Glass
12 juni 2008, 12:10
De economie volgens McCain;
John McCain is zeker van de Republikeinse nominatie voor het presidentschap. Qua beleid zou er onder zijn leiding weinig veranderen; zijn economische plannen lijken sterk op die van George W. Bush.
De economie is, zo gaf de 71-jarige senator ooit toe, niet zijn sterkste punt. "Ik weet daar niet heel veel van", zei hij tijdens een interview. "Ik ga het laatste boek van Alan Greenspan maar eens kopen."
Komisch, maar dat was in de periode dat hij ver achterliep op zijn rivalen voor de Republikeinse nominatie. Nu hij de gedoodverfde kandidaat is om het straks op te nemen tegen Barack Obama of Hillary Clinton, komt hij een stuk zelfverzekerder uit de hoek.
Zo verbaasde hij vriend en vijand door onlangs heftige kritiek te uiten op Ben Bernanke, de voorzitter van de Federal Reserve. McCain vond dat Bernanke te lang wachtte met het verlagen van de rente, in een poging om een eventuele recessie in de Verenigde Staten af te wenden.
De uitbarsting richting Bernanke was ongehoord: nog nooit had een presidentskandidaat de Fed-voorzitter zodanig afgebrand. McCain kreeg een fikse schrobbering van economen in de Amerikaanse pers en het deed de vraag rijzen of hij Greenspan's boek daadwerkelijk gelezen heeft.
McCain zal snel moeten leren, want de Amerikaanse economie zorgt voor grote problemen dezer dagen. De wereld wacht op McCain's antwoorden om economisch schoon schip te maken als hij president is. Maar wat is de economiestudent-op-leeftijd eigenlijk van plan?
De grootste problemen zijn het Amerikaanse handelstekort, de nationale schuld en het begrotingstekort. Het begrotingstekort in 2007 zal uitkomen op 163 miljard dollar. In 2006 was de nationale schuld meer dan 8,6 biljoen dollar en de Amerikaanse versie van het CPB verwacht dat dit 11,5 biljoen zal zijn in 2011.
Voorts is er een handelstekort van meer dan 700 miljard dollar, voornamelijk met China en Europa (geschoond van olie-importcijfers). Dat betekent dat de VS veel meer spullen importeren dan zij exporteren. Werk aan de winkel voor McCain, dus.
Maar op het gebied van belastingen lijkt McCain juist een adept van George W. Bush geworden te zijn. Stemde hij in 2002 en 2004 nog tegen de belastingverlagingen van Bush omdat die zouden leiden tot grote financieringstekorten, tegenwoordig omarmt McCain de 'Bushonomics' van George W.
Zo wil hij de tijdelijke belastingverlagingen van Bush permanent maken. Dat heeft een blijvende negatieve impact van ongeveer 100 miljard dollar op de begroting.
Ook wil hij de Alternative Minimum Tax afschaffen, een belasting die ooit werd ingevoerd om te voorkomen dat heel rijke families nauwelijks belastingen hoefden te betalen vanwege vele aftrekposten.
Maar dankzij de inflatie van de afgelopen 30 jaar vallen nu veel meer families onder dat belastingregime. Met de afschaffing loopt de overheid ongeveer 60 miljard dollar aan inkomsten mis.
Voor bedrijven wil McCain de bedrijfsbelasting met tien procent verlagen, naar 25 procent.
Hij wil het wettelijk onmogelijk maken voor nationale, regionale en lokale overheden om belastingen te heffen op internet. Ook elke mogelijke vorm van belastingen op het gebruik van de mobiele telefoon wil hij afschaffen.
Bedrijven die zich richten op hoogwaardig onderzoek en ontwikkeling kunnen rekenen op een belastingkorting op arbeid.
Ouderen gaan onder McCain lagere premies betalen voor Medicare, het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem waarvan veel gepensioneerden gebruik maken.
Ook wil hij een nieuwe regel invoeren die vereist dat minstens 65 procent van het hele Amerikaanse Congres vóór een belastingverhoging moet stemmen. Gebeurt dat niet, dan gaat de verhoging niet door.
Dit was nog niet alles, qua uitgaven. McCain wil namelijk dat de Amerikaanse troepen in Irak blijven, voor zolang als dat nodig is. Hetzelfde geldt voor Afghanistan, en dat terwijl de uitgaven voor het verblijf in beide landen dit jaar ongeveer 198 miljard dollar gaat kosten.
Hij wil daarnaast het defensiebudget op het peil houden. Ter illustratie: voor 2008 heeft George W. Bush een budget opgesteld van ruim 480 miljard dollar, één van de hoogste budgetten ooit.
McCain had ten tijde van dit schrijven nog niet aangegeven hoe hij denkt dit alles te gaan betalen. Hij heeft aangegeven dat hij de sociale stelsels wil hervormen en bepaalde uitgaven fors wil verminderen.
Dat klinkt als bezuinigen. Op het gebied van de pensioenen wil hij een gedeeltelijk persoonsgebonden budget invoeren en daarmee het solidariteitsbeginsel overboord zetten. Dit heeft bijna automatisch als gevolg dat het pensioenstelsel - Social Security - niet meer geheel uit de algemene middelen zal worden betaald.
Over zijn plannen voor de gezondheidszorg blijft McCain enigszins vaag. En dat terwijl juist dit belooft een heet hangijzer te worden tijdens de presidentiële verkiezingscampagne.
De leiding van de Republikeinse Partij zegt zelf inmiddels dat het huidige systeem te duur is geworden, voor zowel de consument als de overheid.
McCain lijkt aan te sturen op een verdere individualisering van de gezondheidszorg, waarbij hij belastingkortingen van 2.500 dollar voor personen en vijfduizend dollar per gezin belooft. Dit zou voor veel Amerikanen de dure Amerikaanse gezondheidszorg betaalbaar moeten houden.
Verlaging van de medische kosten moet verder komen door innovatie in de sector zelf, stelt McCain.
Hij wil ook geld besparen door te snijden in wat hij "belachelijke uitgaven" noemt: senatoren en afgevaardigden in het Congres die hun eigen staten en kiesdistricten miljarden toestoppen.
Dit gebeurt meestal in de vorm van zogenaamde earmarks. In het kort zijn dat geldbedragen voor specifieke projecten of investeringen die senatoren of afgevaardigden toegevoegd willen zien aan een wetsvoorstel. Komen die earmarks er niet in, dan stemmen zij tegen het wetsvoorstel.
In 2007 beliepen de earmarks zo'n 2,8 miljard dollar. Niet een heel erg grote kostenpost vergeleken met de 480 miljard dollar bestemd voor het defensiebudget van dit jaar.
Al met al is McCain redelijk duidelijk over wat hij wil uitgeven, maar blijven er grote vragen over hoe hij dat allemaal wil betalen. Hier en daar geeft hij schattingen van het kostenplaatje van zijn plannen, maar over de financiële dekking blijft hij uiterst vaag.
Ook dat doet denken aan de huidige president, die in 2000 en 2004 ook vooral voorstellen deed over hoe hij meer uit kon geven maar die qua dekking weinig informatie gaf. Dat bleek voor Amerikaanse kiezers beide keren geen probleem.
(Bron; Z24 Business New)
Als deze idioot president wordt kan de wereld zijn 'lol' op ......
John McCain is zeker van de Republikeinse nominatie voor het presidentschap. Qua beleid zou er onder zijn leiding weinig veranderen; zijn economische plannen lijken sterk op die van George W. Bush.
De economie is, zo gaf de 71-jarige senator ooit toe, niet zijn sterkste punt. "Ik weet daar niet heel veel van", zei hij tijdens een interview. "Ik ga het laatste boek van Alan Greenspan maar eens kopen."
Komisch, maar dat was in de periode dat hij ver achterliep op zijn rivalen voor de Republikeinse nominatie. Nu hij de gedoodverfde kandidaat is om het straks op te nemen tegen Barack Obama of Hillary Clinton, komt hij een stuk zelfverzekerder uit de hoek.
Zo verbaasde hij vriend en vijand door onlangs heftige kritiek te uiten op Ben Bernanke, de voorzitter van de Federal Reserve. McCain vond dat Bernanke te lang wachtte met het verlagen van de rente, in een poging om een eventuele recessie in de Verenigde Staten af te wenden.
De uitbarsting richting Bernanke was ongehoord: nog nooit had een presidentskandidaat de Fed-voorzitter zodanig afgebrand. McCain kreeg een fikse schrobbering van economen in de Amerikaanse pers en het deed de vraag rijzen of hij Greenspan's boek daadwerkelijk gelezen heeft.
McCain zal snel moeten leren, want de Amerikaanse economie zorgt voor grote problemen dezer dagen. De wereld wacht op McCain's antwoorden om economisch schoon schip te maken als hij president is. Maar wat is de economiestudent-op-leeftijd eigenlijk van plan?
De grootste problemen zijn het Amerikaanse handelstekort, de nationale schuld en het begrotingstekort. Het begrotingstekort in 2007 zal uitkomen op 163 miljard dollar. In 2006 was de nationale schuld meer dan 8,6 biljoen dollar en de Amerikaanse versie van het CPB verwacht dat dit 11,5 biljoen zal zijn in 2011.
Voorts is er een handelstekort van meer dan 700 miljard dollar, voornamelijk met China en Europa (geschoond van olie-importcijfers). Dat betekent dat de VS veel meer spullen importeren dan zij exporteren. Werk aan de winkel voor McCain, dus.
Maar op het gebied van belastingen lijkt McCain juist een adept van George W. Bush geworden te zijn. Stemde hij in 2002 en 2004 nog tegen de belastingverlagingen van Bush omdat die zouden leiden tot grote financieringstekorten, tegenwoordig omarmt McCain de 'Bushonomics' van George W.
Zo wil hij de tijdelijke belastingverlagingen van Bush permanent maken. Dat heeft een blijvende negatieve impact van ongeveer 100 miljard dollar op de begroting.
Ook wil hij de Alternative Minimum Tax afschaffen, een belasting die ooit werd ingevoerd om te voorkomen dat heel rijke families nauwelijks belastingen hoefden te betalen vanwege vele aftrekposten.
Maar dankzij de inflatie van de afgelopen 30 jaar vallen nu veel meer families onder dat belastingregime. Met de afschaffing loopt de overheid ongeveer 60 miljard dollar aan inkomsten mis.
Voor bedrijven wil McCain de bedrijfsbelasting met tien procent verlagen, naar 25 procent.
Hij wil het wettelijk onmogelijk maken voor nationale, regionale en lokale overheden om belastingen te heffen op internet. Ook elke mogelijke vorm van belastingen op het gebruik van de mobiele telefoon wil hij afschaffen.
Bedrijven die zich richten op hoogwaardig onderzoek en ontwikkeling kunnen rekenen op een belastingkorting op arbeid.
Ouderen gaan onder McCain lagere premies betalen voor Medicare, het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem waarvan veel gepensioneerden gebruik maken.
Ook wil hij een nieuwe regel invoeren die vereist dat minstens 65 procent van het hele Amerikaanse Congres vóór een belastingverhoging moet stemmen. Gebeurt dat niet, dan gaat de verhoging niet door.
Dit was nog niet alles, qua uitgaven. McCain wil namelijk dat de Amerikaanse troepen in Irak blijven, voor zolang als dat nodig is. Hetzelfde geldt voor Afghanistan, en dat terwijl de uitgaven voor het verblijf in beide landen dit jaar ongeveer 198 miljard dollar gaat kosten.
Hij wil daarnaast het defensiebudget op het peil houden. Ter illustratie: voor 2008 heeft George W. Bush een budget opgesteld van ruim 480 miljard dollar, één van de hoogste budgetten ooit.
McCain had ten tijde van dit schrijven nog niet aangegeven hoe hij denkt dit alles te gaan betalen. Hij heeft aangegeven dat hij de sociale stelsels wil hervormen en bepaalde uitgaven fors wil verminderen.
Dat klinkt als bezuinigen. Op het gebied van de pensioenen wil hij een gedeeltelijk persoonsgebonden budget invoeren en daarmee het solidariteitsbeginsel overboord zetten. Dit heeft bijna automatisch als gevolg dat het pensioenstelsel - Social Security - niet meer geheel uit de algemene middelen zal worden betaald.
Over zijn plannen voor de gezondheidszorg blijft McCain enigszins vaag. En dat terwijl juist dit belooft een heet hangijzer te worden tijdens de presidentiële verkiezingscampagne.
De leiding van de Republikeinse Partij zegt zelf inmiddels dat het huidige systeem te duur is geworden, voor zowel de consument als de overheid.
McCain lijkt aan te sturen op een verdere individualisering van de gezondheidszorg, waarbij hij belastingkortingen van 2.500 dollar voor personen en vijfduizend dollar per gezin belooft. Dit zou voor veel Amerikanen de dure Amerikaanse gezondheidszorg betaalbaar moeten houden.
Verlaging van de medische kosten moet verder komen door innovatie in de sector zelf, stelt McCain.
Hij wil ook geld besparen door te snijden in wat hij "belachelijke uitgaven" noemt: senatoren en afgevaardigden in het Congres die hun eigen staten en kiesdistricten miljarden toestoppen.
Dit gebeurt meestal in de vorm van zogenaamde earmarks. In het kort zijn dat geldbedragen voor specifieke projecten of investeringen die senatoren of afgevaardigden toegevoegd willen zien aan een wetsvoorstel. Komen die earmarks er niet in, dan stemmen zij tegen het wetsvoorstel.
In 2007 beliepen de earmarks zo'n 2,8 miljard dollar. Niet een heel erg grote kostenpost vergeleken met de 480 miljard dollar bestemd voor het defensiebudget van dit jaar.
Al met al is McCain redelijk duidelijk over wat hij wil uitgeven, maar blijven er grote vragen over hoe hij dat allemaal wil betalen. Hier en daar geeft hij schattingen van het kostenplaatje van zijn plannen, maar over de financiële dekking blijft hij uiterst vaag.
Ook dat doet denken aan de huidige president, die in 2000 en 2004 ook vooral voorstellen deed over hoe hij meer uit kon geven maar die qua dekking weinig informatie gaf. Dat bleek voor Amerikaanse kiezers beide keren geen probleem.
(Bron; Z24 Business New)
Als deze idioot president wordt kan de wereld zijn 'lol' op ......