te veranderen? Te veranderen in een gepassioneerde webschrijver, die het lukt de fractie communicatie af te dwingen, en als een webregisseur die de thema’s weet te verpakken in spraakmakend materiaal, waarmee hij de andersdenkende hinderlijk voor de voeten loopt. Waarom verstarren we als de vrijheid van mening ons onwelgevallig is en gaan we niet in debat. Het debat dat we zoeken, dat we eigenlijk niets liever willen. In eigen huis, op de eigen website in de aanval tegen zo veel vermeend onbenul of columnistische spitsvondigheid. Alle unfaire kritiek weerleggen met die 30 mooie plannen, die we in de pen hebben, maar niet willen uitlekken. In de concept-map blijft hangen.
Waarom zwijgen we als we alle recht van spreken hebben, en waarom gunnen we de kwaadsprekers alle kans van de wereld ons in de hoek te zetten waar we lijdzaam nog slechts kunnen wachten tot de klappen zullen vallen.
2008 wordt het jaar van de waarheid. Het jaar waarbij we afscheid nemen van de vorm, afscheid nemen van vaagheid. Voorbij de overcomplicerende regels kijken. We gaan met Rita recht door zee, we kapen haar doelgerichtheid. We zeggen waar het ons op staat en kapen Wilders eenvoud. We verzanden niet in procedureel gewauwel en kapen Marijnnes gezond boeren verstand. We doen dat afgewogen en goeddoordachte en kapen Kamps rust en onverstoorbaarheid. Van onzelf nemen we het hart voor de zaak, het hart voor de mensen als de ziel van de samenleving, onze reden tot bestaan. We verlaten onze veilige plek, de aangeprate angst geeft ons de moed om waar je voor staat met passie te verdedigen. We kiezen de aanval en pakken de rode lap, accepteren de toegeworpen handschoen, kruisen de degen en gaan erop af. We can do it. Nieuw Amsterdam begint nu.
http://www.amsterdam.pvda.nl/nieuwsbericht/4977
Ja en de partijnaam word veranderd in de partij van de gespleten persoonlijkheden.at your service
Wo 2 Jan 2008 - Mart Boden
Als twee stieren staan ze in de arena, allebei een rode lap voor de ogen. Ze briesen hun weblog vol met omzichtige maar nietszeggende woorden. De toreador is bang, en staat veilig achter een hoog schot. Het publiek staat op de banken, beschimpt de website met vileine commentaren. Het rode bloed kruipt waar het niet gaan kan, ze zijn gewond.
Maar achter de beeldschermen wordt koortsachtig nagedacht. Ga ik een column schrijven, of wacht ik op de ander. Ga ik het zeggen, of toch maar niet. Wat er speelt weten beiden beter. Ook op de tribune zitten mensen die meer weten, maar wachten tot de een of de ander met het hoge woord komt. Het kiezen van een kant is riskant, het voelt alsof twee gewaardeerde vrienden mogelijk gaan scheiden. Verlamd blijf je wachten, welke kant het kwartje valt, vooraleer je volledig achter de een of de ander gaat staan. De ander of de een groot gelijk geeft, of de finale spies in de rug prikt.
Je weet, dit speelde al langer, het kon zo niet doorgaan. Je weet, het moest er een keer van komen. Maar je wilt graag dat er gepraat wordt, over waar het om moet gaan, en niet om waar het smullende publiek graag wil dat het over gaat. Je wilt vooruit, we komen er sterker uit.
En U en ik, de achterblijvers en nabestaanden zijn er ook nog! Blijven we achter met of zonder een florerende website, die het verschil kan maken en een spreekbuis voor ons kan vormen. Met of zonder productief communicatiebeleid dat de PvdA in Amsterdam vooruit helpt en onze punten op de agenda zet, onze successen aan de man brengt. Met of zonder ervaren fractieleiding die het verschil (duidelijk) maakt en de passie weet over te brengen op het netvlies van de mensen die het moeten zien: De leden, de kiezers, de burgers, de andersdenkenden, de stadsdelen en de pers. We weten dat we het kunnen, maar ook dat het zoveel beter naar voren kan worden gebracht.
Maar waarom verlammen we dan, waarom geven we de boodschapper de schuld van onze onmacht om te veranderen? Te veranderen in een gepassioneerde webschrijver, die het lukt de fractie communicatie af te dwingen, en als een webregisseur die de thema’s weet te verpakken in spraakmakend materiaal, waarmee hij de andersdenkende hinderlijk voor de voeten loopt. Waarom verstarren we als de vrijheid van mening ons onwelgevallig is en gaan we niet in debat. Het debat dat we zoeken, dat we eigenlijk niets liever willen. In eigen huis, op de eigen website in de aanval tegen zo veel vermeend onbenul of columnistische spitsvondigheid. Alle unfaire kritiek weerleggen met die 30 mooie plannen, die we in de pen hebben, maar niet willen uitlekken. In de concept-map blijft hangen.
Waarom zwijgen we als we alle recht van spreken hebben, en waarom gunnen we de kwaadsprekers alle kans van de wereld ons in de hoek te zetten waar we lijdzaam nog slechts kunnen wachten tot de klappen zullen vallen.
2008 wordt het jaar van de waarheid. Het jaar waarbij we afscheid nemen van de vorm, afscheid nemen van vaagheid. Voorbij de overcomplicerende regels kijken. We gaan met Rita recht door zee, we kapen haar doelgerichtheid. We zeggen waar het ons op staat en kapen Wilders eenvoud. We verzanden niet in procedureel gewauwel en kapen Marijnnes gezond boeren verstand. We doen dat afgewogen en goeddoordachte en kapen Kamps rust en onverstoorbaarheid. Van onzelf nemen we het hart voor de zaak, het hart voor de mensen als de ziel van de samenleving, onze reden tot bestaan. We verlaten onze veilige plek, de aangeprate angst geeft ons de moed om waar je voor staat met passie te verdedigen. We kiezen de aanval en pakken de rode lap, accepteren de toegeworpen handschoen, kruisen de degen en gaan erop af. We can do it. Nieuw Amsterdam begint nu.
http://www.amsterdam.pvda.nl/nieuwsbericht/4977
Ja en de partijnaam word veranderd in de partij van de gespleten persoonlijkheden.at your service