Johnnie
28 april 2008, 07:44
http://www.hetvrijevolk.com/files/users/leo2008/ellatulband.jpg
Filantroop 27 april 2008
Tot 1983(!?) en juist in de periode dat in de Sovjet-Unie hardliners als Leonid Breznjev en Joeri Andropov het volk onder de knoet hielden, was ze nog communist. In die tijd was al volop bekend hoe onder het communisme de mens had geleden en de slachtofferschare in aantal dat van het derde rijk oversteeg.
Dat Ella Vogelaar haar heil bij de CPN zocht mag natuurlijk verwonderen, tenzij ze ergens in de wereld een communistisch regime ontdekt had waar de mens na een eindeloze zoektocht wél het geluk gevonden had. Maar verder dan volle gevangenissen en moorddadige dictators kan ze niet gekomen zijn. Wat haar inspiratie dan geweest moet zijn zich tot het communisme te bekeren, is raadselachtig.
Wonder boven wonder, heeft dat haar carrière niet kunnen stagneren. Veel communisten uit die periode hebben zich tijdig verkleed voor een politieke aanpassing ten gerieve van een mooie carrière. En zoals veel communisten, slaagde ook Ella Vogelaar er in de hoogste regionen van de maatschappelijke ladder te bereiken. Wie de levensbeschrijving van Vogelaar volgt ziet een onvermoeibare carrièredrift.
Wie even rondkijkt hoe het toen allemaal ging, valt van verbazing achterover hoe gemakkelijk de metamorfose van communist tot democraat verliep. De overeenkomst met voormalige communisten in de Oostbloklanden is al even opmerkelijk, waar stalinisten moeiteloos van communist tot sociaal-democraat, of zelfs tot liberaal hervormden, en in een veranderde maskerade terugkeerden aan het politieke firmament.
In het Nederland van de tijd dat Ella Vogelaar nog communist was, had links de mond vol over het spook van de verrechtsing dat in kieren en gaten, in kelders en op zolders rondwaarde, en voor welk gevaar de mens dagelijks gewaarschuwd werd in de pers en door de montere, linkse politici, van wie sommigen ook tijdig de communistische tuniek voor mantelpak of kostuum verwisseld hadden.
Toen juist de electorale opkomst van links tot en met extreemlinks griezelig werd terwijl men de slachtoffers van de rode moordregimes nog aan het opgraven en tellen was, was extreemrechts niet meer dan een schutterende Joop Glimmerveen, die de ene keer dat hij in het kader van de politieke zendtijd op de televisie mocht, door de brave televisiemedewerkers uit protest ondersteboven in beeld gebracht werd. In die dagen was men vooral beducht voor neo-nazi’s, maar beklommen zich snel verkledende communisten de carrièreladders en masse. En van hoogtevrees hadden ze, blijkens de snelle opmars van Ella Vogelaar en consorten, geen enkele hinder.
Ze was kennelijk overal welkom, zoals ook veel van haar alte kameraden aardig bezoldigde vrijetijdsbestedingen verwierven in de politiek, pers en media.
Als de felle anticommunist Willem Drees, ooit zou hebben geweten dat een voormalige communist het tot lid van het curatorium Willem Drees-lezing zou brengen, zou de goede man zijn naam er dan ook meteen verwijderd hebben. Van colporteur voor De Waarheid tot toezichthouder op de Willem Drees-lezing, is een sprong waar een normaal mens een polsstok voor nodig heeft. Maar voor ex-communisten bestonden de wonderen, voor een “ondeugd” als Willem Aantjes waren die even zoek.
Toen Willem Drees in 1971 de PvdA demonstratief verliet omdat hij de partij te links vond, was Ella waarschijnlijk net bezig aan haar sociaal-pedagogische communisme.
In dat Nederland, in die vervalste sfeer, maakte ons land die ruk naar links, en bleek de uitmuntende arbeidsethos van de Nederlander slechts bedoeld om de zich ongelukkig voelende buitenlander een aangenaam plekje in ons midden te gunnen.
Met typen als Ella Vogelaar als de smeerolie in de machinerie werd de samenleving in enkele decennia tot multiculturele wanorde gedeformeerd, met haar zelf uiteindelijk als koningin van multicultistan aan het hoofd. De Nederlander werd tot altruïsme gedwongen met het vuurwapen van het schuldgevoel tegen de slaap gedrukt.
Na een jaartje studerend het land door moest het er dan eindelijk van komen. Ze zou het allemaal veel beter doen dan Rita Verdonk. Wat er meteen al fout ging werd door haar uiteraard op het conto van Verdonk geschreven. Een truc die Albayrak ook graag uit haar lade trekt als de mislukkingen haar boven het hoofd stijgen.
Vooral imponerend was het zich hijsen in een folkloristische uitmonstering, zoals je vrouwen in bananenrepublieken en woestijndictaturen veelal ziet.
Ook haar betrokkenheid bij de ontkenning van de Nederlandse identiteit door onze koninklijke latina, was een handelswijze waar bijna geen andere kwalificatie dan volksverraad voor past.
Haar historische misvatting dat de in onze cultuur gangbare joods-christelijke traditie verband zou houden met de fysieke aanwezigheid van Joden in ons land, en dus vanwege de fysieke aanwezigheid van moslims Nederland ook een islamitische traditie door haar toegedicht krijgt, zal vooral lof geoogst hebben onder de moslimfanatici die zuchten naar de islamisering van Nederland.
Toegeven, ze schijnt het op multiculturele feestjes en partijtjes goed te doen. Voor degene van wie je een land in je schoot geworpen krijgt wil je wel een exotisch dansje maken, en die ook graag een paar slingers om de nek hangen.
Maar ja, daar is ze geen minister voor Wonen, Wijken en Integratie voor geworden.
Dus tijd voor weer een andere pet. Een tulband misschien?
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=5995
Filantroop 27 april 2008
Tot 1983(!?) en juist in de periode dat in de Sovjet-Unie hardliners als Leonid Breznjev en Joeri Andropov het volk onder de knoet hielden, was ze nog communist. In die tijd was al volop bekend hoe onder het communisme de mens had geleden en de slachtofferschare in aantal dat van het derde rijk oversteeg.
Dat Ella Vogelaar haar heil bij de CPN zocht mag natuurlijk verwonderen, tenzij ze ergens in de wereld een communistisch regime ontdekt had waar de mens na een eindeloze zoektocht wél het geluk gevonden had. Maar verder dan volle gevangenissen en moorddadige dictators kan ze niet gekomen zijn. Wat haar inspiratie dan geweest moet zijn zich tot het communisme te bekeren, is raadselachtig.
Wonder boven wonder, heeft dat haar carrière niet kunnen stagneren. Veel communisten uit die periode hebben zich tijdig verkleed voor een politieke aanpassing ten gerieve van een mooie carrière. En zoals veel communisten, slaagde ook Ella Vogelaar er in de hoogste regionen van de maatschappelijke ladder te bereiken. Wie de levensbeschrijving van Vogelaar volgt ziet een onvermoeibare carrièredrift.
Wie even rondkijkt hoe het toen allemaal ging, valt van verbazing achterover hoe gemakkelijk de metamorfose van communist tot democraat verliep. De overeenkomst met voormalige communisten in de Oostbloklanden is al even opmerkelijk, waar stalinisten moeiteloos van communist tot sociaal-democraat, of zelfs tot liberaal hervormden, en in een veranderde maskerade terugkeerden aan het politieke firmament.
In het Nederland van de tijd dat Ella Vogelaar nog communist was, had links de mond vol over het spook van de verrechtsing dat in kieren en gaten, in kelders en op zolders rondwaarde, en voor welk gevaar de mens dagelijks gewaarschuwd werd in de pers en door de montere, linkse politici, van wie sommigen ook tijdig de communistische tuniek voor mantelpak of kostuum verwisseld hadden.
Toen juist de electorale opkomst van links tot en met extreemlinks griezelig werd terwijl men de slachtoffers van de rode moordregimes nog aan het opgraven en tellen was, was extreemrechts niet meer dan een schutterende Joop Glimmerveen, die de ene keer dat hij in het kader van de politieke zendtijd op de televisie mocht, door de brave televisiemedewerkers uit protest ondersteboven in beeld gebracht werd. In die dagen was men vooral beducht voor neo-nazi’s, maar beklommen zich snel verkledende communisten de carrièreladders en masse. En van hoogtevrees hadden ze, blijkens de snelle opmars van Ella Vogelaar en consorten, geen enkele hinder.
Ze was kennelijk overal welkom, zoals ook veel van haar alte kameraden aardig bezoldigde vrijetijdsbestedingen verwierven in de politiek, pers en media.
Als de felle anticommunist Willem Drees, ooit zou hebben geweten dat een voormalige communist het tot lid van het curatorium Willem Drees-lezing zou brengen, zou de goede man zijn naam er dan ook meteen verwijderd hebben. Van colporteur voor De Waarheid tot toezichthouder op de Willem Drees-lezing, is een sprong waar een normaal mens een polsstok voor nodig heeft. Maar voor ex-communisten bestonden de wonderen, voor een “ondeugd” als Willem Aantjes waren die even zoek.
Toen Willem Drees in 1971 de PvdA demonstratief verliet omdat hij de partij te links vond, was Ella waarschijnlijk net bezig aan haar sociaal-pedagogische communisme.
In dat Nederland, in die vervalste sfeer, maakte ons land die ruk naar links, en bleek de uitmuntende arbeidsethos van de Nederlander slechts bedoeld om de zich ongelukkig voelende buitenlander een aangenaam plekje in ons midden te gunnen.
Met typen als Ella Vogelaar als de smeerolie in de machinerie werd de samenleving in enkele decennia tot multiculturele wanorde gedeformeerd, met haar zelf uiteindelijk als koningin van multicultistan aan het hoofd. De Nederlander werd tot altruïsme gedwongen met het vuurwapen van het schuldgevoel tegen de slaap gedrukt.
Na een jaartje studerend het land door moest het er dan eindelijk van komen. Ze zou het allemaal veel beter doen dan Rita Verdonk. Wat er meteen al fout ging werd door haar uiteraard op het conto van Verdonk geschreven. Een truc die Albayrak ook graag uit haar lade trekt als de mislukkingen haar boven het hoofd stijgen.
Vooral imponerend was het zich hijsen in een folkloristische uitmonstering, zoals je vrouwen in bananenrepublieken en woestijndictaturen veelal ziet.
Ook haar betrokkenheid bij de ontkenning van de Nederlandse identiteit door onze koninklijke latina, was een handelswijze waar bijna geen andere kwalificatie dan volksverraad voor past.
Haar historische misvatting dat de in onze cultuur gangbare joods-christelijke traditie verband zou houden met de fysieke aanwezigheid van Joden in ons land, en dus vanwege de fysieke aanwezigheid van moslims Nederland ook een islamitische traditie door haar toegedicht krijgt, zal vooral lof geoogst hebben onder de moslimfanatici die zuchten naar de islamisering van Nederland.
Toegeven, ze schijnt het op multiculturele feestjes en partijtjes goed te doen. Voor degene van wie je een land in je schoot geworpen krijgt wil je wel een exotisch dansje maken, en die ook graag een paar slingers om de nek hangen.
Maar ja, daar is ze geen minister voor Wonen, Wijken en Integratie voor geworden.
Dus tijd voor weer een andere pet. Een tulband misschien?
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=5995