Johnnie
14 maart 2007, 08:18
http://www.hetvrijevolk.com/files/diversen2/mccarthy.jpg
Jimmy 13 maart 2007
De film Good night, and Good luck belicht de historische rol van communistenjager Joe McCarthy. De hoofdrolspeler van de film, de journalist Edward R. Murrow, neemt het heroïsch op tegen de gevreesde senator. Hij ontmaskert McCarthy als een paranoïde maniak, die achter elke boom communisten en complotten ziet.
De teneur van de film is duidelijk: McCarthy was een grote schoft.
Op de middelbare school hebben we – als het goed is – allemaal bij het vak geschiedenis ook het principe van McCarthyism gehad. Mij is verteld dat McCarthy lukraak onschuldige Amerikanen beschuldigde van communistische sympathieën. In die tijd – jaren '50 – was er in de VS sprake van anticommunistische hysterie. Zo beschuldigde McCarthy de filmster Charlie Chaplin van communistische sympathieën, omdat hij "de houding had van een communist." Verder is er in de geschiedenislessen uitgebreid stilgestaan bij het 'blacklisting' van personen, zonder enige vorm van een eerlijk proces. De teneur was ook hier: McCarthy was een grote schoft.
In het journalistieke programma de leugen regeert, trok Francisco van Jole onlangs ook al flink van leer tegen Joe McCarthy. Hij noemde McCarthy een "psychisch gestoorde haatzaaier" en "een man die een heksenjacht opende op progressieve Amerikanen en ze landverraders noemde." Francisco Van Jole had de veel gevaarlijkere Sovjet Lav Beria kunnen kiezen, maar verviel toch in de blame McCarthy doctrine. Met Beria had hij zijn heksenjachtboodschap meer kracht bij kunnen zetten - gemiste kans, Frans! Maar ook hier was de teneur: McCarthy was een grote schoft.
McCarthy is tijdens zijn onderzoeken veel te ver gegaan, dat is duidelijk. Er zijn onschuldige mensen slachtoffer geworden van McCarthy's praktijken. McCarthy ging bij zijn verhoormethoden uit van schuld tot de onschuld was bewezen, in plaats van andersom. Verder had McCarthy geen bezwaar tegen "guilt by association" en stelde daardoor hele families, kenniskringen en verenigingen in staat van beschuldiging. McCarthy heeft carrières en levens van onschuldige mensen willens en wetens kapot gemaakt.
Was McCarthy een schoft?
Dat is zeer de vraag. Er zijn in ieder geval veel slechtere mensen geweest, die minder zwaar zijn aangepakt in de geschiedenislessen en de filmgeschiedenis. McCarthy heeft (schuldige en onschuldige) Amerikanen als communisten geïdentificeerd en in staat van beschuldiging gesteld, maar nooit veroordeeld - daar ging een andere commissie over. McCarthy heeft nooit mensen gevangen gezet, mishandeld of vermoord. Het communistische spiegelbeeld van McCarthy, de Sovjet Lav Beria, kan dat zeker niet zeggen, integendeel. McCarthy's misdaden zijn eerder vergelijkbaar met die van eigentijdse karaktermoordenaars als Piet Grijs (Wouter Buikhuizen affaire) en Marcel van Dam (demonisering Pim Fortuyn). In die zin is McCarthy inderdaad een schoft te noemen.
Volgens de rabiaat rechtse Ann Coulter is McCarthy zelfs een held. Zij stelt dat 'linkse media' en de democratische partij McCarthy hebben zwartgemaakt. McCarthy is in haar opinie door 'liberals' doelbewust afgeschilderd als een paranoïde en hysterische schoft, omdat hij erg kritisch was ten opzichte van hen. Vooral in latere tijden – na McCarthy's dood dus – kwam zijn onderzoek voor de gemiddelde Amerikaan dubieus en irrationeel over. Nu toont Ann Coulter zich meestal geen objectieve bron met uitspraken als;"Irak is nu net California" en geeft zij blijk van een niet al te heldere geest. Daarom heb ik eens wat verder gezocht in het kader van brononderzoek.
Libertariër Murray Rothbard beschouwt McCarthy in ieder geval wel als een "patriot", net als paleo-conservatief Pat Buchanan. Volgens hen heeft McCarthy zijn land naar eer en geweten gediend, al erkennen ze dat McCarthy te ver is gegaan. De democratische president Truman (van de atoombom op Japan) had wel een hekel aan McCarthy en ook zijn republikeinse opvolger Eisenhower keurde McCarthy's methoden af.
Verder is de periode van McCarthyism sterk overdreven in de overlevering: McCarthy had slechts van '51 tot '54 voldoende macht. Om dan van een "McCarthy-era" of een "Age of anxiety" te spreken, is wat grotesk. Verder werd McCarthy in deze "era" door een grote minderheid van de Amerikanen gesteund, zo'n 30-40%. Wel was McCarthy een polariserend figuur in de politiek, want het percentage tegenstanders was net zo groot.
Spionnen
Het gegeven dat McCarthy overal communisten en spionnen zag, was allerminst gebaseerd op hysterie en paranoia. Er waren namelijk wel degelijk communistische complotten aan de gang. De Sovjetunie had nogal wat dubbelspionnen rondlopen in de hoogste regionen van de Amerikaanse overheid. Sommigen gingen soms al tien jaar(!) ongestoord hun gang. De ontmaskerde dubbelspionnen waren onder andere;Alger Hiss, Harry Dexter White, de Rosenbergs, Lauchlin Currie, William Remington en Judith Coplon. Zij waren onder meer verantwoordelijk voor het smokkelen van atoomgeheimen, het doorspelen van vertrouwelijke informatie en het opofferen van Oost-Europa aan Stalin. Dat is nogal wat.
De VS en McCarthy hadden dus een legitieme aanleiding voor een grootschalig en grondig onderzoek. Er was immers sprake van jarenlang hoogverraad. Hetgeen men McCarthy dus kan verwijten is de manier waarop hij op communisten jaagde, niet het feit dàt hij op communisten jaagde. Midden jaren '50 was er al veel bekend over het communisme van Stalin en Mao. McCarthy (en de vrije wereld met hem) had goede redenen om zich zorgen te maken over de opkomst van het communisme in de VS. Mensen, die McCarthy slechts associëren met 'heksenjachten' en 'zwarte lijsten' leven mede dankzij anticommunisten (zoals McCarthy) nu in vrijheid. Zonder hen was de geschiedenis waarschijnlijk anders verlopen. Helaas wenden ze die vrijheid aan om mensen als McCarthy te beschuldigen van al het kwaad.
Geen vos, maar leeuw
Ja, McCarthy heeft de regels van het betamelijke met voeten betreden, maar zoals Macchiavelli al zei: "Hoewel het een heerser tot eer strekt zich aan zijn woord te houden, bereiken juist zij het meeste, die daar wat losser mee omgaan. Je moet je zowel als een leeuw, maar ook als een vos kunnen gedragen."met andere woorden, je moet met kracht en slimheid kunnen handelen, afhankelijk van de situatie. Ethiek was niet aan Macchiavelli besteed en ook McCarthy was waarschijnlijk niet de beste ethicus. Vossen hebben de communistische infiltratie in de VS laten gebeuren en daardoor stonden leeuwen op. Mensen kunnen leeuwen onethisch noemen, dat staat iedereen vrij. Het feit is wel, dat we zonder leeuwen als McCarthy, Jan Marijnissen nu als 'rechts' hadden beschouwd.
Tenslotte, wil ik de volgende anekdote aan niemand onthouden. Bij de Harvard reünie van '54 werd een proost uitgebracht met de mededeling: "Opdat wij nooit iemand als Alger Hiss of Joe McCarthy hebben voortgebracht." Een beledigde John F. Kennedy stond gehaast op en schreeuwde;"Hoe durven jullie de naam van een Amerikaanse held te koppelen aan die van een verrader!" De democraat JFK kon McCarthy nog op enige waarde schatten.
McCarthy heeft de strijd met de geschiedschrijving verloren, maar de strijd met de communisten heeft hij in eigen land meedogenloos gewonnen – (McCarthy did) a dirty job, but someone had to do it –
Bijschrift:
Dit stuk is mede gebaseerd op Patrick J. Buchanan's paper "When the right was right"
en geïnspireerd door Theodore Dalrymple's column "Why pinochet?"
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=2949&titel=McCarthyism
Jimmy 13 maart 2007
De film Good night, and Good luck belicht de historische rol van communistenjager Joe McCarthy. De hoofdrolspeler van de film, de journalist Edward R. Murrow, neemt het heroïsch op tegen de gevreesde senator. Hij ontmaskert McCarthy als een paranoïde maniak, die achter elke boom communisten en complotten ziet.
De teneur van de film is duidelijk: McCarthy was een grote schoft.
Op de middelbare school hebben we – als het goed is – allemaal bij het vak geschiedenis ook het principe van McCarthyism gehad. Mij is verteld dat McCarthy lukraak onschuldige Amerikanen beschuldigde van communistische sympathieën. In die tijd – jaren '50 – was er in de VS sprake van anticommunistische hysterie. Zo beschuldigde McCarthy de filmster Charlie Chaplin van communistische sympathieën, omdat hij "de houding had van een communist." Verder is er in de geschiedenislessen uitgebreid stilgestaan bij het 'blacklisting' van personen, zonder enige vorm van een eerlijk proces. De teneur was ook hier: McCarthy was een grote schoft.
In het journalistieke programma de leugen regeert, trok Francisco van Jole onlangs ook al flink van leer tegen Joe McCarthy. Hij noemde McCarthy een "psychisch gestoorde haatzaaier" en "een man die een heksenjacht opende op progressieve Amerikanen en ze landverraders noemde." Francisco Van Jole had de veel gevaarlijkere Sovjet Lav Beria kunnen kiezen, maar verviel toch in de blame McCarthy doctrine. Met Beria had hij zijn heksenjachtboodschap meer kracht bij kunnen zetten - gemiste kans, Frans! Maar ook hier was de teneur: McCarthy was een grote schoft.
McCarthy is tijdens zijn onderzoeken veel te ver gegaan, dat is duidelijk. Er zijn onschuldige mensen slachtoffer geworden van McCarthy's praktijken. McCarthy ging bij zijn verhoormethoden uit van schuld tot de onschuld was bewezen, in plaats van andersom. Verder had McCarthy geen bezwaar tegen "guilt by association" en stelde daardoor hele families, kenniskringen en verenigingen in staat van beschuldiging. McCarthy heeft carrières en levens van onschuldige mensen willens en wetens kapot gemaakt.
Was McCarthy een schoft?
Dat is zeer de vraag. Er zijn in ieder geval veel slechtere mensen geweest, die minder zwaar zijn aangepakt in de geschiedenislessen en de filmgeschiedenis. McCarthy heeft (schuldige en onschuldige) Amerikanen als communisten geïdentificeerd en in staat van beschuldiging gesteld, maar nooit veroordeeld - daar ging een andere commissie over. McCarthy heeft nooit mensen gevangen gezet, mishandeld of vermoord. Het communistische spiegelbeeld van McCarthy, de Sovjet Lav Beria, kan dat zeker niet zeggen, integendeel. McCarthy's misdaden zijn eerder vergelijkbaar met die van eigentijdse karaktermoordenaars als Piet Grijs (Wouter Buikhuizen affaire) en Marcel van Dam (demonisering Pim Fortuyn). In die zin is McCarthy inderdaad een schoft te noemen.
Volgens de rabiaat rechtse Ann Coulter is McCarthy zelfs een held. Zij stelt dat 'linkse media' en de democratische partij McCarthy hebben zwartgemaakt. McCarthy is in haar opinie door 'liberals' doelbewust afgeschilderd als een paranoïde en hysterische schoft, omdat hij erg kritisch was ten opzichte van hen. Vooral in latere tijden – na McCarthy's dood dus – kwam zijn onderzoek voor de gemiddelde Amerikaan dubieus en irrationeel over. Nu toont Ann Coulter zich meestal geen objectieve bron met uitspraken als;"Irak is nu net California" en geeft zij blijk van een niet al te heldere geest. Daarom heb ik eens wat verder gezocht in het kader van brononderzoek.
Libertariër Murray Rothbard beschouwt McCarthy in ieder geval wel als een "patriot", net als paleo-conservatief Pat Buchanan. Volgens hen heeft McCarthy zijn land naar eer en geweten gediend, al erkennen ze dat McCarthy te ver is gegaan. De democratische president Truman (van de atoombom op Japan) had wel een hekel aan McCarthy en ook zijn republikeinse opvolger Eisenhower keurde McCarthy's methoden af.
Verder is de periode van McCarthyism sterk overdreven in de overlevering: McCarthy had slechts van '51 tot '54 voldoende macht. Om dan van een "McCarthy-era" of een "Age of anxiety" te spreken, is wat grotesk. Verder werd McCarthy in deze "era" door een grote minderheid van de Amerikanen gesteund, zo'n 30-40%. Wel was McCarthy een polariserend figuur in de politiek, want het percentage tegenstanders was net zo groot.
Spionnen
Het gegeven dat McCarthy overal communisten en spionnen zag, was allerminst gebaseerd op hysterie en paranoia. Er waren namelijk wel degelijk communistische complotten aan de gang. De Sovjetunie had nogal wat dubbelspionnen rondlopen in de hoogste regionen van de Amerikaanse overheid. Sommigen gingen soms al tien jaar(!) ongestoord hun gang. De ontmaskerde dubbelspionnen waren onder andere;Alger Hiss, Harry Dexter White, de Rosenbergs, Lauchlin Currie, William Remington en Judith Coplon. Zij waren onder meer verantwoordelijk voor het smokkelen van atoomgeheimen, het doorspelen van vertrouwelijke informatie en het opofferen van Oost-Europa aan Stalin. Dat is nogal wat.
De VS en McCarthy hadden dus een legitieme aanleiding voor een grootschalig en grondig onderzoek. Er was immers sprake van jarenlang hoogverraad. Hetgeen men McCarthy dus kan verwijten is de manier waarop hij op communisten jaagde, niet het feit dàt hij op communisten jaagde. Midden jaren '50 was er al veel bekend over het communisme van Stalin en Mao. McCarthy (en de vrije wereld met hem) had goede redenen om zich zorgen te maken over de opkomst van het communisme in de VS. Mensen, die McCarthy slechts associëren met 'heksenjachten' en 'zwarte lijsten' leven mede dankzij anticommunisten (zoals McCarthy) nu in vrijheid. Zonder hen was de geschiedenis waarschijnlijk anders verlopen. Helaas wenden ze die vrijheid aan om mensen als McCarthy te beschuldigen van al het kwaad.
Geen vos, maar leeuw
Ja, McCarthy heeft de regels van het betamelijke met voeten betreden, maar zoals Macchiavelli al zei: "Hoewel het een heerser tot eer strekt zich aan zijn woord te houden, bereiken juist zij het meeste, die daar wat losser mee omgaan. Je moet je zowel als een leeuw, maar ook als een vos kunnen gedragen."met andere woorden, je moet met kracht en slimheid kunnen handelen, afhankelijk van de situatie. Ethiek was niet aan Macchiavelli besteed en ook McCarthy was waarschijnlijk niet de beste ethicus. Vossen hebben de communistische infiltratie in de VS laten gebeuren en daardoor stonden leeuwen op. Mensen kunnen leeuwen onethisch noemen, dat staat iedereen vrij. Het feit is wel, dat we zonder leeuwen als McCarthy, Jan Marijnissen nu als 'rechts' hadden beschouwd.
Tenslotte, wil ik de volgende anekdote aan niemand onthouden. Bij de Harvard reünie van '54 werd een proost uitgebracht met de mededeling: "Opdat wij nooit iemand als Alger Hiss of Joe McCarthy hebben voortgebracht." Een beledigde John F. Kennedy stond gehaast op en schreeuwde;"Hoe durven jullie de naam van een Amerikaanse held te koppelen aan die van een verrader!" De democraat JFK kon McCarthy nog op enige waarde schatten.
McCarthy heeft de strijd met de geschiedschrijving verloren, maar de strijd met de communisten heeft hij in eigen land meedogenloos gewonnen – (McCarthy did) a dirty job, but someone had to do it –
Bijschrift:
Dit stuk is mede gebaseerd op Patrick J. Buchanan's paper "When the right was right"
en geïnspireerd door Theodore Dalrymple's column "Why pinochet?"
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=2949&titel=McCarthyism