Johnnie
20 maart 2007, 16:05
http://www.hetvrijevolk.com/files/users/lucida/kaasmeisje.jpeg
Lucida 20 maart 2007
Ze zullen het niet gauw toegeven maar de vraag of iemand met twee paspoorten lid van de regering kan zijn gaat niet voorbij aan PvdA, CDA en ChristenUnie.
Citaat uit een artikel van Cees van der Laan in Trouw: "Hoe ongeloofwaardig en onverstandig Wilders harde aanvallen op politici met een moslimachtergrond volgens vele tegenstanders ook mogen zijn en hoewel hij geen meerderheid in de Kamer achter zich krijgt, ze laten niemand onberoerd."
Voormalig fractiespecialist Klaas de Vries (Partij van de Arbeid) had zijn tanden gezet in VVD-minister Rita Verdonk en liet haar niet meer los. Voor velen was haar streng maar rechtvaardig vreemdenlingenbeleid een verademing. Maar volgens het linkse Kamerlid Klaas de Vries was de liberale Rita Verdonk een politica die niet voor honderd procent het belang van de Linkse Kerk diende en dus in zijn ogen een "Judas" die niet te vertrouwen was. Meerdere malen, tijdens talloze spoeddebatjes, nam hij haar, die naast het dubbele paspoort de Nederlandse nationaliteit voorop stelde, schaamteloos onder vuur.
Hoewel Verdonk pas kort actief in de politiek was, nam Klaas de Vries haar, in zijn kruistocht voor een algeheel pardon, meteen al op de korrel toen duidelijk werd dat Verdonk niet voor een algeheel pardon was. Hij bleef er op hameren dat deze VVD-politica, die kordaat werk maakte van de Paarse Puinhopen, niet het belang van de Linkse Kerk diende. Als hij maar genoeg bleef herhalen dat zij een "Judas" was dan zou een deel van het volk hem uiteindelijk wel geloven, leek de strategie van Klaas de Vries.
Ook binnen de verdere linkse oppositie werd het beleid van Verdonk als kil en inhumaan bestempeld. De voorstanders voor een algeheel pardon vonden dan ook dat zij de verzoeken tot verblijf niet langer mocht behandelen en het vreemdelingendossier moest overdragen aan minister Hirsch Ballin. Als tegenstander van een algeheel pardon kon ze immers niet objectief zijn.
Hoe ongeloofwaardig en polariserend de harde linkse aanvallen op deze politici, met een moderne liberale achtergrond ook mochten zijn, en ondanks de talrijke kansloze moties van wantrouwen tegen haar, het liet Verdonk niet onberoerd.
Het maakte haar politiek kwetsbaar. Ze moest steeds haar oprechte bedoelingen bewijzen. Ze moest haar woorden op een goudschaaltje wegen om te voorkomen dat vanuit de Linkse Kerk of binnen de eigen coalitie de hetzecampagne van karaktermoordenaars in stelling werd gebracht.
Niettemin in de partij en coalitie kon ze lange tijd op steun rekenen. Maar toen de oppositie volgens de peilingen een steeds grotere invloed kreeg, kon je op je klompen voelen aankomen dat partijgenoten en coalitievrienden hun rug niet recht konden houden.
Integratie-gerelateerde kwesties riepen emoties op die konden leiden tot electorale verschuivingen (getuige de Shipholbrand en het debat rondom de pasoort-kwestie van Ayaan Hirsi Ali). Dan kon Verdonk, meer dan Ayaan als een electorale bedreiging worden ervaren.
Waar het aan heeft ontbroken is een ondubbelzinnige reactie van kabinet en coalitie: Wie aan Verdonk komt, komt aan ons. Door het uitblijven van dat signaal werd ze de kop van Jut voor links-oppositionele emoties.
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=3031&titel=De_Hollandse_klomp_gaat_zo_lang_te_water_tot dat_ie_barst...
Lucida 20 maart 2007
Ze zullen het niet gauw toegeven maar de vraag of iemand met twee paspoorten lid van de regering kan zijn gaat niet voorbij aan PvdA, CDA en ChristenUnie.
Citaat uit een artikel van Cees van der Laan in Trouw: "Hoe ongeloofwaardig en onverstandig Wilders harde aanvallen op politici met een moslimachtergrond volgens vele tegenstanders ook mogen zijn en hoewel hij geen meerderheid in de Kamer achter zich krijgt, ze laten niemand onberoerd."
Voormalig fractiespecialist Klaas de Vries (Partij van de Arbeid) had zijn tanden gezet in VVD-minister Rita Verdonk en liet haar niet meer los. Voor velen was haar streng maar rechtvaardig vreemdenlingenbeleid een verademing. Maar volgens het linkse Kamerlid Klaas de Vries was de liberale Rita Verdonk een politica die niet voor honderd procent het belang van de Linkse Kerk diende en dus in zijn ogen een "Judas" die niet te vertrouwen was. Meerdere malen, tijdens talloze spoeddebatjes, nam hij haar, die naast het dubbele paspoort de Nederlandse nationaliteit voorop stelde, schaamteloos onder vuur.
Hoewel Verdonk pas kort actief in de politiek was, nam Klaas de Vries haar, in zijn kruistocht voor een algeheel pardon, meteen al op de korrel toen duidelijk werd dat Verdonk niet voor een algeheel pardon was. Hij bleef er op hameren dat deze VVD-politica, die kordaat werk maakte van de Paarse Puinhopen, niet het belang van de Linkse Kerk diende. Als hij maar genoeg bleef herhalen dat zij een "Judas" was dan zou een deel van het volk hem uiteindelijk wel geloven, leek de strategie van Klaas de Vries.
Ook binnen de verdere linkse oppositie werd het beleid van Verdonk als kil en inhumaan bestempeld. De voorstanders voor een algeheel pardon vonden dan ook dat zij de verzoeken tot verblijf niet langer mocht behandelen en het vreemdelingendossier moest overdragen aan minister Hirsch Ballin. Als tegenstander van een algeheel pardon kon ze immers niet objectief zijn.
Hoe ongeloofwaardig en polariserend de harde linkse aanvallen op deze politici, met een moderne liberale achtergrond ook mochten zijn, en ondanks de talrijke kansloze moties van wantrouwen tegen haar, het liet Verdonk niet onberoerd.
Het maakte haar politiek kwetsbaar. Ze moest steeds haar oprechte bedoelingen bewijzen. Ze moest haar woorden op een goudschaaltje wegen om te voorkomen dat vanuit de Linkse Kerk of binnen de eigen coalitie de hetzecampagne van karaktermoordenaars in stelling werd gebracht.
Niettemin in de partij en coalitie kon ze lange tijd op steun rekenen. Maar toen de oppositie volgens de peilingen een steeds grotere invloed kreeg, kon je op je klompen voelen aankomen dat partijgenoten en coalitievrienden hun rug niet recht konden houden.
Integratie-gerelateerde kwesties riepen emoties op die konden leiden tot electorale verschuivingen (getuige de Shipholbrand en het debat rondom de pasoort-kwestie van Ayaan Hirsi Ali). Dan kon Verdonk, meer dan Ayaan als een electorale bedreiging worden ervaren.
Waar het aan heeft ontbroken is een ondubbelzinnige reactie van kabinet en coalitie: Wie aan Verdonk komt, komt aan ons. Door het uitblijven van dat signaal werd ze de kop van Jut voor links-oppositionele emoties.
http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=3031&titel=De_Hollandse_klomp_gaat_zo_lang_te_water_tot dat_ie_barst...