Johnnie
6 juli 2008, 18:51
Door Carel Brendel
“Elkaar scherp houden.” Onder die kop blikten Nick Bolte en Muriël Dalgliesh, de leiders van de PvdA in Amsterdam Zuidoost, begin dit jaar terug op het corruptieschandaal in dit stadsdeel. Met ‘scherp’ doelden de twee sociaal-democraten niet op het doorgeladen pistool dat kort daarna zou worden gevonden in een illegaal café, dat werd gedreven door het PvdA-raadslid Ernest Owusu Sekyere; een illegale activiteit waarvan de lokale partij op de hoogte was, maar die werd gedoogd omdat Owusu-Sekyere een stemmentrekker is onder Ghanezen in de Bijlmer.
Nee, Bolte en Dalgliesh verkondigden dat de PvdA in Amsterdam Zuidoost voortaan ‘voorop gaat in de omgang van integriteit’. Waaruit dat voorop lopen bestaat werd weldra duidelijk. De illegale caféhouder Owusu-Sekyere is nog steeds raadslid namens de Partij van de Arbeid, en de drie van fraude en belangenverstrengeling verdachte partijgenoten - André Bhola, Egbert Doest en Mhala Eckhardt - zijn teruggekeerd in de PvdA-fractie.
Dat laatste gebeurde na een omslachtige reddingsoperatie. Een kritisch rapport van de gemeentelijke rekenkamer werd onder de tafel geveegd, in een tweede rapport van een ander bureau werden de conclusies van dit rapport afgezwakt, waarna een partijcommissie onder leiding van oud-Kamervoorzitter Dick Dolman de drie weer in genade aannam. Ze waren, zoals Elsevier het formuleerde, ‘niet helemaal corrupt’, kennelijk een hele prestatie bij de PvdA in Amsterdam Zuidoost.
Directeur Victor Eiff van de Rekenkamer Stadsdelen Amsterdam gaf openlijk blijk van zijn ontstemming. Het toedekken van de affaire kreeg daarentegen de instemming van burgemeester Job Cohen. Het oordeel van de rekenkamer is niet heilig, vindt Cohen. Daarmee kreeg de comeback van de drie cliëntelisten de zegen van de machtigste politicus van Amsterdam. Cohen ontpopte zich zo als de grote promotor van het cynisme. De burgemeester houdt graag de boel bij elkaar, maar nog liever steunt hij dubieuze politici als ze belangrijk zijn voor de verwezenlijking van zijn politieke ambities in Amsterdam of de rest van het land.
Met het oordeel van Cohen als ruggesteun zijn de drie deelraadsleden nu een tegenoffensief begonnen met rekenmeester Eiff als doelwit. Bhola, Doest en Eckhard slepen Eiff voor de rechter omdat hij hun reputatie zou hebben geschaad. Daarnaast hebben ze een klacht tegen Eiff ingediend bij de Gemeentelijke Ombudsman in Amsterdam. Tenslotte hebben ze tegen twee accountants van Eiff een tuchtrechtelijke procedure opgestart.
De grootste ‘misdaad’ van Eiff is dat hij zijn ontstemming over de aanpak van de corruptieaffaire niet onder stoelen of banken steekt. De chef van de hoofdstedelijke rekenkamer lichtte zijn rapport op 11 juni toe in een uitzending van Nova over de politieke cultuur in Amsterdam Zuidoost. Omdat Eiff niet wil zwijgen, moet hij nu monddood worden gemaakt.
Dat is de grote overeenkomst met de partijruzie in het stadsdeel Slotervaart. Daar waren het de PvdA-raadsleden Jan Engel, Clyde Moerlie en Pieter Beste, die het openlijk oneens zijn met het beleid van stadsdeelvoorziter Ahmed Marcouch, het ‘gouden PvdA-talent’. De drie kunnen zich bij hun kritiek op Marcouch beroepen op het partijprogramma, dat de scheiding van kerk en staat in stand wil houden. Desondanks was de kritiek van de drie dissidenten onverdraaglijk voor de PvdA in Slotervaart. Ook zij zijn monddood gemaakt, met als gevolg dat de drie zich hebben afgescheiden van de partij.
De drie Slotervaarters hebben zich jaren ingezet voor de partij. Ze hebben nooit de verdenking van fraude op zich geladen. Desondanks stuit hun afscheiding op een ijzige stilte binnen de lokale en landelijke partijtop. Niemand in de partij neemt het voor de drie die verontrust zijn over de onstuitbare neergang van de PvdA. Ook Job Cohen zwijgt in alle talen. Het oordeel van rekenmeester Eiff mag dan niet heilig zijn voor de burgemeester, maar de mening van de voormalige moskeebestuurder Ahmed Marcouch is kennelijk wel heilig. Waarschijnlijker is dat de moslimkiezers in Amsterdam belangrijk zijn voor de handhaving van Cohens politieke machtsbasis. Het komt de burgemeester daarom niet goed uit om Marcouch tot de orde te roepen. En dus tolereert de atheïst Cohen de verdere aantasting van de scheiding van kerk en staat.
Zo verspreidt, mede door toedoen van Cohen, het cynisme zich verder in de PvdA. Vrijzinnige principes worden verkwanseld, gesjoemel wordt gedoogd, kritiek wordt niet geduld. Zeker de Amsterdamse tak van de partij doet sterk denken aan de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in de nadagen van Brezjnev.
Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)
Geplaatst op 5 juli 2008
http://home.hetnet.nl/~c.brendel/Scherp.htm
“Elkaar scherp houden.” Onder die kop blikten Nick Bolte en Muriël Dalgliesh, de leiders van de PvdA in Amsterdam Zuidoost, begin dit jaar terug op het corruptieschandaal in dit stadsdeel. Met ‘scherp’ doelden de twee sociaal-democraten niet op het doorgeladen pistool dat kort daarna zou worden gevonden in een illegaal café, dat werd gedreven door het PvdA-raadslid Ernest Owusu Sekyere; een illegale activiteit waarvan de lokale partij op de hoogte was, maar die werd gedoogd omdat Owusu-Sekyere een stemmentrekker is onder Ghanezen in de Bijlmer.
Nee, Bolte en Dalgliesh verkondigden dat de PvdA in Amsterdam Zuidoost voortaan ‘voorop gaat in de omgang van integriteit’. Waaruit dat voorop lopen bestaat werd weldra duidelijk. De illegale caféhouder Owusu-Sekyere is nog steeds raadslid namens de Partij van de Arbeid, en de drie van fraude en belangenverstrengeling verdachte partijgenoten - André Bhola, Egbert Doest en Mhala Eckhardt - zijn teruggekeerd in de PvdA-fractie.
Dat laatste gebeurde na een omslachtige reddingsoperatie. Een kritisch rapport van de gemeentelijke rekenkamer werd onder de tafel geveegd, in een tweede rapport van een ander bureau werden de conclusies van dit rapport afgezwakt, waarna een partijcommissie onder leiding van oud-Kamervoorzitter Dick Dolman de drie weer in genade aannam. Ze waren, zoals Elsevier het formuleerde, ‘niet helemaal corrupt’, kennelijk een hele prestatie bij de PvdA in Amsterdam Zuidoost.
Directeur Victor Eiff van de Rekenkamer Stadsdelen Amsterdam gaf openlijk blijk van zijn ontstemming. Het toedekken van de affaire kreeg daarentegen de instemming van burgemeester Job Cohen. Het oordeel van de rekenkamer is niet heilig, vindt Cohen. Daarmee kreeg de comeback van de drie cliëntelisten de zegen van de machtigste politicus van Amsterdam. Cohen ontpopte zich zo als de grote promotor van het cynisme. De burgemeester houdt graag de boel bij elkaar, maar nog liever steunt hij dubieuze politici als ze belangrijk zijn voor de verwezenlijking van zijn politieke ambities in Amsterdam of de rest van het land.
Met het oordeel van Cohen als ruggesteun zijn de drie deelraadsleden nu een tegenoffensief begonnen met rekenmeester Eiff als doelwit. Bhola, Doest en Eckhard slepen Eiff voor de rechter omdat hij hun reputatie zou hebben geschaad. Daarnaast hebben ze een klacht tegen Eiff ingediend bij de Gemeentelijke Ombudsman in Amsterdam. Tenslotte hebben ze tegen twee accountants van Eiff een tuchtrechtelijke procedure opgestart.
De grootste ‘misdaad’ van Eiff is dat hij zijn ontstemming over de aanpak van de corruptieaffaire niet onder stoelen of banken steekt. De chef van de hoofdstedelijke rekenkamer lichtte zijn rapport op 11 juni toe in een uitzending van Nova over de politieke cultuur in Amsterdam Zuidoost. Omdat Eiff niet wil zwijgen, moet hij nu monddood worden gemaakt.
Dat is de grote overeenkomst met de partijruzie in het stadsdeel Slotervaart. Daar waren het de PvdA-raadsleden Jan Engel, Clyde Moerlie en Pieter Beste, die het openlijk oneens zijn met het beleid van stadsdeelvoorziter Ahmed Marcouch, het ‘gouden PvdA-talent’. De drie kunnen zich bij hun kritiek op Marcouch beroepen op het partijprogramma, dat de scheiding van kerk en staat in stand wil houden. Desondanks was de kritiek van de drie dissidenten onverdraaglijk voor de PvdA in Slotervaart. Ook zij zijn monddood gemaakt, met als gevolg dat de drie zich hebben afgescheiden van de partij.
De drie Slotervaarters hebben zich jaren ingezet voor de partij. Ze hebben nooit de verdenking van fraude op zich geladen. Desondanks stuit hun afscheiding op een ijzige stilte binnen de lokale en landelijke partijtop. Niemand in de partij neemt het voor de drie die verontrust zijn over de onstuitbare neergang van de PvdA. Ook Job Cohen zwijgt in alle talen. Het oordeel van rekenmeester Eiff mag dan niet heilig zijn voor de burgemeester, maar de mening van de voormalige moskeebestuurder Ahmed Marcouch is kennelijk wel heilig. Waarschijnlijker is dat de moslimkiezers in Amsterdam belangrijk zijn voor de handhaving van Cohens politieke machtsbasis. Het komt de burgemeester daarom niet goed uit om Marcouch tot de orde te roepen. En dus tolereert de atheïst Cohen de verdere aantasting van de scheiding van kerk en staat.
Zo verspreidt, mede door toedoen van Cohen, het cynisme zich verder in de PvdA. Vrijzinnige principes worden verkwanseld, gesjoemel wordt gedoogd, kritiek wordt niet geduld. Zeker de Amsterdamse tak van de partij doet sterk denken aan de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in de nadagen van Brezjnev.
Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)
Geplaatst op 5 juli 2008
http://home.hetnet.nl/~c.brendel/Scherp.htm