Johnnie
16 maart 2007, 08:15
http://www.hetvrijevolk.com/files/users/bogaers/albayrak.jpeg
Mark Bogaers 16 maart 2007
Wilders lijkt zijn handen te kunnen aftrekken van de zaak-Albayrak: Turkije rekent zelf wel af met de kersverse staatssecretaris.
Geert Wilders zal in zijn handen hebben gewreven bij het zien van de uitzending van EénVandaag hedenavond. Staatssecretaris Nebahat Albayrak -- onder vuur van de PVV-voorman vanwege haar dubbele nationaliteit -- wordt ook in haar tweede vaderland Turkije niet over het hoofd gezien: een Turkse advocaat is van mening dat zij haar Turkse paspoort moet opgeven, omdat ze in 2004 vóór de motie-Rouvoet met betrekking tot de Armeense Genocide stemde. Daarmee handelde Albayrak in strijd met de Turkse wetgeving. Beantwoordt zij niet aan het verzoek van deze advocaat en nationalist, dan zal hij haar voor het gerecht slepen en zou het zomaar kunnen dat ze bij haar eerstvolgende bezoek aan Turkije opgepakt wordt.
Het item met de titel "De spagaat van Albayrak" staat als volgt aangekondigd op de website van EénVandaag: "Staatssecretaris Albayrak verkeert in een penibele positie. Met haar Turkse en Nederlandse nationaliteit is ze lijdend voorwerp in het dubbele nationaliteiten-debat. Daarnaast is er ook de 'Armeense kwestie' die Albayrak blijft achtervolgen. Die twee lijken nu samen te komen, en dat blijft niet zonder gevolgen." (Reeds vóór de uitzending haastten de reageerders zich om Wilders de wind van voren te geven, maar deze alombekende reflex bleek vandaag behoorlijk voorbarig.)
Hoewel hij part noch deel had aan het vertoonde, spint Wilders ongetwijfeld garen bij de uitzending. Het mes snijdt aan twee kanten, zowel voor de blonde parlementariër als voor de Turkse nationalisten. Ten eerste wordt Albayrak door de advocaat -- die eerder ook schrijver Orhan Pamuk aanklaagde en de recentelijk vermoorde Hrant Dink een half jaar achter de tralies kreeg -- op brute wijze voor het blok gezet. Op het moment dat zij kenbaar maakt het standpunt van de Nederlandse regering uit te dragen, pleegt zij voor de wet een strafbaar feit en zal hij tot actie overgaan. Naar nu blijkt is het kwaad zelfs al geschied, aangezien ze haar steun verleende aan de bovengenoemde Kamermotie.
Het heeft er alle schijn van dat de advocaat van dat laatste feit niet op de hoogte was totdat de verslaggever hem dat voor het oog van de camera mededeelde. Hoe het ook zij, deze man toont zich strijdbaar en lijkt geenszins van plan om Albayrak zonder meer toe te staan dat zij als Turkse haar tweede vaderland beledigt. Het portret van Kemal Atatürk -- duidelijk zichtbaar op de achtergrond tijdens het interview -- was een letterlijk teken aan de wand. Dit zoveelste incident legt, ten tweede, immers onmiskenbaar de penibele toestand bloot waarin Turkije vandaag de dag verkeert. Het land is nog lang niet het toneel van democratische besluitvorming, een vrije pers en tolerantie jegens andersdenkenden -- zaken die de Europese Unie in 1993 vastlegde als absolute vereisten voor toetreding van nieuwe lidstaten. De Europese politici die deze Kopenhagen Criteria graag met voeten zouden treden wanneer het aankomt op de kwestie van de Turkse toetreding krijgen hier een kleine maar pijnlijke tik op de vingers.
Critici als Wilders zullen zich immers gesterkt voelen in hun opvatting dat het land anno 2007 sterke dictatoriale trekjes vertoont en derhalve het EU-lidmaatschap niet waardig is. De invloedrijke Turkse nationalisten tonen op hun beurt aan de touwtjes stevig in handen te hebben, zeker als zij straks daadwerkelijk een regeringsleider van een West-Europees land de mond weten te snoeren. Bovendien doen zij met deze actie de pro-westerse krachten in hun land niet bepaald een plezier.
Het mag toch enigszins ironisch worden genoemd dat Wilders uitgerekend deze advocaat kan toevoegen aan zijn gestaag groeiend lijstje van bondgenoten, maar de agenda van de twee heren komt in belangrijke mate overeen: beiden zien de staatssecretaris liever gaan dan komen, en beiden willen koste wat het kost voorkomen dat Turkije toetreedt tot de EU. Dat de beweegredenen van Wilders meer lof verdienen dan die van de Turkse advocaat doet niets af aan het feit dat beiden vanavond een bescheiden maar onmiskenbare stap hebben gezet richting het verwezenlijken van hun doelen.
Mark Bogaers
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=2978&titel=De_spagaat_van_Albayrak
Wacht met smart op de ingelaste persconferentie van vieze premier kontje bos en fractielijer tiggelaar over de gang van zaken in de kwestie albayrak.piM
Mark Bogaers 16 maart 2007
Wilders lijkt zijn handen te kunnen aftrekken van de zaak-Albayrak: Turkije rekent zelf wel af met de kersverse staatssecretaris.
Geert Wilders zal in zijn handen hebben gewreven bij het zien van de uitzending van EénVandaag hedenavond. Staatssecretaris Nebahat Albayrak -- onder vuur van de PVV-voorman vanwege haar dubbele nationaliteit -- wordt ook in haar tweede vaderland Turkije niet over het hoofd gezien: een Turkse advocaat is van mening dat zij haar Turkse paspoort moet opgeven, omdat ze in 2004 vóór de motie-Rouvoet met betrekking tot de Armeense Genocide stemde. Daarmee handelde Albayrak in strijd met de Turkse wetgeving. Beantwoordt zij niet aan het verzoek van deze advocaat en nationalist, dan zal hij haar voor het gerecht slepen en zou het zomaar kunnen dat ze bij haar eerstvolgende bezoek aan Turkije opgepakt wordt.
Het item met de titel "De spagaat van Albayrak" staat als volgt aangekondigd op de website van EénVandaag: "Staatssecretaris Albayrak verkeert in een penibele positie. Met haar Turkse en Nederlandse nationaliteit is ze lijdend voorwerp in het dubbele nationaliteiten-debat. Daarnaast is er ook de 'Armeense kwestie' die Albayrak blijft achtervolgen. Die twee lijken nu samen te komen, en dat blijft niet zonder gevolgen." (Reeds vóór de uitzending haastten de reageerders zich om Wilders de wind van voren te geven, maar deze alombekende reflex bleek vandaag behoorlijk voorbarig.)
Hoewel hij part noch deel had aan het vertoonde, spint Wilders ongetwijfeld garen bij de uitzending. Het mes snijdt aan twee kanten, zowel voor de blonde parlementariër als voor de Turkse nationalisten. Ten eerste wordt Albayrak door de advocaat -- die eerder ook schrijver Orhan Pamuk aanklaagde en de recentelijk vermoorde Hrant Dink een half jaar achter de tralies kreeg -- op brute wijze voor het blok gezet. Op het moment dat zij kenbaar maakt het standpunt van de Nederlandse regering uit te dragen, pleegt zij voor de wet een strafbaar feit en zal hij tot actie overgaan. Naar nu blijkt is het kwaad zelfs al geschied, aangezien ze haar steun verleende aan de bovengenoemde Kamermotie.
Het heeft er alle schijn van dat de advocaat van dat laatste feit niet op de hoogte was totdat de verslaggever hem dat voor het oog van de camera mededeelde. Hoe het ook zij, deze man toont zich strijdbaar en lijkt geenszins van plan om Albayrak zonder meer toe te staan dat zij als Turkse haar tweede vaderland beledigt. Het portret van Kemal Atatürk -- duidelijk zichtbaar op de achtergrond tijdens het interview -- was een letterlijk teken aan de wand. Dit zoveelste incident legt, ten tweede, immers onmiskenbaar de penibele toestand bloot waarin Turkije vandaag de dag verkeert. Het land is nog lang niet het toneel van democratische besluitvorming, een vrije pers en tolerantie jegens andersdenkenden -- zaken die de Europese Unie in 1993 vastlegde als absolute vereisten voor toetreding van nieuwe lidstaten. De Europese politici die deze Kopenhagen Criteria graag met voeten zouden treden wanneer het aankomt op de kwestie van de Turkse toetreding krijgen hier een kleine maar pijnlijke tik op de vingers.
Critici als Wilders zullen zich immers gesterkt voelen in hun opvatting dat het land anno 2007 sterke dictatoriale trekjes vertoont en derhalve het EU-lidmaatschap niet waardig is. De invloedrijke Turkse nationalisten tonen op hun beurt aan de touwtjes stevig in handen te hebben, zeker als zij straks daadwerkelijk een regeringsleider van een West-Europees land de mond weten te snoeren. Bovendien doen zij met deze actie de pro-westerse krachten in hun land niet bepaald een plezier.
Het mag toch enigszins ironisch worden genoemd dat Wilders uitgerekend deze advocaat kan toevoegen aan zijn gestaag groeiend lijstje van bondgenoten, maar de agenda van de twee heren komt in belangrijke mate overeen: beiden zien de staatssecretaris liever gaan dan komen, en beiden willen koste wat het kost voorkomen dat Turkije toetreedt tot de EU. Dat de beweegredenen van Wilders meer lof verdienen dan die van de Turkse advocaat doet niets af aan het feit dat beiden vanavond een bescheiden maar onmiskenbare stap hebben gezet richting het verwezenlijken van hun doelen.
Mark Bogaers
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=2978&titel=De_spagaat_van_Albayrak
Wacht met smart op de ingelaste persconferentie van vieze premier kontje bos en fractielijer tiggelaar over de gang van zaken in de kwestie albayrak.piM