Johnnie
16 mei 2008, 14:12
Mark d`Aviano 16 mei 2008
http://www.hetvrijevolk.com/files/users/daviano/fortuyn.jpg
Pim Fortuyn stelde voor om Artikel 1 van de grondwet af te schaffen omdat die de vrijheid van meningsuiting zou beperken. Het werd zijn doodvonnis, getekend door de gevestigde politici, journalisten en cabaretiers. Het lijk van Anne Frank werd opgegraven; artikel 1 afschaffen zou zo´n beetje het eind van de beschaving zijn.
Bovendien was Fortuyn volgens een aantal juristen dom; andere wetsartikelen zouden de vrijheid van meningsuiting inperken; het discriminatieverbod in de grondwet zou alleen gaan over de verhouding van de overheid ten opzichte van de burgers. Maar dat staat er in ieder geval niet expliciet. Het is natuurlijk een fraaie grondwet als alleen al zijn eerste artikel zoveel misverstand oproept. Bravo politici; goed gedaan hoor.
Na Pim's dood bleef alles zoals het juridisch was; politici hadden wel belangrijker dingen aan hun hoofd dan de vrijheid van meningsuiting te beschermen. Theo werd vermoord, en dat was voor minister van justitie Donner aanleiding om voor te stellen om het verbod op godslastering nog wat sterker te maken. Dat ging vanwege protesten even niet door. Opvolger Hirsch Ballin zag nog een gat in de wet en wilde dat opvullen. De wet op godslastering beschermde namelijk niet tegen kritiek op Mohammed; officieel is die voor moslims geen god. En kritiek op Mohammed is heel erg onwenselijk, anders gaan sommige moslims zo vervelend doen.
De rol van artikel 1 ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting is eigenlijk niet heel interessant; onze uiterst knappe rechtswetenschappers kunnen dat wel uitzoeken. Feit is dat een hele trits wetten de vrijheid van meningsuiting zwaar inperken. En het is nog erger. Heel lief zegt onze grondwet in artikel 7 dat we voor onze meningsuiting geen toestemming vooraf nodig hebben. Maar als je iets gevoeligs uit, loop je risico op vervolging, en dat kan zelfs jaren later nog beginnen. Het zwaard van Damocles hangt boven je. Als je niet weet of je mening strafbaar is, kan je die maar beter voor je houden. We hebben geen toestemming vooraf nodig, maar we kunnen ook geen duidelijkheid vooraf krijgen. We kunnen niet een hooggeleerde instantie vrijblijvend vragen of iets door de beugel kan, of ergens de jurisprudentie van die instantie raadplegen.
Alleen zeer moedige mensen als Theo van Gogh, Geert Wilders en Pim Fortuyn durven hun nek uit te steken. Niet alleen moedig gezien de dreigende redchtsvervolging; Geert wacht nog vervolging vanwege een enorme stapel aangiftes. Vooral ook moedig gezien het geweld door moslims en linkse activisten. Ons rechtssysteem werkt eigenlijk samen met terroristen.
Nu is er de vervolging van Gregorius Nekschot. Sommigen beschuldigen de officier van justitie Paul Velleman ervan de vrijheid van meningsuiting te torpederen, maar zij doen dat ten onrechte. De vrijheid van meningsuiting heeft een zwakke wettelijke basis. Er zijn vage wetten zijn die discriminatie, haatzaaien, belediging en godslastering verbieden. Daar kan je allerlei kanten mee uit. Zo'n officier van justitie doet gewoon zijn werk; natuurlijk hebben zijn persoonlijke mening, de publieke opinie en druk vanuit de regering wat invloed.
Het echte probleem is de wet, en dus de wetgever, en het overgrote deel van het volk, dat die wetgever steeds kiest. Het volk dat geinteresseerd is in brood en spelen; dat graag de vrijheid van meningsuiting zou willen opofferen om de lieve vrede maar te bewaren, en om gemoedelijk van de materiele welvaart te blijven profiteren; dat niet begrijpt dat aan het fijne leventje op die manier juist een einde komt. Want we hebben veel te danken aan de vrijheid van meningsuiting, zoals die tot ongeveer 1980 gold, en waarvan nog steeds resten zijn overgebleven. Het is het heerlijke gevoel om vrij te zijn, dat velen niet merken omdat ze eraan gewend zijn geraakt. Maar ook onze cultuur, wetenschap en welvaart zijn mogelijk geworden door het botsen van meningen.
Het lijkt zo beschaafd, om niet te beledigen, en dat wij wetten hebben die beledigingen verbieden om allerlei mensen te ontzien. Maar het is juist het omgekeerde van beschaving. Freud zei terecht dat de beschaving ontstond toen iemand voor de eerste keer een belediging toewierp, in plaats van een steen.
Wie worden er in de praktijk door de wet beschermd tegen belediging? Niet de Christenen, want die zijn behoorlijk beledigd in de afgelopen 60 jaar. Wel de moslims. Hoe komt dat? De oorzaak is dat moslims nogal explosief kunnen reageren op beledigingen; Christenen hebben dat veel minder. Om geweld van de kant van moslims te voorkomen moeten ze dan maar beschermd worden. Hun geweld, en het dreigen ermee, wordt dus beloond. Daarmee wordt het recht van de sterkste of aggressiefste, weer hersteld; de wet van de jungle die heerste voordat de beschaving kwam.
Vrijheid van meningsuiting zou moeten worden beperkt bij oproepen tot geweld en dreigen met geweld, maar dat gebeurt juist niet. De Koran staat barstensvol met oproepen tot geweld, maar kan rustig verspreid worden. Imams kunnen roepen dat homo's van flatgebouwen worden gegooid. De imam Fawaz schreewde allerlei verwensingen uit in zijn preek naar Ayaan Hirsi Ali en naar Theo van Gogh; dat zij de ergste ziektes mochten krijgen. Naar de letter was dat geen oproep tot geweld, maar naar de geest wel, omdat dit een soort codetaal was, versterkt door het ophitsende gekrijs. Inderdaad werd Theo een paar dagen later vermoord door iemand die naar Fawaz had geluisterd. Fawaz werd niet aangepakt. Hij had de strop moeten krijgen.
In plaats van beperkt, moet de vrijheid van meningsuiting worden beschermd. Meningsuiting zou niet alleen vrij moeten zijn, maar ook veilig. Geweld en dreigen met geweld tegen anderen vanwege hun mening zou eindelijk eens zwaar en effectief bestrafd moeten worden. En het zou wetenschappelijk onderzocht moeten worden of de Islam die veiligheid van meningsuiting onmogelijk maakt.
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=6125
http://www.hetvrijevolk.com/files/users/daviano/fortuyn.jpg
Pim Fortuyn stelde voor om Artikel 1 van de grondwet af te schaffen omdat die de vrijheid van meningsuiting zou beperken. Het werd zijn doodvonnis, getekend door de gevestigde politici, journalisten en cabaretiers. Het lijk van Anne Frank werd opgegraven; artikel 1 afschaffen zou zo´n beetje het eind van de beschaving zijn.
Bovendien was Fortuyn volgens een aantal juristen dom; andere wetsartikelen zouden de vrijheid van meningsuiting inperken; het discriminatieverbod in de grondwet zou alleen gaan over de verhouding van de overheid ten opzichte van de burgers. Maar dat staat er in ieder geval niet expliciet. Het is natuurlijk een fraaie grondwet als alleen al zijn eerste artikel zoveel misverstand oproept. Bravo politici; goed gedaan hoor.
Na Pim's dood bleef alles zoals het juridisch was; politici hadden wel belangrijker dingen aan hun hoofd dan de vrijheid van meningsuiting te beschermen. Theo werd vermoord, en dat was voor minister van justitie Donner aanleiding om voor te stellen om het verbod op godslastering nog wat sterker te maken. Dat ging vanwege protesten even niet door. Opvolger Hirsch Ballin zag nog een gat in de wet en wilde dat opvullen. De wet op godslastering beschermde namelijk niet tegen kritiek op Mohammed; officieel is die voor moslims geen god. En kritiek op Mohammed is heel erg onwenselijk, anders gaan sommige moslims zo vervelend doen.
De rol van artikel 1 ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting is eigenlijk niet heel interessant; onze uiterst knappe rechtswetenschappers kunnen dat wel uitzoeken. Feit is dat een hele trits wetten de vrijheid van meningsuiting zwaar inperken. En het is nog erger. Heel lief zegt onze grondwet in artikel 7 dat we voor onze meningsuiting geen toestemming vooraf nodig hebben. Maar als je iets gevoeligs uit, loop je risico op vervolging, en dat kan zelfs jaren later nog beginnen. Het zwaard van Damocles hangt boven je. Als je niet weet of je mening strafbaar is, kan je die maar beter voor je houden. We hebben geen toestemming vooraf nodig, maar we kunnen ook geen duidelijkheid vooraf krijgen. We kunnen niet een hooggeleerde instantie vrijblijvend vragen of iets door de beugel kan, of ergens de jurisprudentie van die instantie raadplegen.
Alleen zeer moedige mensen als Theo van Gogh, Geert Wilders en Pim Fortuyn durven hun nek uit te steken. Niet alleen moedig gezien de dreigende redchtsvervolging; Geert wacht nog vervolging vanwege een enorme stapel aangiftes. Vooral ook moedig gezien het geweld door moslims en linkse activisten. Ons rechtssysteem werkt eigenlijk samen met terroristen.
Nu is er de vervolging van Gregorius Nekschot. Sommigen beschuldigen de officier van justitie Paul Velleman ervan de vrijheid van meningsuiting te torpederen, maar zij doen dat ten onrechte. De vrijheid van meningsuiting heeft een zwakke wettelijke basis. Er zijn vage wetten zijn die discriminatie, haatzaaien, belediging en godslastering verbieden. Daar kan je allerlei kanten mee uit. Zo'n officier van justitie doet gewoon zijn werk; natuurlijk hebben zijn persoonlijke mening, de publieke opinie en druk vanuit de regering wat invloed.
Het echte probleem is de wet, en dus de wetgever, en het overgrote deel van het volk, dat die wetgever steeds kiest. Het volk dat geinteresseerd is in brood en spelen; dat graag de vrijheid van meningsuiting zou willen opofferen om de lieve vrede maar te bewaren, en om gemoedelijk van de materiele welvaart te blijven profiteren; dat niet begrijpt dat aan het fijne leventje op die manier juist een einde komt. Want we hebben veel te danken aan de vrijheid van meningsuiting, zoals die tot ongeveer 1980 gold, en waarvan nog steeds resten zijn overgebleven. Het is het heerlijke gevoel om vrij te zijn, dat velen niet merken omdat ze eraan gewend zijn geraakt. Maar ook onze cultuur, wetenschap en welvaart zijn mogelijk geworden door het botsen van meningen.
Het lijkt zo beschaafd, om niet te beledigen, en dat wij wetten hebben die beledigingen verbieden om allerlei mensen te ontzien. Maar het is juist het omgekeerde van beschaving. Freud zei terecht dat de beschaving ontstond toen iemand voor de eerste keer een belediging toewierp, in plaats van een steen.
Wie worden er in de praktijk door de wet beschermd tegen belediging? Niet de Christenen, want die zijn behoorlijk beledigd in de afgelopen 60 jaar. Wel de moslims. Hoe komt dat? De oorzaak is dat moslims nogal explosief kunnen reageren op beledigingen; Christenen hebben dat veel minder. Om geweld van de kant van moslims te voorkomen moeten ze dan maar beschermd worden. Hun geweld, en het dreigen ermee, wordt dus beloond. Daarmee wordt het recht van de sterkste of aggressiefste, weer hersteld; de wet van de jungle die heerste voordat de beschaving kwam.
Vrijheid van meningsuiting zou moeten worden beperkt bij oproepen tot geweld en dreigen met geweld, maar dat gebeurt juist niet. De Koran staat barstensvol met oproepen tot geweld, maar kan rustig verspreid worden. Imams kunnen roepen dat homo's van flatgebouwen worden gegooid. De imam Fawaz schreewde allerlei verwensingen uit in zijn preek naar Ayaan Hirsi Ali en naar Theo van Gogh; dat zij de ergste ziektes mochten krijgen. Naar de letter was dat geen oproep tot geweld, maar naar de geest wel, omdat dit een soort codetaal was, versterkt door het ophitsende gekrijs. Inderdaad werd Theo een paar dagen later vermoord door iemand die naar Fawaz had geluisterd. Fawaz werd niet aangepakt. Hij had de strop moeten krijgen.
In plaats van beperkt, moet de vrijheid van meningsuiting worden beschermd. Meningsuiting zou niet alleen vrij moeten zijn, maar ook veilig. Geweld en dreigen met geweld tegen anderen vanwege hun mening zou eindelijk eens zwaar en effectief bestrafd moeten worden. En het zou wetenschappelijk onderzocht moeten worden of de Islam die veiligheid van meningsuiting onmogelijk maakt.
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=6125